႐ူပႏၱရဏႏွင့္အျခားေသာဝတၳဳတိုမ်ား

ကမ္းဆင့္ လွမ္းလင့္လိုက္တဲ့ လက္မ်ား

   ဒီေန႔ မဒမ္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ထူးဆန္းေနသည္။ ေရခ်မ္းကို မနက္ေစာေစာထဲက အကၤ်ီလဲခိုင္းထားျပီး ဒီေန႔ ေရခ်မ္းတြင္ သြားစရာ အစီအစဥ္မရွိရင္ သူ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ မွာထားသည္။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္လဲ မဒမ္ေရခ်မ္း ေခၚေဆာင္ရာသို႔ ဘာမသိညာမသိနဲ႔ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔သာ လိုက္လာရသည္။သူမ ဘယ္ကိုသြားမည္။ ဘာကို လုပ္မည္ကိုမသိ။ သူမလမ္းညႊန္ရာကိုသာ ကားစတီယာတိုင္ေလး ကိုင္ရင္းေမာင္းႏွင္ေနရသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သို႔ေလာသို႔ေလာ အေတြးမ်ားျဖင့္ မဒမ္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေလဦးမလဲ။ ဟိုတခါကလဲ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ေျပာျပီး လမ္းေရာက္မွ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ေရာက္သြားသည္။
    အခုလဲ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ကားကို ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းေပၚသို႔ ဦးတည္လိုက္ရသည္။ အေတြးထဲမေတာ့
“အင္း၊ ဒီမိန္းမ စေကာ့ေဈးေမာင္းခိုင္းျပီး ဘာပူဆာဦးမလဲမသိဘူး။”
ယခင္ ေလဟာျပင္ေဈးအေရွ႕သို႔အေရာက္တြင္ -
“ဟိုမွာေတ႔ြလား။ အဲဒီအေဆာက္အဦးဆီကို ေမာင္း။” သူျပရာ အေဆာက္အဦးက အရင္က သြားေကာလိပ္ေနရာကိုပင္။
ေဆးရုံဝင္းထဲေရာက္ေတာ့ ေရခ်မ္းအေတာ္ပင္ အံ့ၾသသြားသည္။ ေရခ်မ္း ဒီေနရာမေရာက္တာ အေတာ္ပင္ၾကာခဲ့ျပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သြားႏႈတ္ဖို႔ဆိုျပီး ဒီသြားေကာလိပ္ကို အျမဲတေစ လာရေလ့ရွိသည္။ အခုေတာ့ ဒီသြားေကာလိပ္ၾကီးပင္ ေခတ္စနစ္ေတြေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရရွာေပျပီ။
“အမ်ိဳးသားေသြးဌာန” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးက ေရခ်မ္းကို ၾကိဳဆိုေနသည္။ ရန္ကုန္မေရာက္ျဖစ္တာလဲၾကာျပီ၊ ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ ဒီေနရာကို ျဖတ္သြားျဖတ္လာသာ လုပ္ခဲ့တာ ေယာင္လို႔လွည့္ပင္မၾကည့္ခဲ့။ ေရခ်မ္း၏ ငယ္သြားေလးမ်ား ထိုေနရာမွာပင္ အေတာ္မ်ားမ်ား ဆံုးရႈံးခဲ့တာေၾကာင့္ ထိုအေဆာက္အဦးကိုျမင္လွ်င္ ေရခ်မ္း အေတာ္စိတ္နာသည္။
သခၤါရအေျပာင္းအလဲမ်ားေၾကာင့္ သြားေကာလိပ္မွ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန ေျပာင္းလဲသြားေသာ ထိုအေဆာက္အဦးဆီေရာက္မွ ေရခ်မ္းလဲ မဒမ္ေရခ်မ္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သေဘာေပါက္လာသည္။
“ဒီတစ္ခါ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ေသြးလႈျဖစ္ေအာင္ကို လႈၾကမယ္ေလ။”
လြန္ခဲ့ေသာ ေလးလေလာက္က မဒမ္ေရခ်မ္းေျပာခဲ့သည့္ စကားမ်ားကို ေရခ်မ္း ျပန္လည္သတိရလာသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာလိုလိုညာလိုလိုႏွင့္သာ ေခါင္းညိမ့္ခဲ့ရေသာ္လည္း တကယ္မဟုတ္ေသးသျဖင့္ ေရခ်မ္း ခပ္ေမ့ေမ့ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
တကယ့္တကယ္တမ္း ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ ေရခ်မ္း ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားသည္။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ ေရခ်မ္းေသြးမလႈခ်င္။ တခါဘူးမွ်လဲ မလႈခဲ့ဘူး။ ေရခ်မ္းငယ္ငယ္ကဆို အပ္ႏွင့္ ေဆးထိုးခံရမည္ကို ေၾကာက္သျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ဖ်ားနာနာ ေဆးခါးခါးၾကီးမ်ားကိုပင္ ၾကိတ္မွိတ္ျမိဳခ်ခဲ့သည္။
ၾကီးလာျပန္ေတာ့လဲ ေသြးလႈတန္းတယ္ဆိုတာ သတင္းစာေတြမွာ ေတြ႔ဖူးတာသာရွိခဲ့သည္။ ေရခ်မ္းေနတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေသြးအလႈခံတာတို႔၊ ေသြးလႈဖူးတဲ့လူဆိုတာတို႔ မျမင္ခဲ့၊ မဆံုခဲ့ေပ။
မဒမ္ေရခ်မ္းသာ သူအရင္အလုပ္မွာ ေသြးလာအလႈခံတုန္းက သြားလႈခဲ့ဖူးသည္။ သူကေတာ့ အျမဲတမ္း ေရခ်မ္းကို ေသြးသြားလႈမယ္လို႔သာ ေျပာေျပာေနတာ ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း အျခားကိစၥေတြႏွင့္ ေသြးလႈဖို႔ကို မလွည့္ျဖစ္ခဲ့ၾကေပ။ ေရခ်မ္းကလည္း ေဆးရုံေဆးခန္းဆို သိပ္မသြားခ်င္ဆိုေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို သူမဖာသာ ေမ့ေမ့ေျပာက္ေျပာက္ ေနပါေစသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အစမေဖၚေပးခဲ့။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အေဆာက္အဦးအဝင္ဝမွာတင္
“ငါ ေသြးမလႈခ်င္ဘူးေနာ္၊ နင္ဘဲလႈ၊ ငါက နင္ကုသိုလ္ရေအာင္ လိုက္ပို႔ေပးတာ။”
“ အင္းပါ….. က်မ ဘာသာ လႈမွာပါ။ ရွင္သာ သားအၾကီးနဲ႔ ေစာင့္ေနခဲ့။”
 အမ်ိဳးသားေသြးဌာနထဲသို႔အဝင္ ေရခ်မ္း အဝေလးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနၾကတဲ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ ေရခ်မ္း သူတို႔ကို ေသခ်ာသတိထားမိသြားသည္။ သတိထားမိတာက သူတို႔ရဲ႕ တစ္ခုခုကို စိုးရိမ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ။ အဝတ္အစားေလးေတြကလည္း ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြ။ သူတို႔ပံုစံက ဂ်ီအီးစီမွာ ဆန္ထုတ္ထုတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနသူလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္၊ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္မရမွာစိုးလို႔ တန္းစီးေစာင့္ေနၾကတဲ့သူလိုလဲ မဟုတ္၊ တခုတခုကို ေစာင့္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီးၾကီးက ခဏေန ထိုင္လိုက္၊ ခဏေန ထလိုက္ႏွင့္။
“အေမကလည္း ခဏေစာင့္လို သူတို႕ကေျပာထားတယ္ေလ။”
“ဟဲ့ သူတို႔ခဏလည္း ေသခ်ာလား၊ မေသခ်ာလားမသိ။ ဟိုက ဆရာဝန္ၾကီးကလည္း ဒီေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ မေက်ာ္မွီ ရရမယ္လို႔ ေျပာတယ္မဟုတ္လား။”
“အင္းပါ အေမရယ္။ က်မတို႔လဲ ဒီကို မနက္ေစာၾကီးထဲက လာေစာင့္ေနတာပဲ။ အခုလဲ သူတို႔က က်မတို႔လိုတဲ့ေသြး မေန႔က ကုန္သြားလို႔ တျပင့္ေသြးဌာနေတြဆီ ရမရ ဖုန္းဆက္ေမးေနတာပဲ။ ”
ေရခ်မ္းလဲ သားအၾကီးေကာင္ကို ထိန္းရင္း ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ ေျပာဆိုေနတာကို တစြန္းတစၾကားလိုက္ရသည္။ သူတို႔အေျပာအရ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သားအမိဆိုတာရယ္၊ ေသြးအိတ္လာ ေစာင့္ေနတာရယ္ သိလိုက္ရသည္။ သူတို႔က ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ ေစာင့္ေနရတာလည္းဟု ေရခ်မ္း သိခ်င္သြား၍…..
“ဒီက အမတို႔က ဘာကိုေစာင့္ေနၾကတာလဲ။ ေသြးက လိုခ်င္တိုင္းမရဘူးလား။”
“ဒီမွာကလည္း ေသြးကို လိုသေလာက္မရဘူး။ တေန႔မွ ႏွစ္ပုလင္းထဲ ရႏိုင္တာ။ အဲဒီႏွစ္ပုလင္းကလည္း သူတို႔မွာ ရွိဦးမွ။ က်မေယာကၤ်ားက ရန္ကုန္ေဆးရုံးၾကီးမွာ ေသြးကင္ဆာနဲ႔ ေရာက္ေနတာ။ က်မတို႔က သ႔ူအတြက္ေသြးကို ဒီမွာအျမဲလာယူရတယ္။”
“အျပင္မွာေကာ ဝယ္လို႔မရဘူးလား။”
“ရပါတယ္ကြယ္။ အျပင္မွာက သြားဝယ္ရင္ ေဈးၾကီးတယ္။ ဒီမွာ အမတို႔က ေသြးတစ္အိတ္ကို သံုးေထာင္ပဲေပးရတာ။ ေယာက်ၤားကလည္း ေသြးသြင္းဖို႔ ဘယ္ေလာက္ကုန္ဦးမလဲ မသိဘူး။ အရင္ေန႔ေတြက ေငြမေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ ေသြးလႈမယ္သူကို ကုိယ္တိုင္ရွာလာေပးရင္ သူတို႔က ေသြးထုတ္ေပးတယ္။ အခုဟာကလည္း က်မတို႔က နယ္ကဆိုေတာ့ ေသြးလႈေပးမယ့္အသိေတြကလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိတာရယ္။ အျပင္မွာ ဝယ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ေသြးအိတ္ေဈးက ၾကီးကၾကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ သူတို႔ အမ်ိဳးသားေသြးဌာနက ေပးတာကိုပဲ က်မတို႔လည္း ေမ်ာ္ေနၾကရတာ။”
“အမ ေယာကၤ်ားက ဘာေသြးအမ်ိဳးအစားမို႔လို႔လဲ။ သူတို႔မွာေကာ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနဆိုျပီး ေသြးမရွိေတာ့လို႔လား။”
“က်မေယာကၤ်ားေသြးက ‘အို’ ေသြးပါ။ ေသြးက မေန႔ညေနတုန္းကတည္းက ကုန္ခါနီးေနျပီလို႔ ေျပာေနတာ။ သူတို႔က တျခားေနရာေတြကေန ရမရ ဖုန္းဆက္ေမးေနတယ္ ေျပာတာပဲ။ အဲဒါက်မတို႔လည္း မနက္ကတည္းက ေသြးႏွစ္အိတ္အတြက္ ေစာင့္ေနတာ။ အခုထိေတာင္ က်မတို႔တေတြ မနက္စာေတာင္မစားခဲ့ရေသးဘူး။”
ေရခ်မ္း သူတို႔မိသားစုေလးကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ ေလာကမွာ အရာရာတိုင္းကို ေငြရွိတာေတာင္ ဝယ္လို႔မရ၊ ဝယ္ခ်င္လို႔ ေငြရွိေပမယ့္လည္း ဝယ္မည့္အရာက ရွိေနဦးမွပါလား။ သူတို႔လိုတာ ‘အို’ ေသြးတဲ့။ ေရခ်မ္း မိမိကိုယ္မိမိ မလံုသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေရခ်မ္း ေသြးအမ်ိဳးအစားကလည္း ‘အို’ ေသြးပဲမဟုတ္လား။
တခ်ိဳ႕ေတြက သူတို႔ေသြးေတြကို အၾကိမ္ ရာေထာင္မက လႈတန္းေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေရခ်မ္းလိုမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္ေသြးကို ကိုယ္ႏွေျမာတာလား၊ ေသြးလႈရမွာကို တြန္႔ဆုတ္ေနတာလား ေဝခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္ကေရာ အမွန္တကယ္ ေသြးသြင္းဖို႔ လိုအပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္လိုအပ္တဲ့ေသြးမရႏိုင္တာ၊ မရွိတာဆိုတဲ့ အျဖစ္မွ ေရခ်မ္း မၾကံဳဘူးတာ။ ေငြရွိရင္ ေသြးဆိုတာ ဝယ္ဖို႔ လြယ္လြယ္ေလးပဲဟု ေရခ်မ္း ထင္ေနမိခဲ့တာ။
တကယ္လို႔သာ ထိုမိသားစုေလးလို အေျခအေနဆိုရင္ေကာ ေသြးလႈတန္းေနၾကသူေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနၾကပါလွ်က္၊ ေသြးဝယ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြ ေပါမ်ားပါလွ်က္၊ ဘဝေပးအေျခအေနအရေကာ၊ တိုက္ဆိုင္မႈေတြအရေကာ အလြယ္တကူ ေသြးမရရွိႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္ ေရခ်မ္း ဘာလုပ္ရမလဲဟု ေတြေဝစဥ္းစားမိသြားသည္။
ေရခ်မ္းလဲ သားကို သူ႔အဖိုး ေရခ်မ္းအေဖနဲ႔ အျပင္မွာထားခဲ့ျပီး မဒမ္ခ်မ္းရွိရာ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနထဲသို႔ လိုက္ဝင္သြားသည္။ မဒမ္ခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေသြးအလႈခံဌာနအဝရွိ Reception စားပြဲတြင္ ေဖာင္တစ္ေစာင္ျဖည့္ေနရင္း အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ သူမေနာက္ကေန ေရခ်မ္း မေရာင္မလည္ႏွင့္ ေစာင့္ေနျပီး သူမေဖာင္ျဖည့္ျပီးေနာက္ ေသြးရည္ၾကည္စစ္တဲ့ေနရာကို လိုက္သြားသည္။
ထိုေနရာေလးမွာ တာဝန္က် ဆရာဝန္မေလးနဲ႔ အကူအမ်ိဳးသမီးက စားပြဲေလးမွာထိုင္ေစာင့္ရင္း မဒမ္ခ်မ္းရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ကေလးကို တခါသံုးအပ္ကေလးနဲ႔ ေဖာက္လိုက္ပါတယ္။
“အရင္တုန္းကေရာ ေသြးလႈဖူးလားရွင့္။”
“ ဟုတ္။ က်မအရင္တုန္းက လႈဖူးပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္မွာ ေသြးအလႈခံအဖြဲ႔ လာတုန္းကပါ။”
လက္ဖ်ားေပၚမွာ ေသြးစက္ေလး စို႔ထြက္လာေတာ့ သူတို႔စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ အျပာေရာင္ပုလင္းထဲကို မဒမ္ခ်မ္းရဲ႕ ေသြးစက္ကေလးကို ညွစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ေသြးစက္ကေလးက အျပာေရာင္အရည္ေပၚမွာ ေအာက္မက်ပဲ ေပါေလာေပၚေနပါတယ္။ ဆရာဝန္မေလးက မဒမ္ခ်မ္းမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ျပီး
“အမ ေသြးလႈလို႔ မရဘူးရွင့္။ အမေသြးက ေအာက္က်မသြားပဲ အခုလို ေပၚေနလိုရွိရင္ ေသြးလႈလို႔မရႏိုင္ေသးရွင့္။ အမမွာ ေဟမိုဂလိုဘင္ ေခၚတဲ့ သံဓာတ္ အားနည္းေနပါတယ္။”
“ ဟင္… ဒါဆို က်မ ေသြးလႈလို႔မရေသးဘူးေပါ့။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ရမွာလဲ။”
“မပူပါနဲ႔။ က်မတို႔ အမကို သံဓာတ္ အားေကာင္းလာမယ့္ေဆး ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ ဒီေဆးေသာက္ျပီး ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာရင္ က်မတို႔ဆီ ျပန္လာခဲ့ပါ။ ေနာက္ျပီး အမ ဒီၾကားထဲ အစားမွန္မွန္၊ အအိပ္မွန္မွန္ ေနပါ အမ။”
မဒမ္ခ်မ္း မ်က္ႏွာေလး ညိႈးသြားျပီး ေရခ်မ္းဆီသို႔ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ဆိုေသာအၾကည့္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။
“ ခဏ…. အမ။ သူ႔ေသြးလႈလို႔မရႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဆီကေရာ…..”
ေရခ်မ္း လက္ကို ဆရာဝန္မေလးဆီကို လွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကီး ေရခ်မ္း အျပဳအမူကို မဒမ္ခ်မ္းကေတာ့ အံ့ၾသတဲ့ အမူအရာနဲ႔ၾကည့္ရင္း သူပဲ အရင္ကေတာ့ ေသြးမလႈဘူးဆိုျပီး အဝင္ဝမွာေတာင္ ကပ္က်န္ေနခဲ့တဲ့လူ အခုက်ေတာ့လဲ …. ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးတဲ့ အမူအရာမ်ား မဒမ္ခ်မ္းမ်က္ႏွာေပၚ လႊမ္းျခံဳသြားပါတယ္။
ဆရာဝန္မေလးကလည္း သူေရွ႕ေရာက္လာတဲ့ ေရခ်မ္းလက္ဖ်ားကို တခါသံုးအပ္ကေလးနဲ႔ ေဖာက္ျပီး အျပာေရာင္အရည္ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးထဲ ေသြးစက္မ်ားကို ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာက မဒမ္ခ်မ္းတုန္းက သူမေသြးစက္ေတြကို အေတာ္ေလး ညွစ္ယူလိုက္ရေပမယ့္ ေရခ်မ္းအလွည့္က်ေတာ့ ေသြးစက္ေလးေတြ လက္ဖ်ားေပၚမွာ စီးလာျပီး ခြက္ေလးထဲ က်သြားပါတယ္။
ေရခ်မ္းေသြးစက္ေတြဟာ အျပာေရာင္ခြက္ကေလးထဲလဲ က်သြားေရာ ခြက္ေအာက္ေျခအထိကို နစ္ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေသြးစစ္တဲ့ ဆရာဝန္မေလးကလည္း ျပံဳးေပ်ာ္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔
“ဒီက အကိုေသြးက လႈလို႔ရပါတယ္။ က်မတို႔ အကိုကို ေဖာင္ေပးလိုက္မယ္။ သြားျဖည့္ေပးပါေနာ္။ ျပီးရင္ ဟိုဘက္က ကြန္ျပဴတာစာရင္းသြင္းတဲ့ ေနရာေလးကို သြားေပးပါ။”
“ အို.. သူက်ေတာ့ရျပီး က်မ က်ေတာ့…..”
“ဒီလိုျဖစ္တတ္ပါတယ္ အမရယ္၊ အမက သံဓာတ္မ်ားတဲ့ အစားအစားမ်ားမ်ား စားေပးေပါ့။ ေနာက္ျပီး လာမလႈခင္ အိပ္ေရးမဝဘူး ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒီမွာ က်မတို႔ အမကို ေသြးမလႈခင္ ဘာေတြလိုအပ္တယ္၊ ဘာေတြ လုပ္ရမည္ဆိုတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ ေပးလိုက္မယ္။ လိုရမယ္ရေပါ့။”
ဆရာဝန္မေလးက မဒမ္ခ်မ္းကို  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနက ထုတ္တဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးရယ္၊ ေဟမိုဂလိုဘင္(Haemoglobin) အားေကာင္းေစမယ့္ ေဆးျပားေလးေတြ ထည့္ထားတဲ့ အထုတ္ႏွစ္ထုတ္ရယ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။
“က်မ မလႈလိုက္ရေပမယ့္လည္း ကုသိုလ္ရေအာင္ ရွင့္ေဖာင္ကို က်မ ကူျဖည့္ေပးမယ္”
ဟုဆိုကာ မဒမ္ခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေရခ်မ္းဆီက ေဖာင္ကိုယူျပီး သူမကိုယ္တိုင္ ျဖည့္ေပးပါတယ္။
“ခုနတုန္းကေတာ့ မလႈဘူးဆိုျပီး အခုက်ေတာ့ ဘာစိတ္ကူေပါက္သြားတာလဲ။”
“ငါလဲ မင္းမလႈလိုက္ႏိုင္ေသးလို႔ ငါေသြးဆိုရင္ေကာ ရမလားလို႔ပါ။ ေပးပါ ငါေဖာင္ငါ ကိုယ္တိုင္ျဖည့္ၾကည့္ဦးမယ္။”
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ မဒမ္ခ်မ္းကိုသာ ေျပာေနတယ္ သ႔ူမ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ အေစာက အဝင္ဝမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ မိသားစုကို ရွာေဖြမိေသးတယ္။ သူတို႔ေတြေကာ လိုအပ္တဲ့ေသြးအိတ္ ရသြားၾကျပီလားလို႔။ သူတို႔သံုးေယာက္ ေသြးမရေသးဘူးထင္တယ္ အေပါက္ဝေလးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတုန္းပဲ။
ေရခ်မ္း ေဖာင္ျဖည့္ေတာ့ ေမးထားတာ အစံုပါပဲ။ အရင္က ေသြးလႈဖူးလား။ ေဆးထိုးဖူးလား။ မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲ ဖူးလား။ အေပ်ာ္အပါးလိုက္စား ဖူးလား။ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးဖူးလား။ နားကပ္ေဖာက္ ဖူးလား။ ေသြးသြင္း ဖူးလား စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာရယ္၊ ကိုယ့္ေနရပ္လိပ္စာရယ္ ျဖည့္လိုက္ရတယ္။
ေဖာင္ျဖည့္ျပီးတာနဲ႔ စာရင္းသြင္းတဲ့ ေနရာကို ေဖာင္ေလးယူသြားေတာ့
“အကို မွတ္ပံုတင္ေလး တဆိတ္ေလာက္”
“ဟိုက္…” ဒုကၡပဲ။ မွတ္ပံုတင္က အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ျပီ။ အေရးထဲက်မွ အရာေပၚေနျပီ။ မွတ္ပံုတင္လိုမလို သိမွမသိပဲကို။ အစကတည္းကလည္း မဒမ္ခ်မ္းပဲ ေသြးလႈမွာဆိုေတာ့……
“ မပါလာဘူး ခင္ဗ်ာ့။”
“ ရွင္ကလည္း ျမန္မာျပည္မွာေနျပီး။ မွတ္ပံုတင္မပါရင္ ကားလိုင္စင္ထုတ္ျပ လိုက္ေလ။ အတူတူပါပဲ။”
မဒမ္ခ်မ္းက အေနာက္မွ လွမ္းသတိေပးသည္။ ဟုတ္ပါရဲ႕။
“ ကားလိုင္စင္ေကာ ရမလား။”
“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္။”
ေတာ္ပါေသးတယ္။ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါရဲ႕ မဒမ္ခ်မ္း ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ကို။
“အစ္ကို ပထမဆံုးေသြးလႈတာလား။”
“ဟုတ္ကဲ့”
စာရင္းသြင္းေနသည့္ ေကာင္မေလး၏အေမးကို ေျဖလိုက္ရင္း ပထမဆံုး ေသြးလႈဖူးတယ္ေျပာရတာ ကိုယ္ဘာသာ ရွက္သလိုလို စိတ္မလံုမလဲ ျဖစ္လာသည္။ စာရင္းသြင္းတာကို ေစာင့္ရင္းနဲ႔မွ
“အစ္မ ဟိုေလ…. ဟိုအေပါက္ဝက အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ ေသြးဝယ္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ေျပာတယ္။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးကို သူတို႔အတြက္ လႈရင္ရမလား။”
“က်မတို႔က စာရင္းလက္ခံတာဆိုေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ အစ္ကို ေသြးလႈျပီးသြားမွ ေသြးထုတ္တဲ့ဌာနမွာ သြားျပီး ေျပာျပလိုက္ေလ။ သူတို႔က အစ္ကို ေျပာသလို ေဆာင္ရြက္ေပးပါလိမ့္မယ္။ အခု အစ္ကို ဟိုဘက္အခန္းထဲက ဆရာဝန္ၾကီးရဲ႕ လက္မွတ္ယူလိုက္ပါဦးရွင့္။ ျပီးရင္ က်မတို႔ဆီကိုပဲ ျပန္လာခဲ့ပါ။”
သူျပန္ေပးလိုက္တဲ့ ေဖာင္ေလးကိုယူရင္း သူမညႊန္ျပလိုက္တဲ့ အခန္းဘက္ကို သြားရပါတယ္။ အခန္းအဝေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္ကုတ္ဝတ္ထားတဲ့ အမိ်ဳးသမီးတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနပါတယ္။ ေရခ်မ္းလဲ ဝင္ခြင့္ေတာင္းတဲ့ အမူအယာျပရင္း ဆရာဝန္မၾကီး စားပြဲေဘးက ခုံမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။
“အရင္က ေသြးလႈဖူးလား။”
“ဟင့္အင္း…. ဒါ… ပထမဆံုးအၾကိမ္ပါ”
ဆရာဝန္မၾကီးက ေရခ်မ္းလွမ္းေပလိုက္ေသာ စာရြက္ေပၚမွ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ေနရင္းမွ
“အရင္က အသားဝါျဖစ္ဖူးတယ္လို႔ ေရးထားတယ္။ ဘယ္တုန္းကလည္း။ အခုေရာ ဘာေဆးဝါးေတြမ်ား မွီဝဲေနသလဲ။”
“ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ အတိအက်ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ေမြးေမြးျခင္းတုန္းက အသားဝါပါလာတာပါ။ အခုၾကီးမွေတာ့ တခါမွျပန္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။”
“ေၾသာ္…. ဒါလား။ အဲဒါဆို မိဘႏွစ္ပါးလံုးက အိုေသြးေတြေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။ အခုမရွိရင္ ေသြးလႈလို႔ရပါတယ္။ က်မတို႔ဆိုလိုတာက အသည္းေရာင္ အသားဝါေရာဂါကို ဆိုလိုတာပါ။”
ဆရာဝန္မၾကီးက ေရခ်မ္းကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္စစ္ေဆးျခင္း ျပဳလုပ္ျပီး စာရြက္ေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်မ္းလဲ ေဖာင္ေပၚမွာ လက္မွတ္လဲရေရာ စာရင္းလက္ခံတဲ့ေနရာကို ျပန္သြားျပီး သူတို႔ထုတ္ေပးတဲ့ ေသြးထုတ္ဖို႔လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေသြးလႈမွတ္တမ္းကတ္ျပားေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။
“ဒီကတ္ျပားေလးက ေနာက္တခါလာလႈရင္ ယူလာခဲ့ပါ။ ဒီပစၥည္းေတြ ယူသြားျပီး ဟိုေဘးက အခန္းထဲ ဝင္သြားလိုက္ပါ။”
သူမညႊန္ျပလိုက္တဲ့ အခန္းဝေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးေလးေစ႔ထားပါတယ္။ အခန္းဝမွာေတာ့ ေသြးလႈခန္းမလို႔ ေရးထားေတာ့ ေရခ်မ္းလည္း စိတ္နဲနဲ လႈပ္ရွားသြားပါတယ္။ေစ႔ထားတဲ့ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေအးျမရွင္းသန္႔ေနတဲ့ ေလေအးတခ်ိဳ႕က ေရခ်မ္းမ်က္ႏွာကို ျဖတ္သန္းဆီးၾကိဳလိုက္တယ္။
အထဲမွာေတာ့ ေဆးရံုကုတင္ေတြလို ရွစ္လုံးေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ထူးျခားတာက သြားေဆးခန္းေတြကလို ဆိုဖာနဲ႔ ဆံုလည္ကုလားထိုင္ တစ္လံုးလည္းေတြ႔ရတယ္။ ေရခ်မ္းဝင္သြားေတာ့ အနီဝတ္ သူနာျပဳဆရာမေလး တစ္ေယာက္က ေရခ်မ္းဆီကို ေလွ်ာက္လာျပီး ေရခ်မ္းလက္ထဲမွ ေသြးလႈရန္သံုးမည့္ ေသြးအိတ္အလြတ္ကို လွမ္းယူရင္း နေဘးက ကုတင္အလြတ္ေပၚ လွဲဖိုု႔ အခ်က္ျပလိုက္ပါသည္။
ေရခ်မ္းလဲ အေတြ႔အၾကံဳသစ္ကို ရင္ဖိုေနသူမို႔ ဘာစကားမွေတာင္မေျပာႏိုင္ပဲ သူနာျပဳဆရာမေလး ညႊန္ျပတဲ့ ကုတင္ေပၚ တက္ရင္း ပက္လက္လွန္ အိပ္လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္ဘက္လက္ဖ်ံကို ဆန္႔ေပးလိုက္ရင္း မ်က္လံုးကို အသာမွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလးက လက္ေမာင္းကို ဂြမ္းစေလးနဲ႔ ပြတ္လိုက္တာ၊ လက္ေမာင္းရင္ကို ရာဘာၾကိဳးေျပာ့ေလးနဲ႔ စီးေႏွာင္လိုက္တာ၊ အသားထဲကို ေဆးထိုးအပ္ကေလး ထိုးစိုက္ဝင္လာတာတို႔ကိုေတာ့ ေရခ်မ္း မ်က္စိမွိတ္ထားေပမယ့္ အေတြ႔တို႔က သိေနပါတယ္။
ေရခ်မ္းကိုယ္ထဲက ေသြးေတြ ဘယ္လိုအျပင္ကို ေရာက္သြားသလဲေတာ့ မသိ။ (အလြန္ဆံုးရွိမွ ငါးမိနစ္ေလာက္ပင္ ရွိမည္ထင္တယ္) ခဏၾကာေတာ့ ဆရာမေလး ျပန္ေရာက္လာျပီး
“ကဲ…. ျပီးသြားျပီ၊ မ်က္စိမဖြင့္နဲ႔ဦး၊ ငါးမိနစ္ေလာက္ မ်က္လံုးမွိတ္ အနားယူလိုက္ဦး။ ေသြးလႈလႈျပီးျခင္း ရုတ္တရက္ထရင္ မူးတတ္လို႔။”
“ဆရာမ ဒီတခါလႈျပီးသြားရင္ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ေနာက္တခါ လာလႈလို႔ရျပီလဲ။”
“ေနာက္ေလးလေလာက္ဆိုရင္ လာလႈလို႔ရျပီ၊ လူတစ္ေယာက္က တစ္ႏွစ္မွာ ေသြးသံုးၾကိမ္ကေန၊ ေလးၾကိမ္လႈလို႔ရတယ္။”
ေရခ်မ္း မ်က္စိေလး အသာျပန္မွိတ္ထားရင္း ရင္ထဲမွာ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္ေနေလရဲ႕။ မလႈခင္တုန္းက စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ ဘယ္ဆီဘယ္ေရာက္မွန္း မသိ၊ ၾကက္ေပ်ာက္ဌက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္သည္။ ေနာင္လဲ ေသြးလာလႈရဦးမယ္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ေလးကေတာ့ သိသိသာသာ ေပၚလာသည္။ အရင္တုန္းက ဒီလိုလြယ္ကူမယ္၊ ဒီလိုလႈလို႔ရတယ္မ်ား သိရင္ခဲ့ရင္ေလ ဆိုေသာအသိမ်ား၊ မိမိလို ေသြးလႈရမွာကို မသိတဲ့သူ၊ စိတ္မဝင္စားတဲ့သူ၊ သိရက္နဲ႔ မလႈတန္းတဲသူ၊ ေသြးလႈရမွာကို အထင္မွား အျမင္မွားေတြနဲ႔ ေၾကာက္ေနသူမ်ားကိုပါ ေသြးလႈဖို႔ အသိေလးရသြားခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြသာ ေရခ်မ္းစိတ္မွာ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေပၚေနေလသည္။
ေနာက္ျပီး ငါ့ေသြးနဲ႔ တကယ့္ကို ေသြးလိုေနတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြ၊  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန အဝင္ဝမွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ မိသားစုလို ေသြးအေရးေပၚ လိုေနတဲ့သူေတြ၊ ေသြးလြန္တုတ္ေကြးေၾကာင့္ အမွန္တကယ္ ေသြးသြင္းဖို႔လိုအပ္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးပီတိေတြ ေရခ်မ္းကိုယ္ထဲ စီးဝင္လာပါတယ္။
 ဒီလိုအေျခအေနေတြ၊ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ တကယ့္ကို ေသြးလိုအပ္ေနသူေတြရဲ႕ ဒုကၡအျဖစ္သနစ္ေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္မိရင္ ေရခ်မ္း အရင္က ေသြးမလႈခ်င္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေနာင္တရ ေဝဖန္ေနမိေတာ့တယ္။
ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေရခ်မ္းမ်က္စိဖြင့္ျပီး ကုတင္ေပၚ ထထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္ေတာ့ အရင္က ေရခ်မ္းဝင္လာခါစက တစ္ေယာက္ထဲ အခု ေရခ်မ္းကုတင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေနာက္ထပ္ ေသြးအလႈရွင္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ကို ထပ္ေတြလိုက္ပါတယ္။
“ေခါင္းမူးလား။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုရင္ သြားလို႔ရပါျပီ။ ေနာက္ျပီး ဒီအေဆာင္ရဲ႕အေနာက္မွာ ကန္တင္းရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ေသြးအလႈရွင္ေတြကို အဟာရျဖစ္ေအာင္ ေဆးနဲ႔ အစားအေသာက္ေတြ ေကၽြးတယ္။ သြားစားလိုက္ပါဦး။”
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အစာဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္ရေတာ့ စိတ္ဝင္စားသြားသည္။ “ဒီကိုလာခဲ့သမွ် ဒီအစီအစဥ္ေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။” စိတ္ထဲမွာလဲ ကန္တင္းဆိုေတာ့ ရွယ္ပဲေနမွာလို႔။ ေရခ်မ္းေျခလွမ္းမ်ားက ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ အစားအေသာက္ ေကၽြးေမြးရာ အေဆာင္အေနာက္ဘက္ ကန္တင္းဆီ ဦးတည္လိုက္ပါသည္။
ေရခ်မ္းတို႔မ်ား အစာေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ပါရမီျဖည့္ဖက္ မဒမ္ခ်မ္းကိုေတာင္ ေမ့မလိုျဖစ္သြားတယ္။ ေဆာ္ရီးပါ။ ေသြးလႈခန္းက ေရခ်မ္းထြက္လာတာနဲ႔ မဒမ္ခ်မ္းက
“အို…. ျမန္လိုက္တာ။”
“ဟုတ္တယ္။ ေသြးထုတ္လိုက္တာ ခဏေလးပဲ။ ဒါေတာင္ ဆရာမက ေသြးလႈလႈျပီးျခင္း ခဏေလာက္ မွိန္းေနရမယ္ဆိုလို႔ လွဲေနတာ။”
“ဟုတ္လား။ ေသြးအားေကာင္းလို႔ထင္တယ္ ျမန္တာ။ က်မအရင္ ေသြးလႈတုန္းကဆို ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာင္ၾကာ သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ ေသြးလႈျပီးတဲ့သူေတြကို အဟာရျပန္ျပည့္ေအာင္ဆိုျပီး ဘူေဖးေကၽြးေသးတယ္။”
“ဟုတ္တယ္။ ဒီမွာလဲ ေကၽြးတယ္ေျပာတယ္။ လာ…လာ”
ေရခ်မ္းလဲ အေနာက္ဘက္ ကန္တင္းဆီသို႔ မဒမ္ခ်မ္းအားေခၚျပီး ဦးတည္လိုက္သည္။
ကန္တင္းတဲ့။ ေရခ်မ္း ထင္သမွ် ကန္တင္းတကာ့ ကန္တင္းထဲမွာ ဒီကန္တင္းအေသးဆံုး ျဖစ္မည္။ ဆက္တီတစ္စံုသာရွိျပီး ေကာင္တာေပၚမွာလည္း ဘာစားစာရာမွ် မယ္မယ္ရရ မေတြ႔။ ေကာ္ဖီခြက္အလြတ္တခ်ိဳ႕သာရွိသည္။ ေရခ်မ္းလဲ ျပန္လွည့္ရႏိုး ထိုင္ရႏိုးနဲ႔
“ေသြးအလႈရွင္လား”
ေရခ်မ္း ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္သည္။ ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက သိပ္အလုပ္ရႈပ္ေနပံုရသည္ ထိုင္ခံုမွ ေျဖးညင္းစြာထျပီး ေရခ်မ္းကို အေရွ႕ဆက္တီမွာ ထိုင္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္သည္။ သူပံုကေတာ့ အဝယ္မလိုက္တဲ့ ေဈးဆိုင္က အေရာင္းစာေရးမလိုပါပဲ။ ဝယ္သူလာရင္ေတာင္ သူတို႔အတြက္ ရွားပါးပစၥည္း တစ္မ်ိဳးလိုမ်ိဳး။
ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ရယ္၊ ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ရယ္၊ ၾကက္ဥ အစိမ္းတစ္လံုးရယ္၊ ေနာက္ မဒမ္ခ်မ္းရခဲ့တဲ့ ဖ်ဳရာမင္းဘီစီလို ေသြးေကာင္းေဆးတစ္ထုပ္ရယ္ လာခ်ေပးသည္။ ေရခ်မ္းလဲ လာခ်ေပးသမွ် အားေတာင့္အားနားစြာနဲ႔ အျပတ္စားလိုက္ရင္း။ 
“ဒီမွာ ေသြးလာလႈတဲ့လူ မ်ားလား အေဒၚ”
“တခါတေလလဲမ်ားတယ္။ အျမဲတမ္းေသြးအလႈရွင္ေတြ၊ အဖြဲလိုက္ ေသြးလာလႈတဲ့သူေတြ လာရင္ေတာ့ မ်ားပါတယ္။ က်န္အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အခုလို မနက္အေစာပိုင္းဆို ေသြးအလႈရွင္္ သိပ္မရွိတတ္ဘူး။”
“ကၽြန္ေတာ္ စာေစာင္ေတြ သတင္းစာေတြမွာေတာ့ ေသြးအလႈရွင္ေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ေတြ႔ေနတာပဲ။”
“ဒီလိုေမာင္ရင္ေတြတာ မ်ားေပမယ့္လည္း တကယ္ေသြးအလႈရွင္စာရင္းက သိပ္မ်ားတာမဟုတ္ဘူး။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး လူဦးေရနဲ႔ တြက္ၾကည့္မွ ငါးရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ပဲရွိတာ။”
“ေၾသာ္… ဒါဆို အေတာ္နဲေသးတာေပါ့ေနာ္။”
“ဟုတ္တယ္။ ဒီ အမ်ိဳးသားေသြးဌာနကလည္း မၾကာမၾကာ နယ္ေတြ၊ ရံုးေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ လိုက္ျပီး ေသြးအလႈခံရတယ္။ ဒီမွာ လာလႈၾကတာေတြကေတာ့ သိတဲ့လူေတြပဲမ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက သိရက္နဲ႔ လာမလႈႏိုင္တာေတြ၊ လာလႈခြင့္မရွိတာေတြ၊ လာလႈရက္နဲ႔ ေသြးက လက္ခံလို႔မရတာေတြ၊ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚ မူတည္တာေပါ့ေလ။”
-----------------------------------
ေရခ်မ္းလည္း  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန အေပါက္ဝေရာက္လာေတာ့ ခုနကေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစုကို မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး။ ေရခ်မ္းစိတ္ထင္ သူတို႔လိုတဲ့ေသြး ရသြားျပီထင္တယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေသြးထုတ္ေပးတဲ့ ဌာနထဲသြားျပီး ေမးေတာ့ သူတို႔လိုတဲ့ေသြး တျခားမွာရလို႔ သြားထုတ္ၾကတယ္တဲ့။ ေရခ်မ္းက ခုနက သူလႈခဲ့တဲ့ေသြးကို သူတို႔အတြက္ လႈမယ္ဆိုရင္ေကာဆိုေတာ့
“ေသြးကို က်မတိုဌာနက ေသခ်ာေအာင္ ဓာတ္ခြဲစမ္းသပ္ပါေသးတယ္။ ရွင္တို႔လႈထားတဲ့ေသြးေတြ တဆင့္ျပန္လႈလို႔ရျပီဆိုေတာ့မွ က်မတို႔ဆီက ျပန္ထုတ္ေပးပါတယ္။”
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနေလးမွအထြက္ ေသြးလိုလို႔ေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစု ေသြးရသြားလို႔ စိတ္ေပ်ာ္သြားသလို၊ လာတုန္းက မလႈခ်င္ေပမယ့္လဲ သူတို႔မိသားစု ျဖစ္အင္ေလးကို အမွတ္တမဲ့ သိရွိလိုက္ရာမွ ေသြးလႈခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာျပီး ၾကိဳတင္စီစဥ္မႈ မရွိထားတဲ့ၾကားက မြန္ျမတ္တဲ့ အလႈတစ္ခုကို ကမ္းဆင့္လွမ္းလင့္လိုက္ရလို႔ ထိုမိသားစုေလးကိုေရာ၊  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနကို လမ္းျပေခၚေဆာင္လာတဲ့ မဒမ္ခ်မ္းကိုေရာ ဤစာစုေလးနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ခ်မ္းလင္းေန
www.chanlinnay.blogspot.com

နဖူးမွာမတို႔လိုက္တဲ့ ျပာတစ္တို႔ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္

(၁)
အရာအားလံုးၿပီးသြားေပမယ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕က အခုမွစတယ္။ သြားႏွင့္တဲ့သူကို အေကာင္း ဆံုး လိုက္ပါပို႔ေဆာင္လို႔ ျပန္လာတဲ့သူေတြက ျပန္လာၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕အတြက္ေတာ့ ဇာတ္လမ္းက အခုမွစတယ္။

(၂)
မေဒါနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနတယ္။ အိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ နက္ျဖန္ခါက်ရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားရင္း နဖူးေပၚလက္တင္ေတာ့ ပက္လက္၊ လက္ ေပၚနဖူးတင္ေတာ့ ေမွာက္ရက္ျဖစ္လို႔ေနတယ္။ အစီအစဥ္ေတြလည္း ေခါင္းထဲမွာ ျပည့္ ႏွက္လို႔ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးမ်က္စိကိုစံုမွိတ္ၿပီး စိတ္ႏွလံုးဒံုးဒံုးခ်လို႔ ငါကေကာင္းေစခ်င္ တဲ့ေစတနာနဲ႔ လုပ္တာပဲလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ညတစ္ညကို ကုန္ဆံုးေစလိုက္တယ္။

မနက္မိုးလင္းခ်ိန္မွာေတာ့ မေဒါနက သူ႕လုပ္ငန္းစဥ္ကို စတင္တယ္။ လူႏိုင္ျဖစ္တဲ့ အစ္မလတ္ရဲ႕ေယာက္်ားခဲအို ကိုေမာင္ႏိုင္နဲ႔ တူအငယ္ေကာင္ေခၚၿပီး ေသလို႔မွရက္မ လည္ေသးတဲ့ အစ္မႀကီးအိမ္ကို သြားတယ္။ အိမ္လည္းေရာက္ေရာ၊ တံခါးေခါက္ၾကည့္ ေတာ့ အေတာ္ပဲျဖစ္သြားတယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ မုဆိုးဖိုျဖစ္ေနတဲ့ အစ္မႀကီးရဲ႕ ေယာက္်ားက အိမ္မွာရွိမေနဘူး။ တူအႀကီးေကာင္ကပဲ တံခါးလာဖြင့္ေပးတယ္။ တူေတြ ကေတာ့ အႀကီးေကာင္ကကိုးတန္း၊ အငယ္ေကာင္က ခုႏွစ္တန္းပဲရွိေသးလို႔ သူေျပာသမွ်နာခံရမွာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ဟိုအေၾကာင္းေျပာ၊ ဒီအေၾကာင္းေျပာရင္နဲ႔ပဲ မေဒါနက သူ႕အလုပ္ကိုသူစတယ္။

ပထမဦးဆံုးအိပ္ခန္းထဲဝင္တယ္။ ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ဗီဒိုကို တူအႀကီးေကာင္ဆီက ေသာ့ယူၿပီးဖြင့္တယ္။
ထမိန္ေတြေတြ႕ေတာ့။ သားတို႔မိန္းမယူရင္ဝတ္ဖို႔ အေဒၚႀကီးသိမ္း ထားေပးမယ္ဆိုၿပီး ယူလာတဲ့ ဆာလာအိတ္ထဲထည့္တယ္။


“ဖိနပ္ေတြေကာ။”

“သားတို႔ မိန္းမယူရင္ျပန္ေပးမယ္။”

“ေျခေထာက္က တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ ဆိုဒ္မွမတူတာ။”

“ဪငါတူေတြနဲ႔ တုံးလိုက္တာ ေျခေထာက္ကႀကီးေနေတာ့ ေျခေထာက္ကို လွီးေပါ့၊ ဖိနပ္ကႀကီးေတာ့လည္း ဖိနပ္ေပါ့။ ဒါမ်ားဘာခက္တာလိုက္လို႔။”

“ဒါက ၾသႀကီး(ေသသြားတဲ့အစ္မႀကီးနဲ႔ မေဒါနတို႔ရဲ႕ေမာင္ အငယ္ဆံုး) မဂၤလာေဆာင္တုန္းက အဖြားက သူ႕သမီးေလးေယာက္ဝတ္ဖို႔ဆိုၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ထည္ ဆင္တူ ဝယ္ေပးတဲ့ ခ်ိတ္လံုခ်ည္ေတြမွတ္လား။”

“ေအးေလ။ နင္တို႔၊ ဖိုးစည္(အစ္မလတ္နဲ႔ အခုေခၚလာတဲ့ ကိုေမာင္ႏိုင္တို႔ရဲ႕သား)တို႔ မိန္းမယူရင္ ျပန္ေပးမွာေပါ့။ ကိုယ့္အေဒၚက မတရားလုပ္ပါ့မလား။ ေနာက္ အိသဲ(မေဒါ နရဲ႕ ေနာက္ထပ္အစ္မလတ္တစ္ေယာက္က ေမြးတဲ့သမီး) ႀကီးလာရင္လည္း တစ္ ထည္ေပးရဦးမွာ။”

“ပုသိမ္ထီး၊ ပုသိမ္ထီး။ ဒါကေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိန္းမအတြက္ပဲလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိန္း မေတြက ပုသိမ္ထီးေတာ့ ဘယ္ေဆာင္းမွာတုန္း။”

“ဟဲ့… ဒါက အိသဲအတြက္ဟဲ့။”

“ဟင္… အိသဲက အခုပဲ ၆တန္း၊ ၇တန္းေရာက္ေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေဒၚႀကီးတူမက ပဲကလည္း ခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔။ ဒါႀကီးေဆာင္းပါေတာ့မလား။ အိမ္မွာေတာင္ ဘယ္သူမွမ ေဆာင္းလို႔ ဒီအတိုင္းအလွထား ထားတာကို။”

“ေဆာင္းေဆာင္းမေဆာင္းေဆာင္း သိမ္းတာေတာ့ သိမ္းထားရမွာပဲ။”

“မိတ္ကပ္ဘူးတို႔၊ ေရေမႊးတို႔၊ အလွျပင္ပစၥည္းတို႔ဗ်ာ။”

“ဒါလည္းနင္မိန္းမ ယူရင္ျပန္ေပးမွာေပါ့။”

“အကႌ်ေတြကေရာ၊ မိန္းမယူရင္ပဲလား။”

“ဟုတ္တယ္၊ အေႏြးထည္ေတြေကာပဲ။”

“နာရီတို႔၊ မ်က္မွန္တို႔ေကာ။”

“အဲဒါေတြလည္းပါတယ္။”

“တျခားလက္ဝတ္ လက္စားေတြကေတာ့ ထားပါေတာ့။ အေမေဆးကုတာနဲ႔ပဲ ကုန္သ ေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အေမေသတုန္းက ဝတ္ထားလို႔ ပါရဂူေဆးခန္းမွာ အ ေလာင္းကေန ခၽြတ္ေပးလိုက္ရတဲ့ နားကပ္ေကာ။ အဲဒီတုန္းက အေဖႀကီးတို႔ေတာင္ ပူ ထူေနၿပီး သတိမရၾကလို႔ ေဆးခန္းက နပ္စ္မကေလးက ခၽြတ္ၿပီးေပးလိုက္တာေလ။”

“အဲဒါလည္း ငါကနင္တို႔အဖြားအိမ္မွာ သိမ္းေပးထားတယ္။ နင္တို႔မိန္းမယူရင္ နင္တို႔ မိန္းမေတြကို ေပးမွာပဲ။”

“ဒါေပမယ့္ နားကပ္က တစ္ရံတည္းေလ။ တစ္ေယာက္တစ္ဖက္ဆီ ပန္လို႔မွမရတာ။”

“ေအးေလ ေရာင္းၿပီး နင္တို႔ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ျပန္ခြဲေပါ့။”

“ေဟာဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္တို႔က နားကပ္တစ္ရံအတြက္နဲ႔ မယူမေနရမိန္းမယူရမလို ျဖစ္ေန ၿပီ။”

“မရဘူး နင္တို႔မိန္းမယူမွ ငါကျပန္ေပးမွာ။ အခု ငါသိမ္းထားမယ္။”

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ညေနလည္းေစာင္းေရာ ဆာလာအိတ္သံုးအိတ္အျပည့္ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ တိုလီမုတ္စေတြ ျပည့္သြားပါတယ္။ အဲဒါေတြကိုသယ္ၿပီး ဘတ္စ္ကားစီးၿပီးေတာ့ အိမ္ ျပန္လာၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြကိုေတာ့ ကိုေမာင္ႏိုင္ကထမ္းေပါ့။ ည၈နာရီ၊ ၉နာရီလည္း ေရာက္ေရာ၊ တူအႀကီးေကာင္က အိမ္ကိုေပါက္ခ်လာတယ္။ အိမ္အေပၚထပ္ ထပ္ခိုးကို ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ပဲ တစ္ခါတည္းတန္းၿပီးေတာ့ တက္သြားတယ္။ အဖြားအိမ္ပဲ။ သူက လည္းဒီလိုပဲလာေနၾကမို႔လို႔ လူႀကီးေတြက သိပ္ေတာင္ဂ႐ုမစိုက္မိၾကဘူး။ ေနာက္မွ ထပ္ခိုးေပၚကေန တဟီးဟီးနဲ႔ငိုသံၾကားလို႔ အိမ္မွာရွိတဲ့သူအားလံုးက ထပ္ခိုးေပၚကို လိုက္တက္သြားၾကတယ္။ အေပၚထပ္ေရာက္လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အႀကီးေကာင္ႀကီး က တ႐ံွဳ႕႐ွံဳနဲ႔ငိုေနတာေတြလို႔ မေဒါနေမာင္အငယ္ဆံုးကပဲ၊

“သားႀကီးေရခ်မ္း၊ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ၾသႀကီးကိုေျပာ”
လို႔ ေမးေပမယ့္လို႔ ဘာမွျပန္မေျဖဘူး။ ငိုပဲငိုေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖြားေအလုပ္တဲ့သူကပါ မေနႏိုင္လုိ႔ ဝင္ေမး ေတာ့မွ

“မနက္ကအေဒၚႀကီးက အိမ္ကအေမ့ပစၥည္းေတြကို ယူခ်သြားတယ္။ အေဖႀကီးလည္း ျပန္ေရာက္လာေရာ၊ မင္းတို႔အေမပစၥည္းေတြဘယ္ေရာက္ကုန္လဲလို႔ ေမးေတာ့ အေဒၚ ႀကီးယူသြားတယ္လို႔ သားတို႔ကျပန္ေျဖတာကို အေဖႀကီးက က်န္တဲ့ပစၥည္းေတြကို သူနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ပဲနဲ႔ ယူသြားေပမယ့္လို႔ ငါခြင့္လႊတ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေမႀကီးကိုင္ေနၾက ဆလင္းဘတ္အိတ္ကို ယူသြားတာေတာ့ အေမႀကီးမေသခင္က တျမတ္တႏိုးသံုးခဲ့တဲ့ပစၥည္းမို႔လို႔ မေက်နပ္ဘူး။ ယူတဲ့သူကို ငါသတ္မယ္လို႔ ဓါးႀကိမ္းႀကိမ္းၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို့ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကို ဆူေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကေန ထြက္လာတာ”လို႔ ေျဖရွာတယ္။ 

ဒါနဲ႔ပဲ မေဒါနရဲ့ေမာင္က မေဒါနကိုဆူပါေလေရာ။

“အပ်ိဳႀကီးရယ္၊ နင္ကလည္း ဦးေဏွာက္မရွိတာ၊ သူ႕မိန္းမပစၥည္း သူ႕မိန္းမေသရင္ ေယာက္်ားလုပ္တဲ့သူက ပိုင္တာပဲ။ သူ႕စိတ္တိုင္းက် သူ႕ဖာသာသူစီစဥ္မွာေပါ့။ နင္က မေမးမျမန္းပဲနဲ႔လုပ္တာကို။ သြားျပန္ေပးလိုက္။”

မေဒါနကေတာ့ မ်က္လံုးကေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ၿငိမ္ၿပီး နားေထာင္ေနရတယ္ေပါ့ေလ။ သူကလည္း အမွားလုပ္ထားတာကိုး။ ဒါေပမယ့္လည္း ပစၥည္းေတြကေတာ့ ပပထူတာေတာင္ မထခ်င္တဲ့ပံုနဲ႔ ေနရာမေရြ႕ပဲ မေဒါနရဲ႕ဗီဒိုထဲမွာ ခန္႔ခန္႔ႀကီးနဲ႔ဆန္႔ဆန္႔ ႀကီး ေနေနၾကေတာ့တယ္။

(၃)
ေမာင္ႏွမငါးေယာက္ထဲမွာ အႀကီးဆံုးျဖစ္လို႔ အစ္မႀကီးအမိရာနဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့သူ လည္းျဖစ္၊ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြၾကားထဲမွာလည္း သမာသမတ္မွ်တတဲ့ ဦးစီးဦးေဆာင္ ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့အျပင္ အားလံုးကခ်စ္ခင္ေလးစားၾကတဲ့ အစ္မႀကီး ကြယ္လြန္သြားျခင္း ေလးႏွစ္ျပည့္တဲ့အတြက္ အစ္မႀကီးအတြက္ ရည္စူးၿပီး ဆြမ္းေကၽြးအလွဴ လုပ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ရွိ မိသားစုေတြနဲ႔ပဲ နည္းနည္းနဲ႔က်ဲက်ဲ ဝိုင္းလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီ အလွဴကို အစ္မလတ္နဲ႔ သူ႕အမ်ိဳးသားကိုေမာင္ႏိုင္တို႔လည္း လာတယ္။ ဆြမ္းေကၽြးၿပီးေတာ့ လူေတြအလွည့္ေပါ့။ အားလံုးလည္း စားၿပီးေသာက္ၿပီးေရာ ျပန္တဲ့သူေတြက ျပန္ ကုန္ၾကတယ္။ ပန္းကန္ေတြ၊ ခြက္ေတြေဆးရင္းေၾကာရင္းနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့အစ္မလတ္ကိုေတာ့ သူ႕အမ်ိဳးသားက ေစာင့္က်န္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မုဆိုးဖိုျဖစ္ေနတဲ့ ဦးခ်စ္ကပဲ အိမ္ေရွ႕ဝရံတာကို ေခၚသြားၿပီးတိုင္ပင္တယ္။

“ေမာင္ႏိုင္ရာ၊ ငါလည္းပဲ။ အသက္မငယ္ေတာ့ဘူး။ မင္းတို႔အစ္မႀကီးလည္း ဆံုးတာ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ ငါ့မွာလည္း ေဆးေပးမီးယူ အေဖာ္တစ္ေယာက္ေတာ့ လိုတယ္ကြာ။ ကေလးေတြလည္း မေအမရွိေတာ့ အနည္းအမ်ားဆိုသလို စိတ္ေလၿပီး ပ်က္စီးတာေတာ့ရွိတာပဲ။ အိမ္မွာလည္း ငါတို႔သားအဖေတြအတြက္ ခ်က္ဖို႔ျပဳတ္ဖို႔၊ ေလွ်ာ္တာ ဖြတ္တာလုပ္ဖို႔ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ေတာ့လိုတယ္ကြာ။ အဲဒါနဲ႔ ငါလည္း မယားညီအစ္ကိုျဖစ္႐ံုတင္မက၊ မင္းတို႔အစ္မႀကီးရွိတုန္းကတည္းက ညီအစ္ကိုလိုျဖစ္ေနလို႔ မင္းကိုထုတ္ၿပီး တိုင္ပင္တာပါ။”

“အင္း......ဟုတ္တာေပါ့၊ ဦးခ်စ္ရာ။ ဦးခ်စ္ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုလည္း အျပစ္ေျပာစရာ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ေတာ့ မရွိဘူး။ ေနာက္ဦးခ်စ္ အစ္မႀကီးရွိစဥ္က အိမ္ေထာင္ဦးစီး တာဝန္ကို ျပည့္ျပည့္ဝဝထမ္းေဆာင္ခဲ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတယ္။ အစ္မႀကီးနဲ႔ ကေလးေတြက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ လိုက္ျပတာ၊ ကေလးေတြက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေနေပမယ့္၊ ဦးခ်စ္က ခံုေပၚမွာထိုင္ရက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ရင္းနဲ႔ ေဟာက္ေနတယ္။ အဲဒီေလာက္အထိ မိန္းမနဲ႔ကေလးေတြကို အပင္ပန္းခံၿပီး ရွာေဖြေကၽြးေမြးလာခဲ့တာပဲ။ ေနာက္တစ္ခုက အခု ဦးခ်စ္ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ဆိုရင္လည္း ဒါေဖာက္ျပန္တာမွ မဟုတ္တာ။ တစ္ပင္လဲလို႔တစ္ပင္ထူတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အျပစ္ေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဦးခ်စ္ ေတြ႕ထားတာရွိလို႔လား။”

“ငါေတာ့ မ်က္စိထဲ မေဒါနကို ျမင္မိတာပဲ။ ေမာင္ႏိုင္ မင္းေကာ ဘယ္လိုထင္သလဲ။”

“အဲဒါေတာ့ ဦးခ်စ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အျမင္ျခင္းတူတယ္။ ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေဒါနကို ဦးခ်စ္နဲ႔သေဘာတူတယ္။ ဦးခ်စ္အေနနဲ႔လည္း အဆင္ေျပေျပ ကိုယ့္လူရင္းထဲကပဲ အိမ္ေထာင္ဖက္ရမယ္။ သူစိမ္းဆို သူ႕အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း မသိတာနဲ႔။ ေနာက္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေယာကၡမႀကီးဆံုးရင္လည္း အေမြကိစၥေတြဘာေတြမွာ ဦးခ်စ္နဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ အခက္အခဲမရွိေတာ့ဘူး။ ညီအစ္မအခ်င္းခ်င္းကိုး။ ေနာက္ကေလးေတြအတြက္လည္း သူစိမ္းမိေထြးဆိုတာထက္စာရင္ အေမညီအစ္မအရင္း၊ ကိုယ့္ အေဒၚအရင္းပဲ။ သူစိမ္းထက္ေတာ့ သာမွာပါ။ သူတို႔ခ်င္းလည္း ပိုရင္းႏွီးတာေပါ့။ ေနာက္ဦးခ်စ္ေသရင္လည္း ကေလးေတြ အေမြကိစၥတို႔ဘာတို႔က ပိုစိတ္ခ်ရမယ္။ သူစိမ္းဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြရဖို႔က မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ မေဒါနဖက္က ၾကည့္ရင္လည္း ဦးခ်စ္က မုဆိုးဖိုဆိုေပမယ့္ မိသားစုအေပၚေကာင္းတဲ့သူ၊ လင္ေကာင္းသားေကာင္းလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ပစၥည္းဥစၥာလည္း အသင့္အတင့္ရွိတဲ့ သူပဲ။ က်န္မိသားစုဖက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း ကိုယ့္လူအခ်င္းခ်င္းဆိုေတာ့ သူစိမ္းဝင္မပါေတာ့ဘူးေပါ့။ အသိုက္အျမံဳလည္း မပ်က္ေတာ့ဘူး။ ပတ္ဝန္းက်င္အေျပာအဆိုလည္း သူစိမ္းကိုယူတာထက္ စာရင္ေတာ့ နည္းတာေပါ့။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒီလိုအစ္မေသလို႔ ညီမကိုဆက္ယူ တာေတြလည္း အမ်ားႀကီးကို။ အားလံုးအဆင္ေျပမယ့္ကိစၥပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အားေပးပါတယ္။”

“ေအးကြာ၊ ငါလည္း မေဒါနကိုေတာ့ ေဆာင္းပါးရိပ္ေျခေျပာထားတယ္။ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္ မယ္ေတာ့မသိေသးဘူး”

“အဆင္ေျပမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့၊ ဦးခ်စ္ရယ္။”

(၄)
မေဒါနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြ႐ွဳပ္ေနတယ္။ အိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ နက္ျဖန္ခါက်ရင္ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားရင္း နဖူးေပၚလက္တင္ေတာ့ ပက္လက္၊ လက္ေပၚနဖူးတင္ေတာ့ ေမွာက္ရက္ျဖစ္လို႔ေနတယ္။ အစီအစဥ္ေတြလည္း ေခါင္းထဲမွာ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ၿပီး စိတ္ႏွလံုးဒံုးဒံုးခ်လို႔ ငါကေကာင္းေစခ်င္တဲ့ေစတနာနဲ႔ လုပ္တာပဲလို႔ ေတြးရင္းနဲ႔ပဲ ညတစ္ညကို ကုန္ဆံုးေစလိုက္တယ္။

                             ********

မနက္လည္းေရာက္ေကာ မေဒါနက သူ႕အေမကို ေျပာတယ္။

“အေမ ဒီေန႔ေန႔လည္က်ရင္ ဦးခ်စ္ေမာင္အိမ္ကိုလာလိမ့္မယ္။ အေမသိတယ္မွတ္လား ဘာလို႔လာတယ္ဆိုတာကို။ သူနဲ႔ယူလိုက္ရင္၊ ကေလးေတြက သမီးကို မိေထြးေခၚၾကမွာေပါ့။ သမီးအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး၊ ကေလးေတြအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကလည္း သမီးတို႔ကို ဘယ္လိုေျပာမလဲ။ အဲဒီေတာ့ အေမက ဦးခ်စ္ေမာင္လာလို႔ သမီးကိုေမးရင္ သမီးမရိွဘူးလို႔ေျပာလိုက္၊ သမီးက အေပၚထပ္မွာပုန္းေနမယ္။”

(၅)
ဒီလိုနဲ႔ႏွစ္ေတြၾကာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ သူ႕အမ်ိဳးသမီးတို႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကို လာၾကပါတယ္။ ဟိုအေၾကာင္းေျပာ၊ ဒီအေၾကာင္းေျပာၾကရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာရွိတဲ့ အေမစိုက္ထားတဲ့ ဒန္းစင္းေလဒီပန္းအိုးကိုေတြ႕တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က......


“ဒါအစ္ကိုႀကီးအေမက အေမ့ကိုမ်ိဳးခြဲေပးလိုက္တဲ့အပင္ေတြေလ။ အသက္ေတြသိပ္ ႀကီးလို႔ ပန္းေတာင္မပြင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္အေမက ငါ့အစ္မႀကီးေပးသြားတဲ့အပင္ ေတြဆိုၿပီး အျမတ္တႏိုးနဲ႔ ေရေလာင္းေပးေနတုန္း”လို႔ ေျပာရင္းသူတို႔ကို ျပရတယ္။

အစ္မက “ငါနဲ႔နင့္အစ္ကို ရန္ျဖစ္ၾကေသးတယ္”လို႔ ေျပာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကိုေပ်ာ္ ေစခ်င္တာနဲ႔ စပါတယ္။

“အစ္မကလည္း ျဖစ္မွာေပါ့။ အစ္ကိုႀကီးက အစ္မကို ခ်စ္လို႔ယူတာမွ မဟုတ္တာ။ အ ေဒၚႀကီးဗီဒိုထဲက သူ႕အေမပစၥည္းတစ္ခုေတြ႕လိုက္ရင္း အေဒၚႀကီးက နင္တို႔ညီအစ္ကို မိန္းမယူရင္ နင္တို႔မိန္းမေတြကို ေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရင္းနဲ႔။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အစ္ကို ႀကီးက အေဒၚႀကီးဆီက အေမြကိုလိုခ်င္တာနဲ႔ မိန္းမရၿပီးေရာကြာဆိုၿပီးေတာ့ အစ္မကို ယူလိုက္တာ”လို႔ စျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ထင္သြားမွာစိုးလို႔လည္း “စတာေနာ္အစ္မ”လို႔ ကိုယ့္စကား ကုိယ္ျပန္ဖာရေသးတယ္။

“ေအးကြာ၊ အေမ့ပစၥည္းေတြမွာ က်န္တာေတာ့မမက္ပါဘူး။ အေမ့နားကပ္ကေလးပဲ။” လို႔ ကိုေရခ်မ္းက ႏွေျမာတသသနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီေတာ့မွအစ္မက အလန္႔တၾကားနဲ႔

“အမေလး၊ ေမာင္ရယ္၊ နင့္အေဒၚပစၥည္းေတြေတာ့ မယူပါရေစနဲ႔။ ေတာ္ၾကာသူေသရင္ မကၽြတ္ပဲနဲ႔။ ငါတို႔ကို လာေျခာက္ေနပါဦးမယ္။”

အစ္မက သတိၱခဲပါ။ အိပ္ရင္ေတာင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕အသားနဲ႔ ထိမေနရင္ မ အိပ္တတ္ပါဘူး။ ဗႏၶဳလေသြးပါတာေပါ့။

“ဒီလိုဆိုရင္ အစ္ကိုႀကီးရာ၊ ႀကီးေမနားကပ္ အေဒၚႀကီးဆီမွာရွိေသးလားလို႔ အေဒၚႀကီး ကိုေမးလိုက္၊ မရွိရင္လည္းဆံုးေပါ့။ ရွိေသးတယ္ဆိုရင္ေတာ့လည္း၊ အဲဒီနားကပ္ကို ေရာင္းၿပီး သံုးလိုက္ေတာ့၊ သားတို႔ညီအစ္ကိုက ႀကီးေမအတြက္ရည္စူးၿပီး အေဒၚႀကီး ကိုလွဴတယ္လို႔ ေျပာလိုက္။ သူလည္းအခုအဖြားလည္းမရွိေတာ့ အပ်ိဳႀကီးတစ္ေယာက္ တည္းေနေနရတာ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေငြေရးေၾကးေရးက်ပ္တည္း ေနတယ္ဆိုေတာ့။ သူသံုးခ်င္ရင္လည္းသံုးေပါ့။ မသံုးပဲနဲ႔ ငါလွဴမယ္ဆိုလည္း၊ အေဒၚႀကီးအိမ္မွာပဲ ႀကီးေမကိုရည္စူးၿပီး ဘုန္းႀကီးဆြမ္းကပ္လိုက္တာေပါ့။ နားကပ္ကလည္း မက္ေလာက္စရာမွမရွိတာ။ ေက်ာက္ေတြဘာေတြထုတ္ၿပီး ျပန္ေရာက္လိုက္ရင္၊ အခုေရႊေဈးနဲ႔ သံုးသိန္း ေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ့။ ဘာတန္တာမွတ္လို႔။ မဟုတ္ရင္သူလည္း သူမ်ားပစၥည္း ခိုးတယ္ ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ေလ ဒါေပမယ့္လည္း ပိုင္ရွင္သေဘာမတူပဲနဲ႔ ယူတာဆိုေတာ့လည္း။ သူလည္း အကုသိုလ္ျဖစ္မယ္။ အဲဒီေတာ့ဘာမဟုတ္တာနဲ႔ ဇယားအ႐ွဳပ္မခံပဲနဲ႔ အခုတည္းက ရွင္းလိုက္တာေကာင္းတယ္။”လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကဝင္ၿပီး ဆရာလုပ္တာနဲ႔

“ေအးကြာ၊ မင္းေျပာတာမဆိုးပါဘူး၊ ငါၾကည့္ၿပီးစီစဥ္လိုက္ပါမယ္။ အေဒၚႀကီးနဲ႔အေဖနဲ႔ ကိစၥအဆင္ေျပသြားခဲ့ရင္လည္း ေကာင္းသားကြာ။ ငါတို႔လည္း သားအဖေတြ အခုလို တကြဲတျပားမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လည္း သားအဖအခ်င္းခ်င္း  စိတ္ဆိုးရတာ၊ ေဒါသထြက္ရတာေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ အေဖလည္း ဟိုမိန္းမႏွိပ္စက္တာ ေတြ၊ အဲဒီမိန္းမနဲ႔ရတဲ့ ပုစုခ႐ုေတြေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရတာေတြမရွိေတာ့ဘူး။ အခုၾကေတာ့ ငါတို႔အေဖလည္း အသက္ႀကီးမွ ဒုကၡေရာက္ေနရတယ္။ အခုဆို စံရိပ္ၿငိမ္ကအိမ္လည္း ေရာင္းလိုက္ေတာ့ အေမနဲ႔လက္ထပ္ပြားဆိုတာ မရွိေတာ့ပဲနဲ႔ ငါတို႔အတြက္ မိဘအေမြအႏွစ္ဆိုတာ မက်န္ေတာ့ဘူး။ အဖြားဆံုးတုန္းကလည္း ငါတို႔အတြက္ ဘာမွမယ္ မယ္ရရ မရလိုက္ဘူး။”လို႔ အစ္ကိုႀကီးကိုေရခ်မ္းက ၿငီးၿငီးျငဴျငဴနဲ႔ေျပာပါတယ္။

“ဒါေတာ့အစ္ကိုႀကီးရယ္ အေဒၚႀကီးအေနနဲ႔က ျပာေလာက္ကိုေတာ့ နဖူးမွာဘယ္တို႔ ထားခ်င္ပါ့မလဲ။”

Poe C

04 March 2011

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

ကၽြန္ေတာ္စာအုပ္ကေလးေပ်ာက္ေနပါတယ္

ကၽြန္ေတာ္ညီရဲ႕ ဝတၳဳတိုပါ။ မူရင္းစာသာမ်ား အတိုင္း တင္ေပးထားပါတယ္။ ဖတ္ျပီးရင္လည္း ထင္ေၾကးအခ်ိဳ႕ ေပးခဲ့ပါဦး။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။
© ခ်မ္းလင္းေန

ေၾကကဲြဖြယ္ ဈာပနပြဲ

ဒီအေၾကာင္းအရာေတြက ပက္စ္စီတစ္ပုလင္းကို ပိုက္ဆံအစိတ္ရွိရင္ ေသာက္လိုရခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တာေတြ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကဆိုရင္ လမ္းေပၚထြက္ ၾကည့္လိုက္ရင္ မီးစတန္းလန္းနဲ  အုန္းဆံၾကဳိးေတြကို ကြမ္းယာဆိုင္ေတြမွာ ေတြ႔ရဦးမယ္။ ညေနဖက္ TV ဖြင့္ၾကည့္ရင္လည္း ေရခဲေရေသာက္ခ်င္ရင္ ဒီကိုလာ၊ အိမ္လိုခ်င္ရင္  ၾကည္စိုး(I.C) ဆီသြားဆိုတဲ့ မတူးၾကီးရဲ့အသံကို  ၾကားရဦးမယ္။ 

သာမရိုးက် ဝန္ထမ္းလင္မယားတစ္စံု။ သူတိ႔ုေနကေတာ့ ဖဆပလထဲမွာ။ သူမ်ားေတြအိမ္ခန္းရဲ့ Master Bedroom ကို ျပန္ငွားျပီးေတာ့ ေနေနၾကတာ။ ကိုယ့္အိမ္ခန္းထဲကို ဝင္မယ္ဆိုရင္ သူမ်ားေတြ ဧည့္ခန္းၾကီးကို ျဖတ္လာျပီးေတာ့မွ ေရာက္တယ္။ ဒီေနရာမွာပဲ ထမင္းခ်က္၊ ဒီေနရာမွာပဲစား၊ ဒီမွာပဲအိပ္၊ ဒီမွာပဲေရခ်ိဳး၊ ဒီမွာပဲအိမ္သာတက္၊ ဒီမွာပဲဘုရားရွိခိုး။ 

အဲဒီအိမ္က ေရခ်ိဳးခန္းက ရယ္ရတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေရခ်ိဳးေနရင္ ဘယ္သူမွ အိမ္သာမတတ္ရဲဘူး။ ေရခ်ိဳးခန္းနဲ အိမ္သာနဲက တစ္ဆက္ထဲရယ္။ ဧည့္သည္ေဆာင္သည္လာရင္ အရမ္းဒုကၡေရာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သူတို႔ဟာနဲ သူတို႔ေတာ့ အဆင္ေျပလွတယ္လို႔ မဟုတ္ေတာင္ ေနလိုေတာ့ျဖစ္ေနေသးတယ္။ 

တာတီးႏွင့္မဲတူ

“ဒိုင္း”

ဆိုေသာ ေသနတ္သံသည္ အေရွ႕ဘက္ေတာင္တန္း တစ္ေလွ်ာက္သို႔ ေဝါကနဲ ပဲ့တင္႐ုိက္ခတ္သြားေလ၏။ အိမ္သားတို႔မွာ တစ္ၿပိဳင္နက္ လက္ဝါးျဖင့္ မ်က္ႏွာကိုအုပ္ထားလိုက္ ၾကသည္။ ျပန္၍မရဲတရဲဖြင့္ၾကည့္လိုက္ၾကေသာအခါတြင္ အေဖသည္ သူ၏ လက္ထဲမွေသနတ္ကို မုန္းတီးရြံရွာစြာ ေခတၱမွ်စိုက္ၾကည့္ကာ ေျမေပၚသို႔ ပစ္ခ်လိုက္ၿပီး တပြက္ပြက္ ယိုစီးထြက္က် လ်က္ရွိေသာေသြးအို္င္ထဲတြင္ တံုးလံုးကေလး လဲေနရွာသည့္ “တာတီး” ကို ယူက်ံဳးမရ ႏွေျမာတသစြာ ေငးစိုက္ၾကည့္ရင္း မ႐ွဴႏိုင္ မကယ္ႏိုင္ျဖစ္ေနဟန္တူ၏။ ထို႔ေနာက္ တာတီးလဲေနရာသို႔ ေျပးသြားၿပီး အနီးတြင္ ဒူးေထာက္၍ ထိုင္ ကာတာတီး၏ ပူပူေႏြးေႏြးေပ်ာ့ေခြ လ်က္ ရွိေသာ ကိုယ္ကေလးကိို တအားေပြ႕ယူလ်က္မ်က္ႏွာခ်င္း အပ္ထားလိုက္ၾကသည္။

ထိုစဥ္က အေဖ ငိုသည္ မငိုသည္ကို ေသခ်ာမသိခဲ့ေသာ္လည္း ဖားဖိုႀကီးလို ပိန္ခ်ည္ေဖာင္းခ်ည္ ျဖစ္ေနေသာ အေဖ့ေက်ာျပင္ႀကီးကိုေတာ့ ေနာက္ဘက္မွ အတိုင္းသား ျမင္ခဲ့ရသည္။ လူတိုင္းပင္ ေက်ာက္႐ုပ္တုမ်ားကဲ့သို႔ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးရပ္ကာ ေၾကာင္ေတာင္ေငးေနၾကသည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း စံုစမ္းေမးျမန္းရန္ အေျပးအလႊား ေရာက္လာၾကသည့္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားပင္လွ်င္ အေဖႏွင့္ တာတီးတို႔ အျဖစ္ကို ျမင္ၾကေသာအခါ အံ့ၾသမိန္းေမာ ကုန္ၾက၏။

စေနခ်စ္သူ

စေနခ်စ္သူ - သုေမာင္

စေနေန႔
မႏၲေလးေဆာင္
အခန္း - M ၁၀၄

“နာမည္ကေလး သိပါရေစ”
“......................”
“အျဖဴသက္သက္ ထင္ပါရဲ႕”
“အျဖဴေရာင္ဆိုတာ ဘာေရာင္တင္တင္ အရာထင္တယ္၊ ေခၚခ်င္သလို ေခၚရမလား”
“မေႏွာင့္ယွက္ပါနဲ႔....”
“နာမည္ေမးတာ ေႏွာင့္ယွက္တာတဲ့လား”
“ဆရာနဲ႔ တိုင္လိုက္မယ္....”
“ပဲ့ပါသြားတာက်ေနတာပဲ...”
“နာမည္သိေတာ့ ဘာလုပ္မွာတုံး...”
“သိခ်င္လို႔ေပါ့”
“သိၿပီးေတာ့ေကာ ဘာလုပ္မွာတုံး...”
“ေခၚခ်င္လို႔ေပါ့”
“ေခၚၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္မွာတုံး...”
“ `ဒီကကို´စကားေျပာခ်င္လို႔ေပါ့”
“ဒီကလို႔ မေျပာပါနဲ႔ နာမည္ရွိတယ္...”
“ဘယ္သူကေလးတဲ့တုံးကြယ္”
“သိဘူး...”
“ဟယ္.... ဆန္းတယ္ေနာ္၊ နာမည္က သိဘူးတဲ့၊
ဒီတစ္ခါပဲ ၾကားဖူးေသးတယ္”

တနဂၤေႏြေန႔
လွည္းတန္းေစ်း

“ေဟ့- သိဘူး”
“အို- ဘယ္လိုလဲ”
“ `သိဘူး...´ဆိုလို႔၊ `သိဘူး´ေခၚတာပဲ”
“ဘယ္သူက ေျပာလို႔လဲ”
“မေန႔က နာမည္ေမးေတာ့`သိဘူး´ဆို”
“ေၾကာင္လိုက္တာ”
“ဒါျဖင့္... မဟုတ္ဘူးေပါ့”
“ဘယ္လိုလဲ ဒါေစ်းလယ္ေကာင္ရွင့္...”
“သူမ်ားေတြလည္း ဒီလိုပါပဲ”
“တျခားစီပဲ”
“အတူတူပါပဲ...”
“သြားစမ္းပါ”
“ဘယ္ကိုလဲ”
“ငရဲျပည္...”
“အတူလိုက္မွာလား ”
“၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္”
“သူတို႔ကေတာ့ ထင္ၾကမွာပဲ”
“ရွက္စရာေကာင္းတယ္။ ျပန္ေတာ့မယ္”
“ဘယ္ကိုလဲ”
“အေဆာင္ကိုေပါ့”
“လိုက္ပို႔မယ္ေလ”
“လိုပါဘူး”
“အဲဒါျဖင့္ အဲ့ဟိုစာအုပ္ၾကားထဲ ညႇပ္ထားတဲ့ ေဒါနခက္ကေလး
အမွတ္တရေပးခဲ့ပါလား”
“ဟီဟိ...”
“ဘာရယ္တာလဲ”
“ယူခ်င္ ယူထားေလ၊ အဲ့ဒါ ေဒါနခက္ ဟုတ္ဘူး...၊ တို႔စားဖို႔ ၀ယ္လာတာ၊ နံနံပင္ ေတြရွင့္...”
“မထူးပါဘူး။ အဲဒီနံနံပင္ေတြပဲ ေပးခဲ့ပါေတာ့”

တနလၤာေန႔
မႏၲေလးေဆာင္
အခန္း - M ၁၀၄

“မေအးမယ္”
“ဟဲ့-ပလုတ္တုတ္”
“လန္႔သြားသလား”
“တို႔နာမည္ သူဘယ္လိုလုပ္သိလဲ”
“ဒီလိုဒီလိုေပါ့”
“မေက်နပ္ပါဘူး”
“ဘာလို႔လဲ”
“မသိေစခ်င္ဘဲ ဘာလို႔သိရတာလဲ...”
“ျမားနတ္ေမာင္က ေျပာျပလို႔”
“ေအာ့... ေအာ္...”
ျမားနတ္ေမာင္ရွိတာ သူလည္းသိသားပဲ၊ လတ္စသတ္ေတာ့”
“အက်အနေကာက္လိုက္တာ...၊ ကဲပါ ေျပာ... တို႔နာမည္ဘယ္လိုလုပ္သိလဲ...”
“မေန႔က ေဒါနခက္ညႇပ္ထားတဲ့”
“နံနံပင္ေတြပါ ဟီဟိ”
“ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္၊ အဲ့ဒီနံနံပင္ေတြ ညႇပ္ထားတဲ့ စာအုပ္မွာ ေရးထားတာ ေတြ႕လို႔ေပါ့”
“မ်က္စိကလည္း က်ီးကန္းလိုပဲ”
“ဟုတ္တယ္ ဟုတ္တယ္၊ ကိုယ္က... အ႐ုပ္ဆိုးတယ္ေနာ္”
“မဆိုးပါဘူး။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ၾကည့္ရင္ ေဇာ္ဝမ္းလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔”
“ဟုတ္လား၊ ကိုယ္က ေဇာ္ဝမ္းလိုပဲ အသံေကာင္းလား”
“ဒါေပမဲ့ အေဝးက နားေထာင္ရင္ ပိုေကာင္းတယ္”
“ေနာက္ကို သီခ်င္းမဆိုေတာ့ဘူး”
“ဘာလို႔လဲ”
“အေဝးႀကီးမွ မသြားခ်င္ဘဲ”
“အလဲ့”

အဂၤါေန႔
တကၠသိုလ္မ်ား ဗဟိုစာၾကည့္တိုက္

“မေအးမယ္က စာဖတ္ဝါသနာပါသလား”
“..............”
“စိတ္ဝင္စားေနလိုက္တာ ဘာစာအုပ္လဲ”
“စံေရႊျမင့္ပါ”
“အျပင္က ငွားလာတာထင္တယ္”
“အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာၿပီး လိုက္လာတာ မသိဘူး မွတ္သလား”
“အေၾကာင္းရွိတာေပါ့”
“ဘာလဲ”
“သိသားနဲ႔”
“သိပါဘူး”
“မေအးမယ္ဟာ.... လူေတာ္ပဲ၊ အေပြးျမင္ ဒီအပင္ ဘာအသံုးက်တယ္ဆိုတာ သိရမွာေပါ့”
“သူ႔ကို ေမးစရာတစ္ခုရွိတယ္...”
“အဲဒါသိလို႔ လိုက္လာတာေပါ့”
“ေဖာက္ၿပီ အေကာင္းေျပာမလို႔ဟာ”
“ဘာကိုလဲ”
“သူ႔နာမည္လည္း သိထားခ်င္လို႔ပါ...”
“နက္ျဖန္မွ ေျပာမယ္”
“ဘာျဖစ္လို႔...”
“ရွက္လို႔”
“သူကမ်ား...”
နာမည္သိခ်င္ရင္ နက္ျဖန္ ယုဒသာန္ လမ္းထိပ္က အုတ္ခံုေလးမွာေစာင့္”
“ေဟ့ တို႔လည္း အေျဖမေပးဘဲ အႏိုင္နဲ႔ မပိုင္းနဲ႔။ ေဟ့... အို...သိပ္ဆိုးတဲ့ ေကာင္ေလး ...”

ဗုဒၶဟူးေန႔
မႏၲေလးေဆာင္
အခန္း- M ၁၀၂

“ဒီမယ္ မင္း မေအးမယ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း မဟုတ္လား”
“ဘာကိစၥရွိလို႔လဲ”
“မေအးမယ္ ေက်ာင္းမတက္ဘူးလား”
“တက္သားပဲ”
“မေတြ႕လို႔ပါ”
“ကၽြန္မနဲ႔ အျမဲတမ္းတြဲလ်က္ပဲ”
“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတာက တစ္ေနရာပဲ”
“ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာမွ ကၽြန္မ မသိဘဲ”
“ခင္ဗ်ားကို ခ်ိန္းတာမွ မဟုတ္တာ”
“ရွင္နဲ႔ သူနဲ႔သိလို႔လား”
“မသိဘဲ ခ်ိန္းပါ့မလား”
“သူ ရွင္နဲ႔ မေတြ႕ခ်င္လို႔ ေနမွာေပါ့....”
“မျဖစ္ႏိုင္တာပဲ”
“ကိစၥရွိလား.....”
“ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကို သူသိခ်င္တယ္ ဆိုလို႔ပါ၊ ခု....သူဘယ္သြားလဲ”
“အေဆာင္ျပန္သြားၿပီ။ ယူ႔နာမည္ ေျပာခဲ့ေလ.....”
“ေမာင္ လို႔ ေျပာေပးပါ”
“ဘာရယ္”
“ေၾသာ္ “ေမာင္” လို႔ပါ”

ၾကာသပေတးေန႔
ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ေရွ႕

“ေဟ့ ေဟ့....”
“ကိုယ့္ကို ေခၚတာလား”
“သူ႔ကိုေပါ့...”
“ဆန္းတယ္ေနာ္”
“ဘာကိုလဲ”
“ခ်ိန္းမထားလည္းပဲ ေတြ႕တတ္လို႔ပါ”
“မခနဲ႔ပါနဲ႔ .... မေန႔က တို႔ေနမေကာင္းလို႔ မလာတာပါ....”
“ကိုယ္နဲ႔ေတြ႕ရင္ ပိုေနမေကာင္းမွာ စိုးလို႔လား”
“အင္း... ဟုတ္တယ္”
ကိုယ္ကေတာ့ မေအးမယ္ကို မေတြ႕လို႔ ရင္ပူလိုက္တာ”
“လြန္တယ္ကြာ- တကယ္ပဲ”
“ခုေကာ ေတြ႕ခ်င္စိတ္ရွိရဲ႕လား”
“သူကေကာ”
“မေအးမယ္က ... အေတြ႕မခံမွာ စိုးေနတာ”
“မေန႔က သူ႔ကိုသတိရေနပါတယ္”
“ဘာျဖစ္လို႔”
“ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာမွာ သူေစာင့္ေနမွာကို သနားလို႔ေပါ့”
“သူ သူလို႔ မေခၚပါနဲ႔၊ နာမည္ ေျပာခဲ့သားပဲ”
“သူေပးတဲ့နာမည္လား”
“အင္းေပါ့”
“ခု ဘယ္ေခၚလို႔ ျဖစ္ပါမလဲ”
“မနက္ျဖန္မွ ေခၚမယ္ေလ”
“ဒီတစ္ခါ `မေအးမယ္´က စခ်ိန္းတာေနာ္”
“ဘာလဲ၊ သူက ကလဲ့စား ေခ်မလို႔လား ေရွာင္ေနမွာလား...”
“မေအးမယ္နဲ႔ဆို ဘယ္ကို သြားရသြားရပါ”
“နက္ျဖန္လာေခၚေလ”
“ဘယ္ကိုလဲ”
“တုိ႔အေဆာင္ကိုေပါ့”
“ၿပီးေတာ့ ဘယ္သြားၾကမလဲ”
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကိုေပါ့လို႔”

ေသာၾကာေန႔
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း

“ေရခဲေရ ေသာက္ခ်င္ေသးတယ္...”
“ဟင္... ေက်ာက္ေက်ာဆိုင္မွာလည္း ေသာက္ခဲ့ေသးတယ္ မဟုတ္လား..”
“သူ႔ကိုေတာင္ လက္တို႔ရေသး၊ ေရေတြက မသန္႔လို႔...”
“ဟုတ္လား”
“ဒီမွာက အ၀ေသာက္ ငါးျပား၊ ေရာင္းတဲ့ ေကာင္ကေလးကလည္း သနားစရာ..”
“ဘဝဆိုတာ ဒီလိုေပါ့၊ ဟိုဥစၥာ အင္း”
“လြန္တယ္ကြာ.. တကယ္ပဲ..”
“ဘယ္သြားခ်င္ေသးလဲ”
“ေပါင္ခ်ိန္ၾကည့္ခ်င္ေသးတယ္..”
“ေရာ့ ဆယ္ျပားေစ့ အေလးေစ့”
“ေဟာ့ေတာ့...”
“ဘာျဖစ္လိ႔ုလဲ”
“ကိုးဆယ္ငါးေပါင္တဲ့ ႏွစ္ေပါင္ေတာင္မွ တိုးလာတယ္...”
“ေဗဒင္ ကတ္ျပားလည္း ရတယ္ မဟုတ္လား၊ ဘာတဲ့လဲ”
“ဟီဟိ”
“ရွက္ရျပန္ၿပီ၊ ကဲ တိုးတိုးေလးေျပာ”
“မ်က္စိမွိတ္ထားမွ”
“ကဲပါဗ်ာ... မွိတ္ပါၿပီ”
“အင္း... အဟမ္း ဘာတဲ့ မိမိအား တစ္ဖက္သတ္ ပိုးပန္းေနသူအား မခ်စ္လိုက္ပါႏွင့္တဲ့”
“အလကား ေဗဒင္ကို ကိုယ္မယံုဘူး”
“တို႔ေတာ့ ယံုပါတယ္..”
“ကဲ.. ဘယ္သြားခ်င္ေသးလဲ”
“သိဘူးေလ ခုဘယ္ႏွနာရီလဲ..”
“သံုးနာရီခြဲေတာ့မယ္..”
“သူေကာ ဘယ္သြားခ်င္လဲ”
“သံုးနာရီခြဲဆိုေတာ့ ... ေဟ့... သံုးဘီး ေဟ့...”
“ကားဆရာ ဝိဇယ႐ုံကို ျမန္ျမန္ေမာင္းပါ ေနာ္...”
“ဝိဇယ႐ုံမွာ (Show Down) ျပေနတာ ေသခ်ာတယ္ေနာ္”

စေနေန႔
အင္းလ်ားကန္ေစာင္း

“ငိုပါနဲ႔ မေအးမယ္ရယ္”
“.........................”
“မေအးမယ္ကို ေမာင္ခ်စ္ပါတယ္”
“တို႔ ႀကိဳးစားပါတယ္ကြယ္.. ဒါေပမဲ့ ငိုခ်င္တယ္”
“ေမာင့္ကို မေအးမယ္ ခ်စ္တယ္မဟုတ္လား”
“ေမာင္ဟာေလ”
“တိတ္ပါ ေအးရယ္”
“အျမတ္တႏိုးထားအပ္တဲ့ ဘဝတစ္ခု ဆံုးရၿပီေမာင္”
“ေမာင့္မွာ.... အျပစ္မကင္းပါဘူး....၊ ေမာင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္”
“တို႔ကိုယ္တိုင္ကလည္း မေစာင့္စည္းတာပါ”
“ေအးေလးရယ္”
“အို.. ေမာင္ရယ္ ...”

တနဂၤေႏြေန႔
အင္းလ်ားကန္ေစာင္း

“ေမာင္ေရ”
“ဗ်ာေရ”
“နက္ျဖန္က်ရင္ေလ”
“လက္မွတ္ဝယ္ထားၿပီးပါၿပီဗ်ာ”
“ဟယ္ ေမာင္ရယ္ လိမၼာလိုက္တာကြယ္”
“ခ်စ္ေတာ့ အလိုက္သိရတာေပါ့”
“လြန္ၿပီေဟ့... အို..”
“ေရွးလူႀကီးေတြ သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ ပင္လယ္ေရေသာက္ရသလိုပဲ”
“ေဟး.. သနပ္ခါးေတြ ပ်က္ကုန္ၿပီကြာ ..”
“ပ်က္လက္စနဲ႔ မလွဘူး။ အကုန္ဖ်က္ပစ္မွေပါ့......”
“မရဘူး...မရဘူး၊ ဖယ္ကြာ... မြန္းတယ္ ...”
“အို... သိပ္စကားမ်ားတဲ့ ပါးစပ္ကေလး”
“...........................”

တနလၤာေန႔
သမၼတ႐ုပ္ရွင္႐ုံ

“မင္းသားက ေခ်ာလည္း မေခ်ာဘူး”
“အမူအရာ ေကာင္းသားပဲ ”
“နက္ျဖန္က်ရင္ေလ”
“လွမွတို႔က ႀကိဳက္တာ”
“ေမာင္က်ေတာ့ေကာ”
“ေမာင္က ေခ်ာပါတယ္”
“ေဟ့...ေတာ္ေတာ့... ကဲ ဘယ္သြားခ်င္ေသးလဲ...”
“သိဘူးေလ...ဘယ္ႏွနာရီလဲ”
“သံုးနာရီခြဲေတာ့မယ္..”
“ေမာင္ေကာ.. ဘယ္သြားခ်င္လဲ..”
“ေဟ့...သံုးဘီး၊ ဟိုး..ဟိုး...”
“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းမွာ ေခါက္ဆြဲ ဝင္ဝယ္ရေအာင္”
“ဒီမွာ... ကားဆရာ၊ မၾကာပါဘူးဗ်ာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းကို အရင္သြားရေအာင္”
“ပိုေပးပါ့မယ္ရွင္”
“ၿပီးေတာ့ အင္းလ်ားဂ်ဴးဘန္းကို သြားမယ္ေလ”

အဂၤါေန႔
တိုက္ခန္းတစ္ခု (ဝင္ဒါမီယာ)

“ဒါနဲ႔ ခ်စ္တယ္ဆို...”
“ဒီေန႔ေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္....”
“မရဘူး မရဘူး....”
“ဟင္း... ေမာင္ေနာ္...
ဘို႔တစ္ဘုိ႔တည္း မၾကည့္နဲ႔ေနာ္ကြာ-”
“ခ်စ္လို႔ေပါ့”
“နက္ျဖန္က်မွကြယ္...”
“ခုမွပဲ... ခုမွပဲ...”
“ေတာ္ၿပီေမာင္... ေမာင့္ကိုမုန္းတယ္..”
“တကယ္လား...”
“တကယ္..”
“ေကာင္းပါၿပီ ေအးရယ္..”
“ဟင္း ... သူ႔စိတ္ႀကီးပဲ...”
“ေမာင္ ဝမ္းနည္းတယ္...”
“ဟယ္ ေမာင္မ်က္ရည္ေတြနဲ႔..”
“............................”
“ေမာင္ရယ္ ခက္ပါလားကြယ္...”
“............................”
“မငိုပါနဲ႔ကြယ္... တို႔ပါငိုမိလိမ့္မယ္...”
“....................”
“ကဲ... တိတ္ေတာ့ေနာ္”
“ေအးကို ခ်စ္လို႔ပါ”
“ေမာင့္ကို ခ်စ္လို႔သာေပါ့”

ဗုဒၶဟူးေန႔
အႏုပညာအသင္းေရွ႕

“ဒီမယ္”
“ဆိုေလ”
“မေအးမယ္နဲ႔ မေတြ႕ဘူးလား..”
“သူ ေက်ာင္းမတက္တာ ၾကာၿပီ...”
“ေက်းဇူးပါပဲ...”

ၾကာသပေတးေန႔
မႏၲေလးေဆာင္
အခန္း - M ၁၀၄

“ဒီမယ္... မေအးမယ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း”
“ေအးအေၾကာင္း ေမးမလို႔လား...”
“ဒါေပါ့”
“ညေနက်ရင္၊ အရင္ေနရာကို လာခဲ့ပါတဲ့ ...”
“ေက်းဇူးပါပဲ..”
“လိုပါဘူး”

ေသာၾကာေန႔
ဗဟိုစာၾကည့္တိုက္

ဒီမယ္... ေအးရဲ႕သူငယ္ခ်င္း”
“မေန႔က ေအးနဲ႔မေတြ႕လို႔ မဟုတ္လား”
“ခင္ဗ်ား.. ေနာက္လိုက္တာလား”
“အို႔ ရာရာစစ ”
“ဒါျဖင့္ ဘာလို႔ ေအးက ေစာင့္ခိုင္းတာလို႔ ေျပာေသးလဲ...”
“မေန႔က သူဒီအတိုင္းမွာသြားလို႔ေပါ့”
“ဒီေန႔ေကာ - ဘာမွာလိုက္ေသးလဲ”
“ေနာက္ကို မေတြ႕ၾကပါစို႔နဲ႔တဲ့၊ သူ႔ကို ေမ့လိုက္ပါတဲ့၊ သူကလည္း ေမ့လိုက္ေတာ့ မယ္တဲ့..”
“သူ စိတ္ေျပာင္းၿပီေပါ့..”
“စိတ္တစ္ခု... ႐ုပ္ကိုးဆယ္တဲ့....ရွင္”
“ခုလိုကူညီတာ ေက်းဇူးမ်ားစြာပါပဲ...”
“လိုပါဖူး”

စေနေန႔
မႏၲေလးေဆာင္
အခန္း- M ၁၀၄

“ဒီမယ္...ေအးရဲ႕သူငယ္ခ်င္း”
“ဘာလဲ.. ေအးအေၾကာင္း ေမးဦးမလုိ႔ လား...”
“ဟုတ္ပါဘူး”
“ဒါ့အျပင္ ဘာကိစၥမွ မရွိပါလား”
“ရွိတာေပါ့”
“ဘာကိုလဲ”
“ေမးစရာ ရွိေသးလို႔ေပါ့”
“ဘာကိုလဲ”
“ေၾသာ္... နာမည္ေလးသိပါရေစ”
“....................”
“ေျပာေလ... နာမည္ေလးက ဘာတဲ့လဲ ကြယ္...”
“သိဘူး”
“ဟယ္.ဆန္းလိုက္တာေနာ္၊ ဒီနာမည္မ်ိဳး ဒီတစ္ခါပဲ ...ၾကားဖူးတယ္`သိဘူး´ တဲ့”............................။


`စေနခ်စ္သူ’ဝတၳဳတိုကိုေတာ့ ရည္းစားမ်ားတဲ့ လူငယ္ေတြ အေၾကာင္းဖြဲ႕တာပါ။ ကိုယ္ေတြ႕ မဟုတ္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္း ကဗ်ာဆရာ ေမာင္သင္းေအာင္ (မံုရြာ) (ယခု ျမင့္ေဆာင္)ေရးတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးကို ေရးဟန္ပံုစံသေဘာက်တာနဲ႔ သူ႔ဆီက ခြင့္ေတာင္းၿပီး ျပန္ေရးခဲ့တာပါ။

သုေမာင္

မွတ္ခ်က္။
ဒီဝတၳဳတိုကေလးကို Perfect မဂၢဇင္းမွ ကူးယူေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သိမ္းထားတာလည္း အေတာ္ၾကာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မူလတင္ထားတဲ့ ပိုင္ရွင္အား ခြင့္မေတာင္းပဲ တဆင့္ျပန္လည္တင္ျပျခင္းကို နားလည္မည္ဟု ထင္ပါသည္။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

တို႔လို႔တြဲေလာင္း ဘဝမ်ား

လိုင္းကားေတြေပၚမွာ တို႔လို႔တြဲေလာင္းနဲ႔ လိုက္ပါသြားတဲ႔ သူေတြကုိေတြ႕တိုင္း ဒီလူေတြ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ထိ အလ်င္လိုေနပါလိမ္႔လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲေတြးမိတယ္..။ လက္တစ္ကုိင္စာ၊ ေျခတစ္ဖက္ရပ္စာေလး ရရံုနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ လိုရာပန္းတိုင္ကုိ ေရာက္ႏိုင္ၿပီလို႔ ယံုၾကည္လို႔ရင္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ ဒီလိုဆိုရင္... အဲဒီလိုလူေတြရဲ႕ ဘဝပန္းတိုင္ေတြ ဆိုတာကေရာ... အဲလိုပဲ လက္တစ္ကုိင္စာ၊ ေျခတစ္ဖက္ရပ္စာေလး ရရံုနဲ႔ ေရာက္ႏိုင္ၿပီလား...

စဥ္းစားမယ္ဆိုရင္လည္း စဥ္းစားစရာခ်ည္းပဲ....

ေတြးမယ္ဆိုရင္လည္း ေတြးစရာခ်ည္းပဲ...

ေျပာမယ္ဆုိရင္လည္း ေျပာစရာခ်ည္းပဲ...

ေမ႔ပစ္မယ္ဆိုလည္း ေမ႔ပစ္စရာခ်ည္းပဲ...

မေန႔ညက တာေမြအဝိုင္းကေန သဃၤန္းကၽြန္း စံျပေစ်းဘက္ကုိ သြားျဖစ္တယ္...၊ စီးသြားျဖစ္တဲ႔ လိုင္းကားက ဘီအမ္ေလးပါ။ ကားက လူေခ်ာင္တယ္...၊ ခံုအလြတ္ေတြခ်ည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထုိင္ခံုရတယ္ေပါ႔ဗ်ာ...။ ကၽြန္ေတာ္႔ေဘးမွာလည္း အသက္ (၂၇)ႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ႔ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ထုိင္တယ္ ဗ်..။ ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုေတာ႔ အလုပ္ကေန ျပန္လာတာျဖစ္မယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကားခေပးၾကတယ္၊ ကားခက ႏွစ္ရာ တဲ႔...။ ကၽြန္ေတာ္ေပးလိုက္တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္႔ေဘးက အစ္ကုိကေတာ႔ တစ္ရာတန္တစ္ရြက္ပဲ ထုတ္ေပးတယ္ဗ်။ ကားစပယ္ရာက "မရဘူး၊..ႏွစ္ရာ" လို႔ ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီ အစ္ကုိက မပါေတာ႔ဘူးလို႔ ေျပာလုိက္ပံုရတယ္...။ ကားစပယ္ရာက မထင္မွတ္တဲ႔ စကားတစ္ခြန္းကုိ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ဗ်...

"တစ္ရာဆို မတ္တပ္ထစီး...."

အဲဒီလိုေျပာလိုက္ေပမယ္႔ ဟိုအစ္ကုိက မ်က္ႏွာ တစ္ခ်က္ပ်က္မသြားဘူး၊ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ မတ္တပ္ရပ္ စီးရွာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ သူ႔ပံုစံအရ ကၽြန္ေတာ္က ထၿပီး စိုက္ေပးလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း သူ႕ကို ေစာ္ကားရာေရာက္မယ္႔ အေျခအေနမ်ိဳး ျဖစ္ေန တယ္။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ သိမ္ငယ္မႈ မရွိဘူး၊ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေပမယ္႔ အဲဒီအစ္ကိုရဲ႕ ပံုစံကုိ သေဘာက်ေလးစားသြားတယ္။ ေနာက္ တစ္ဆက္တည္း ဒါ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတၱနဲ႔ မာန ပဲ...လို႔လည္း ေတြးလိုက္မိတယ္။

ဒါေပမယ္႔ ဒါ သိပ္ေတာ႔ သဘာဝမက်လွဘူး၊ ကားထဲမွာ ထုိင္ခံုအလြတ္ေတြရွိေနပါရဲ႕နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ မတ္တပ္ ရပ္စီးေနရတယ္...။ ကားစပယ္ယာရဲ႕ အေတြးအေခၚနဲ႔ လုပ္ပံုကပဲ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လက္ေတြ႕ က်ေနတာလား၊ ဒီကေန ဟုိကုိသြားမယ္႔ခရီးမွာ...ကားေပၚ လူတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနလို႔ ကားပုိေလး သြားမွာလား...။ ထိုင္စီးရင္လည္း ဒီခရီး၊ ထစီးရင္လည္း ဒီခရီး...အတူတူ။ ထိုင္ခံုအလြတ္ေတြကုိ ဒီအတိုင္းထား ၿပီး ေငြတရာမရွိလို႔ ဆိုၿပီး လူတစ္ေယာက္ကုိ ညွဥ္းပန္းတာမ်ိဳးလား....။

အဲဒီအျဖစ္ေလးကုိၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေတြးမိတယ္...၊ ပိုက္ဆံတစ္ရာ မေပးႏိုင္လို႔ ထစီးေနတဲ႔ အစ္ကုိဟာ ကုိယ္႔အားကုိယ္ကုိးၿပီး ဘဝကုိရုန္းကန္ေနရတဲ႔ ေခတ္လူငယ္ေတြကုိမ်ား ကုိယ္စားျပဳေနသလား...၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ေငြအားကုိး၊ လူကပ္အားကုိးနဲ႔ ဘလိုင္းႀကီး ေက်ာ္တက္ခံရတဲ႔အျပင္ တစ္ခါတစ္ခါ မတ္တပ္ရပ္စီးဖို႔ပါ အမိန္ေပးခံရတာေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘဝမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ႀကံဳေတြ႕ခဲ႔ရၿပီးၿပီလဲ...

ဒါေပမယ္႔လည္း... ကုိယ္႔ ရည္ရြယ္ရာပန္းတိုင္ေလးေတြဆီ ေရာက္ဖို႔အတြက္ေတာ႔...လက္တစ္ဖက္ကိုင္စာရရင္ လက္တစ္ဖက္စာနဲ႔၊ ေျခတစ္ဖက္ရပ္စာရံုေလးရရင္ ေျခတစ္ဖက္စာနဲ႔ ဘဝကုိ တို႔လို႔တြဲေလာင္း လိုက္ပါျဖတ္သန္း ရင္း ခရီးဆက္ေနၾကရဦးမွာပါပဲေလ....

ရင္တြင္းျပတိုက္ထဲက လမ္းျပၾကယ္

ေဟာင္းႏြမ္္းသြားတဲ့ ရက္စြဲေလးေတြထဲမွာ နတ္သမီးေလးတစ္ပါး ၾကယ္ေၾကြေတြနဲ႔အတူ ေလာကမ်က္ႏွာျပင္ေပၚကို ေၾကြလြင့္သက္ဆင္းလာတယ္။ အနက္ေရာင္ မိုးသားဇာဝတ္ရုံေအာက္မွာ ၾကီးစိုးခ်ယ္လွယ္ ခံေနရတဲ့ ကမၻာၾကီးအတြက္ေတာ့ တဒဂၤေလးအတြင္းမွာ ၾကယ္ေၾကြအလင္းေရာင္ မႈန္ျပျပေလး ျဖာထြက္သြားတာေတာင္ ရုတ္တရက္ အငိုက္မဲ့ လြတ္လပ္သြားသလိုပါပဲ။ လက္ခနဲျဖာလို႔။

✰✰✰✰✰

ကၽြန္ေတာ့္ဘဝထဲမွာ စြဲလန္းတမ္းတ အမိဆံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေမေမနဲ႔ ေနခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြပါပဲ။ အတိတ္ေတြ လြင့္ထြက္မသြားခင္အထိေတာ့ ထိုအခ်ိန္ေလးေတြကို ႏွေျမာရမွန္းကို မသိခဲ့ဖူး။ဘဝကို လြယ္လြယ္ျဖတ္သန္းႏိုင္ေအာင္ ေပါင္းကူးထိုးေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့ေက်းဇူးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္က အမွတ္တမဲ့ေတြပါပဲ။ အခ်ိန္တိုင္း ေမေမရဲ႕ေတြးပူမႈေတြေအာက္ ၾကီးျပင္းလာရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ျငီးေငြ႕မႈေတြ ျပည့္ႏွက္ေနလွ်က္ေပါ့။အေမ့ရဲ႕ဆႏၵ တသားထဲက်ေအာင္ ေနရမႈကို ခါးသီးေနမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့။ ကန္႔လန္႔တိုက္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ အကၽြမ္းတဝင္ ေနခဲ့မိတယ္ေလ။ အေမ့ရင္ခြင္ထဲ စိတ္ခပ္တိုတိုနဲ႔ ကိုယ္လြတ္ေျမာက္ရာ ေဖြရွာလိုေနတဲ့ အေမ့ပက္ၾကားအက္ကေလး တစ္ခုေပါ့။

အေမကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ပါဘူး။အေမရဲ႕ အရိပ္စစ္ေတြ ေအးျမတယ္ဆိုတာ အေနနီးေနေတာ့လဲ သာမာန္ေရာင္းကုန္တစ္ခုလိုပဲ ေဈးႏႈန္းမၾကီးပါဘူး။ေဈးႏႈန္းလဲ မသိပါဘူး။အေမ့ရဲ႕ျဖဴစင္မႈၾကားထဲ ကိုယ့္အတၱနဲ႔ ကိုယ္ စြန္းထင္းညစ္ေပရင္းကေန လူျဖစ္ရက္နဲ႔ လူလားမေျမာက္ပဲ လုံးလည္ခ်ာလည္ရိုက္လို႔ ဗ်ာမ်ားေနတယ္ေလ။ ပုခက္လႊဲတဲ့ အေမရဲ႕လက္ေတြကေန ထုဆစ္လိုက္တဲ့ အေမ့လက္ရာက ကမၻာၾကီးကိုေတာ့ မကိုင္လႈပ္ႏိုင္ေပမယ့္ ေနရာတစ္ေထာင့္ကေန အစြမ္းကုန္ ပြင့္အာေနျပီအေမ။

အေမက ေခ်ာတယ္။အေမမွာ ႏွစ္လိုဖြယ္ သြားတက္တစ္စုံရွိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အေမြမရတဲ့ ပါးခ်ိဳင့္ေလးလဲရွိတယ္။အေဖနဲ႔တူတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကို ဘာလိုမ်ားအေမရယ္၊ အေမလို အသားျဖဴေအာင္ မေမြးတာလဲလို႔လဲ မၾကာခဏ အျပစ္တင္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဂုဏ္ယူမိတာကေတာ့ အေမရဲ႕ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ဆင္းျပီး ပိတုန္းေရာင္ ဆံႏြယ္ရွည္ရွည္ေတြေလ။ ဆံပင္ေလွ်ာ္ျပီးတိုင္း ေျခဖ်ားအထိ ဖ်ာဆင္းၾကေနလိုက္တာ အေမဖဝါးႏုႏုေတြေပၚကို သက္ဆင္းေနေလရဲ႕။အေမက ႏူးညံသိမ္ေမြ႔ေပမယ့္ အားမာန္ျပည့္တဲ့ အေရာင္လက္ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းနက္နက္တစ္စံုကိုလဲ ပိုင္ဆိုင္တယ္။

အေမက ရိုးသားတယ္။သူက ပီကာဆိုကို မသိဘူး။ဒါေပမယ့္ အိမ္ကို ဘယ္လိုလွေအာင္ ဖြဲ႔တည္ရမယ္ဆိုတာသိတယ္။ အေမ ေလးျဖဴရဲ႕ ကႏၱာရလမင္းကိုလဲ မသိဘူး။သူသိတာ မနက္မနက္ဖြင့္ေနၾက ေတာင္တန္းသာသနာျပဳ ဆရာေတာ္ ပရိတ္ေခြ။အေမက ဂီတကိုမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့ ဆိုနီကက္ဆက္ေလး ဝယ္ေပးတယ္။ သီခ်င္းနားေထာင္ဖို႔တဲ့။အေမက ကဗ်ာေတြ၊ ကာရံေတြ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြ ဖတ္ျပီးတိုင္း ငတ္ခ်င္ေနတဲ့အေကာင္တဲ့။ သူသိတာ ကၽြန္ေတာ္ပညာရွိၾကီး ျဖစ္ေရးကိုး။ အေမက ကမၻာ့ေဈးကြက္ ဆိုတာမသိဘူး။ သူသိတာ မနက္ျဖန္ ကုန္ေဈးႏႈန္းမတက္ဖို႔ပဲ။ အေမက ဟမ္ဘာဂါေတြ၊ ပီဇာေတြ မလုပ္တတ္ဘူး။အေမ့လက္ရာ ခ်ည္ရည္ဟင္း တခြက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နတ္သုဒၵါပဲ။

အေမက သေဘာေကာင္းတယ္။အေမ့ကို ေက်ာင္းမွာ ေလာကတ္သန္က်ကြဲတယ္ဆိုျပီး မုန္႔ဖိုးလိမ္ေတာင္ဖူးတယ္။ အေမက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ကို ရီျပီး မုန္႔ဖိုးေတြ ကုန္သြားျပီလား ဆိုျပီး ပိုက္ဆံထုတ္ေပးတယ္။သားက ေလာကတ္သန္ၾကီးကိုမ်ား ဘယ္လိုခ်ခြဲလိုက္တာမ်ားလဲသားရယ္တဲ့။ကၽြန္ေတာ္ မုန္ဖိုးရဖို႔သာ သိတာ အေမက ဘီအီးဒီဆရာမ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေမ့သြားတယ္။အဘြားက ေျပာတယ္။နင့္ကိုယ္ဝန္နဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမအျဖစ္နဲ႔ ပူတာအိုကို ေရႊ႕ရမွာ သူ႔ကေလးေလး ဗိုက္ထဲမွာ ရွိေနတာ ေဝးလံေခါင္ဖ်ားတဲ့ေနရာမွာ ေမြးရင္ ဒုကၡေရာက္မယ္ဆိုျပီး အလုပ္က ထြက္လိုက္တယ္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိတဲ့ အရြယ္ထဲက ေမေမက အိမ္မွာေနျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအကို ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္မေပးႏိုင္တဲ့ အရာအားလံုး အေမက ကၽြန္ေတာ္အတြက္ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ေလရဲ႕။

အေမက မိုးေငြ႔ေတြေဝေနတဲ့ စက္တင္ဘာထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ကို ထားခဲ့တယ္။ထိုေန႕က အျမဲမက္တဲ့အိမ္မက္ရွည္ တစ္ခုပါပဲဲ။အခုထိေတာင္ ေအးခဲစြာ အမွတ္ရမိေနတုန္းပဲ။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ေက်ာင္းမွာ ကိုးတန္း အတန္းတင္ ျမန္မာစာေျဖရတဲ့ေန႔။ မိုးေလးတဖြဲဖြဲနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ အၾကိဳက္ ေအးေအးလူလူ စာေမးပြဲေျဖၾကရတယ္။ ေျဖျပီးလို႔ ေက်ာင္းကဆင္းေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ရံုးခန္းက ကၽြန္ေတာ္ကို လာေခၚတယ္။ ရုံးခန္းထဲမွာ အေဖရယ္၊ အေမ့ေမာင္ ဦးေလးရယ္ ေစာင့္ေနၾကတယ္။သူတို႔မ်က္ႏွာေတြက အျပင္မွာ ရြာေနတဲ့မိုးတိမ္ေတြလို ျပိဳဆင္းညိဳေမွာင္ေနတယ္။အေဖကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို ခပ္တင္းတင္းကိုင္ရင္း သား စာေမးပြဲေျဖႏိုင္လား။ ၾကိဳးစားေနာ္။ သူအသံေတြက တိမ္ဝင္လာတယ္။အေဖနဲ႔ အိမ္ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ အိမ္ကိုမဟုတ္ဘူး။အေမ့အေမ အဖြားအိမ္ကို။

ကၽြန္ေတာ္ အဖြားအိမ္ေရွ႕လဲေရာက္ေရာ ဆီျမင္ရတာက အနက္ေရာင္ဘုတ္ၾကီးေပၚက အျဖဴေရာင္စာသားေတြ။အေပၚဆံုးက အေမ့နာမည္နဲ႔ အသက္ေလ။ကၽြန္ေတာ္မ်က္စိေတြ ဘာမွမျမင္စြမ္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ မ်က္ရည္ေတြက ပိတ္ကားတားဆီးလိုက္ျပီေလ။ဒါဆိုရင္ အေမက ကၽြန္ေတာ္ဆီက ထြက္သြားျပီေပါ့။ခ်န္ရစ္သူနဲ႔ က်န္ရစ္ေလသူ ၾကားမွာ ေသျခင္းတရားၾကီးက သြင္သြင္ၾကီး စီးျခားေနျပီေလ။လြတ္က်သြားတဲ့ အသံက အခုမွ ပဲတင္ရိုက္ေနတယ္။ဆရာဦးသုခတို႔လို အေမဆိုျပီး တမ္းတမ္းတတ ရြတ္ဆိုရင္း အေမကဗ်ာေတြ ဖြဲ႔ဆိုရေတာ့မယ္ေလ။ငါေသရင္မငိုရဘူးေနာ္ အေမရဲ႕မွာတမ္းထဲကေန မ်က္ရည္ေတြ သြင္သြင္စီးထြက္ခြင့္ျပဳပါအေမ။ သားငိုခ်င္ေနတယ္။တုန္ရီတဲ့ လက္ေတြနဲ႔ အေမကိုဖြဲ႔ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေတြ စပ္ဆိုခြင့္ျပဳပါအေမ။

မဆံုးခင္ ေျခာက္လေလာက္ကတည္းက အေမက ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ မေနေတာ့ဘူး။ အေဖဆီခြင့္ေတာင္းျပီး အဖြားဆီျပန္ေနတယ္။ေနာက္ျပီး အရင္ထဲက တရားထိုင္ေနတဲ့ အေမ အဲေနာက္ပိုင္း ပိုျပီး စိတ္လာတယ္။အၾကာၾကီး ထိုင္ေနတယ္။ တရားဓမၼသံေတြၾကားထဲမွာပဲ အေမေပ်ာ္ေမြ႔ေတာ့တယ္။ အသိတရားနဲ႔ သူ႔သားေတြကို ဥပကၡာျပဳႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။သူေျဖေနတဲ့ အဘိဓမၼာ ပထမပိုင္းကိုလဲ ေဝဒနာတိုက္ပြဲေတြၾကားကေန ခဲရာခဲဆစ္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ တိုက္သြားႏိုင္ခဲ့တယ္။ သားယုံၾကည္ပါတယ္အေမ အေမ ေကာင္းရာဘုံဘဝေရာက္ေနတယ္ဆိုတာကို။

အေမက ကၽြန္ေတာ့္ရင္တြင္းျပတိုက္ထဲက လမ္းျပၾကယ္တစင္းပါ။ ေၾကြသာက်သြားေပမယ့္လဲ အလင္းေရာင္တန္းအျဖစ္နဲ႔ ဆက္လက္လင္းေနဆဲပါေလ။

✽✽✽✽✽✽✽✽✽✽✽✽

ဝသုန္တည္တဲ့သစၥာ

အေမ.....
နားရွိတဲ့ေနရာကေန ဒီအသံေတြ ၾကားပါေစ။

ေဝးခဲ့တဲ့ရက္လက္ခ်ိဳးေရတြက္ၾကည့္ရင္ေလ တစ္ဆယ့္ေလးႏွစ္၊
လနဲ႔ၾကည့္ တစ္ရာေျခာက္ဆယ့္ရွစ္လ၊
ရက္နဲ႔ဆို ငါးေထာင္တစ္ရာ့တစ္ဆယ္ပါအေမ။
သကၠရာဇ္ေတြသာျခစားသြားေပမယ့္
အေမ့သားကေတာ့ မာေၾကာတဲ့ေက်ာက္သားေတြလိုေပါ့
ဒီဝသုန္ေပၚ မားမားရပ္လို႔ ေငးေနတယ္အေမ။
အေမေပးခဲ့တဲ့ ဂမၻီရအတတ္ေတြနဲ႔ပဲ
ေမွာ္ဆန္တဲ့ဘဝေတြကို မ်က္လွည့္ျပေနရတာေပါ့။
ဂမူးရွဴးထိုးအသားက်ေနတာ အခုေတာ့
ေလႏွင္ရာလႊင့္လို႔ေမ်ာခဲ့ ၾကိဳးမဲ့တဲ့စြန္ျဖစ္ေနျပီေလ။
အေမ့ရင္ေငြလႈံရင္း ကိုယ္သင္းနံေလးကိုျပန္ရႈိက္ခ်င္တဲ့
စိတ္ခမ္းေကာင္ေလ အခြံမဲ့ေနာင္တေတြနဲ႔
အတိတ္တံေဆြးခြက္ထဲ ပလက္ေမ်ာေနလိုက္တာမ်ား ဆံုခ်ည္ဆန္ခ်ည္ေပါ့။
အဖန္တရာမက ရင္နာလွတဲ့ ေလာကဒဏ္ဟာ
ဇာျခင္ေထာင္ခ်သလို ရင္ခြင္ထဲ သြတ္သြင္းဖို႔ ေခ်ာ့ျမဴေနတယ္။
ေျမြတစ္ေကာင္လို အျမဲတမ္းေခြေနတဲ့ငါ
ေမွာက္လိုေမွာက္ လွန္လိုလွန္ က်င့္ရဖန္မ်ားေတာ့
ေသြးသားေတြေတာင္ အေရာင္ေျပာင္းေနျပီေလ။
ဇာတာမွာ အက်ိဳးေပးေကာင္းေပမယ့္
ရာဇဝင္မွာ အေလာင္းလွဖို႔ေတာင္ အေတာ္ၾကိဳးစားရဦးမယ္ အေမ။
အခ်င္းေတြမ်ားခဲ့ေပမယ့္ အခုေတာ့
ထပ္တရာပလာတာလို ေက်ာျခင္းကပ္လို႔သြားတာ
အေမ့ရဲ႕ ရင္ခြင္မဲ့သားႏွစ္ေကာင္ပါအေမ။
အမိမဲ့သားေရေဝးငါးလို႔ အားမငယ္ေတာ့ပါလို႔
ကိုယ့္ဘာသာအားေတြေပးေနတဲ့ ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္လိုခ်ဥ္တဲ့အေကာင္ပါအေမ။
ဘဝစာမ်က္ႏွာေတြေပၚ သုညေတြကုေဋစီေနဖို႔
တစ္ဆိုတဲ့အစအကၡရာရွာရင္း ေမာပန္းလို႔ေနေပမယ့္
ဟန္ေဆာင္လို႔ ျပံဳးရယ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနဆဲပါအေမ။
ေလာကၾကီးဆိုတာ လံုးဝန္းေနတဲ့ သံသရာဆိုေပမယ့္
ေဒါင္က်က်ျပားက်က် ေနႏိုင္ေအာင္ေတာ့ခင္းက်င္းရမွာပဲေလ။
ငါ့ေစတနာငါမရွိမွသိဆိုတဲ့ ေမ႔ဝမ္းတြင္းစကား
နံရံေတြၾကားကလႊင္စင္လာတဲ့ ပဲ့တင္သံလိုအခုထိေတာင္နာၾကားဆဲပါ။
ျပံဳး၍လည္းကန္ေတာ့ခံေတာ္မူပါအေမ။
ရယ္၍လည္းကန္ေတာ့္ခံေတာ္မူပါအေမ။
ဆိုးမိုက္တဲ့အေမ့ရဲ႕သားဆႏၵကို အခြင့္ေရးေလးေပးေတာင့္တခြင့္ျပဳပါ။
အုတ္ခ်င္းတူေပမယ့္ ဘုရားတည္ေသာအုတ္လို႔
ျမင့္ျမတ္တဲ့အမိဂုဏ္အင္ဟာ မိန္းမသားေတြၾကားေရပန္းစားဆဲပါအေမ။
စၾကာဝဠာကေကာင္းခ်ီးေပးတယ့္ အေမ့အဘိဓမၼာဟာ
ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္အက်ယ္ေဆာင္လို႔ ဖတ္မကုန္ႏိုင္ပါပဲေလ။
မွန္ကန္ေသာတရားေတြသာ တည္ျမဲေနမယ္ဆို
ျဖဴစင္တဲ့အေမ့ေမတၱာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္း
သားဥဒါန္းခ်ီရြတ္ဆိုျပေနမယ္ အေမ။
ငါသည္ဤသို႔ အေမ့၏ဂုဏ္၊အေမ့ေမတၱာ၊အေမ့ေစတနာ
ျပန္မွန္းေမွ်ာ္ရင္း အဖန္ငါးရာငါးကမၻာဝယ္
ျပန္ကာတလဲေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္
အေမ့အတြက္သားသစၥာေလ
ကမၻာေျမပံသု သိလာထုလဲ သက္ေသအထူးရွိဆဲပါ။

ဒီပိုစ္ေလးနဲ႔ပဲ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္ကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္သလိုက္ပါတယ္။လာမည့္ ၂၀၁၀ မွာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအေပါင္း က်က္သေရ မဂၤလာအျဖာျဖာနဲ႔ ျပည့္စံု ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစဗ်ာ။

ဓာတ္ပံုကို အေမဘေလာခ့္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

က်ဆံုးျခင္း

ငါ့ေျခလွမ္းတို႔ သြက္လက္ေနတယ္။ငါခ်စ္ေနတဲ့ သူ႔ဆီကို စားစရာအခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ အေျပးလွမ္းလာခဲ့တယ္။တ႔ိုႏွစ္ဦး ရင္ခုန္မႈေတြ ဖလွယ္ရင္း ညေနစာအတူ စားဖို႕ေလ။

✽

မထင္မွတ္တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲက သာယာၾကည္ႏူးမႈေလးေတြ လြင့္စင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ငါခ်စ္ေနတဲ့သူက အျခားသူရင္ေငြ႕မွာ သာယာၾကည္ႏူး ေနေလရဲ႕။ငါဒီျမင္ကြင္းကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမွာလဲ၊ ျမင္ရက္ႏိုင္မွာလဲ။ ရင္ထဲဆိုနစ္လာတဲ့ ငါ့ေဝဒနာ ဘယ္သူမ်ားသိႏိုင္မွာပါလဲ။ဒီကမၻာမွာ ငါရွင္သန္လွ်က္နဲ႔ပင္ က်ဆံုးခဲ့ရျပီ။

✽

တစိုက္မတ္မတ္ ၾကည္ႏူးမႈေတြနဲ႔ ဆိုက္ေရာက္လာတဲ့ ငါ့ကို တျခားသူရင္ခြင္ထဲက မင္းပုံရိပ္ေတြနဲ႔ စီခ်င္းထိုးလိုက္တာမ်ား ေသေကာင္ေပါင္းလဲ မတတ္ပဲ။ ငါ့နယ္ရုပ္ကေလး မင္းက ဧကရာဇ္မင္းမွ ခ်စ္လို႔ ဘုရင္မအျဖစ္နဲ႔ ငါ့ကို စားသြားျပီကို။ အခ်စ္ကစားပြဲမွာ ငါ့ႏွလံုးသားေတြ အတံုးအရုံး က်ရႈံးခဲ့တာ ေျမၾကီးေပၚရပ္တည္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းတို႔ ယိမ္းယိုင္ျပိဳလဲ သြားမလားပဲ။

✽

ကိုယ္ခ်စ္သူ တျခားရင္ခြင္မွာ နစ္ဝင္ေနတဲ့ အျမင္ေအာက္က ငါလွည့္ထြက္လာမိတယ္။ ငါ့ကိုယ္ငါရွင္သန္လိုစိတ္လဲမရွိေတာ့ဘူးေလ။ဘာမ်ားထူးဦးမွာလဲ။ဟိုင္းေဝးလမ္းမၾကီးေပၚ ငါ့ေျခလွမ္းတို႔ ဦးတည္ ေျပးလႊား။အားလံုးထားခဲ့ပစ္လိုက္ခဲ့ျပီ အခ်စ္ေလး။ေသခ်ာတာ သိပ္ခ်စ္လို႔၊ မခံႏိုင္ေအာင္ ရူးသြတ္လို႔၊ လိုခ်င္တာ ရႈံးနိမ့္လို႔ ငါအေဝးဆံုးကိုေျပး ......ေျပးသြားမိျပီ။

✽

မ်က္စိေတြမွိတ္ ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားလဲ ထင္လာခဲ့ မင္းတို႔ပုံရိပ္ေတြငါ့မ်က္ဝန္းေတြထဲမွာ မိတၱဴပြားသလို ပြားမ်ားကုန္ျပီ။ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္စြမ္းမဲ့ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ အတိတ္ပုံရိပ္ေတြ ေမွးမွိန္ေပ်ာက္ကြယ္ဖို႔ နည္းလမ္းတစ္ခုကေတာ့...............

ငါ့ေခါင္းကို ငံု၊ ေျခအစံုေျမွာက္ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္ တလၾကမ္း ျဖတ္သန္းေမာင္းႏွင္ ေနၾကတဲ့ ဟိုင္းေဝးလမ္းေပၚမွာ ကားေတြၾကား အတင္းတိုးဝင္ ျဖတ္ကူးခဲ့ျပီေပါ့။
မ်က္စိကိုမွိတ္ ေနာင္ဆက္ကူးမည့္ ဘဝအသစ္ကိုေတြးရင္း ငါ့ထံသ႔ို ဦးတည္လာေနေသာ ကားတန္းဆီးသို ဦးလွည့္လိုက္မိေတာ့သည္။

✽✽✽✽✽✽

ဒီကားေလးကို ၾကည့္ရင္း ေခြးေလးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အျဖစ္ကေလးက သနားဖြယ္၊ ျပံဳးရယ္ဖြယ္ ရိုက္ကူးထားတဲ့ Bridgestone ကားဘီးေၾကာ္ျငာေလးတစ္ခုပါ။ဒီအတိုင္း ဗီဒီယိုဖိုင္ၾကီးပဲ တင္လိုက္တာထက္ ေခြးကေလးရဲ႕ ေနရာဝင္ျပီး ခံစားၾကည့္ရင္း စာဖြဲ႔လိုက္တာပါ။မူရင္းဗီဒီယိုက www.kewego.com ကရတာပါ။

ေနာက္ထပ္ Bridgestone ေၾကာ္ျငာေလးေတြပါ။စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေအာင္ ရိုက္ကူးတတ္တဲ့ ဒါရိုက္တာေတြရဲ႕ idea ကို ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္ဗ်ာ။ဒီကားေလးေတြ ၾကည့္ရင္း အားလံုးပဲ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။






ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

ေနဝင္ခ်ိန္ ဇရာအို၏စိတ္ကူး

♥ အခ်စ္စတင္ေပါက္ဖြားရာမွသည္ ခိုင္မာေသာ သစၥာျဖင့္ ယွက္ႏြယ္ရင္း တြဲလက္ေတြခိုင္ျမဲဖို႔ဆိုတာ အလြန္တရာမွ ခက္ခဲပါသည္။အေၾကာင္းအရင္း မယ္မယ္ရရမရွိဘဲ စိတ္သေဘာထား ကြဲလြဲသြားၾကတဲ့ အတြဲေတြ ကမၻာေျမမွာ ထုနဲ႔ေထး။ ကြယ္ဝွက္ေနတဲ့ သံေယာဇဥ္အမွ်င္ေၾကာင့္ ရတုအဆက္ဆက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ၾကတဲ့ ေနဝင္ခါနီး ဇရာအိုေမာင္ႏံွေတြကလည္း သိန္းနဲ႔သန္း။အိုမင္းမႈရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲရလာဒ္က ဇရာအိုရဲ႕ သူငယ္ျပန္စိတ္ကူးေလးေတြပါ။

✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦

❇ ဒီဇင္ဘာ ေဆာင္းတြင္းရက္စြဲ အခ်ိဳ႕မွာေပါ့။ ႏွင္းမႈန္ေတြ ေျပးကပ္လာတဲ့ ျပတင္းေပါက္မွ အျပင္သို႔ ေငးရင္း သိုးေဆာင္းဘိုးဘိုးတစ္ေယာက္ မနက္ျဖန္ မဂၤလာသက္ ႏွစ္ငါးဆယ္ ေရႊရတုကို ေတြးရင္း ေပ်ာ္ေနမိသည္။ထိုလာမည့္ေန႔သည္ သူအတြက္ ေပ်ာ္စရာလဲ ေကာင္းႏိုင္သည္။ရင္ခုန္စရာလဲ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ၾကည္ႏူးစရာလဲ ျဖစ္တန္ေခ်ရွိသည္။ စိတ္ပ်က္ညီးေငြ႔ဖြယ္ မရွိမွာေတာ့ အမွန္ေပ။

ႏွစ္တို႔၏ သေဘာသည္ တေရြ႕ေရြ႕ကုန္ဆံုး လြင့္ပါးလာသလို သိုးေဆာင္းဘိုးဘိုး၏
အသက္လဲ တစ္ေျဖးေျဖး ယိုင္နဲ႔လာသည္။အသက္ ခုႏွစ္ဆယ္တန္း သိုးေဆာင္းဘိုးဘိုးအတြက္ အရာရာသည္ အားအင္ခ်ည့္နဲ႔လာသည္။သို႔ေပမယ္
မနက္ျဖန္ကား ဘိုးဘိုးအတြက္ ငယ္မူျပန္ ေအာက္ေမ့ဖြယ္ရာ ငယ္ဘဝအရိပ္ေတြ
ထင္ဟပ္ေစလာႏိုင္သည္။

သားသမီးေတြ အေတာင္စံု၍ သီးျခားခြဲထြက္ကာ ေနရစ္ခဲ့သူ သူ႔အတြက္ ထိုအခ်င္းအရာသည္ ႏွေျမာစရာ နတၳိ။ လြမ္းဆြတ္မႈ ဗလာအတိေပမယ့္ ေရႊရတုကို
သိုးေဆာင္းဘြားဘြားႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ မျဖတ္သန္းရမွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္မိသည္။
က်န္ရစ္ခဲ့ၾကေသာ သက္ငယ္အနမ္းမ်ား၊ ႏုႏုရြရြ ေမတၱာစကားမ်ား၊ မေဟာင္းႏြမ္းေသာ အၾကင္နာမ်ား၊ ပ်ိဳျမစ္တဲ့ ဂရုဏာမ်ားကို စျမံဳျပန္ေနသည္။

သိုးေဆာင္းဘိုးဘိုးက အရင္ႏွစ္ေဟာင္းက က်င္းပခဲ့ေသာ မဂၤလာရက္ေတြနဲ႔မတူေသာ အသြင္ဆန္းမည့္ ေရႊရတုကို ေနဝင္ေတာ့မည့္ ဇရာအို သူတို႔ေမာင္ႏွံအတြက္ အလြမ္းေတြက်န္ရစ္ေအာင္ ျဖတ္သန္းခ်င္မိသည္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ရည္းစားဦးကာလ ရင္ခုန္ခဲ့ရာ ပန္းျခံထဲမွ ခံုတန္းေလးမွာ ျဖတ္သန္းခ်င္မိသည္။

ဒီႏွစ္ေဆာင္းသည္ ခါတိုင္းေဆာင္းမ်ားႏွင့္ ကြဲလြဲစြာ ႏွင္းထူထပ္မႈမရွိျခင္းက သ႔ူအတြက္ ဘုရားသခင္ေပးေသာ ေရႊရတုလက္ေဆာင္ ျဖစ္ေလသည္။ ဒီေရႊရတုကိုလဲ ပံုမွန္သားသမီးေတြကို လွမ္းဖိတ္ေနၾက။သူတို႔ေတြကပဲ သိုးေဆာင္းဘိုးဘြား ေမာင္ႏွံအတြက္ ႏွစ္စဥ္ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ပြဲမ်ား ဖန္တီးကာလက္ေဆာင္ေပးေနၾက ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုအစဥ္အလာကို သိုးေဆာင္းဘိုးဘိုး ညီးေငြ႔လာသည္။

✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦

❇ " အခ်စ္ေရ၊ မနက္ျဖန္ မင္းနဲ႔တို႔ ငယ္ငယ္က ေတြ႔ေနၾက ခံုတန္းေလးမွာ ေတြ႔ရင္း တို႔ေရႊရတုကို အမွတ္တရ ျဖတ္သန္းရေအာင္ကြာ။အဲဒီမွာ ေနခင္းေတြ႔ျပီး ညမွ ညစာစားပြဲ လုပ္ၾကတာေပါ့။ငါလဲ ငယ္ငယ္ကလို အဝတ္သစ္ေတြဝတ္ျပီး ေစာင့္ေနမယ္။ မင္းလဲ ငယ္ငယ္ကလို ျပင္ဆင္ျပီး လာခဲ့ေလ။"

"ဒါဆို က်မက ရွင္နဲ႔စေတြခါစ ၁၆ႏွစ္သမီးတုန္းကလို ျပင္လာရမွာေပါ့။ဟုတ္လား။"

✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦

❇ ေရြရတုေန႔ေရာက္ေတာ့ သိုးေဆာင္းဘိုးဘိုးက သူစီစဥ္ထားတဲ့ အတိုင္း ၁၆ႏွစ္သားတုန္းကလို ရိႈးစမိုးႏွင့္ ျပင္ဆင္ျပီး သကၠလတ္အေႏြးထည္ၾကီးျခံဳကာ
ပန္းျခံထဲသို႔ ေန႔လည္ေလာက္မွာ ထြက္လာခဲ့တယ္။ဘြားဘြားကေတာ့ မိန္းမသဘာဝ
ငယ္ငယ္ကလို ျပင္ဆင္ေနရဦးမွာဆိုေတာ့ ေနာက္မွ လိုက္လာလိမ့္မည္။ပန္းျခံထဲက ခုံတန္းေလးမွာ ထိုင္ရင္း ရည္းစားဦးဘဝ စေတြ႔ခဲ့ၾကစဥ္က ေပးေနၾက ပန္းစည္းေလးကို လက္ထဲကိုင္ကာ စိတ္ရွည္စြာ ဘြားဘြားကို ေမွ်ာ္ေနမိသည္။

ဤေနရာေလးမွာပဲ သူတို႔ အၾကင္နာေတြ ေဝမွ်ခဲ့သည္။ဘဝမွာ လက္တြဲျပီး အရာရာကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ သႏၶိဌာန္ေတြခ်ခဲ့ၾကသည္။သူတို႔ဘဝရဲ႕ တစိတ္တေဒသ ဒီေနရာေလးကို ျပန္လည္ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ကုန္လြန္သြားတဲ့ အိမ္မက္ေတြ ရွင္သန္လာသလိုပင္ ခံစားရသည္။ေန႔အလင္းေရာင္တို႔ ကုန္ဆံုးစျပဳလာေသာ္လဲ သိုးေဆာင္းဘြားဘြား မေရာက္လာခဲ့ေပ။ေရႊရတုကာလလည္း တေျဖးေျဖး ကုန္ဆံုးလာခါနီး၍ သိုးေဆာင္းဘိုးဘိုးလဲ သို႔ေလာသို႔ေလာ အေတြးမ်ားျဖင့္ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။

✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦

❇ သိုးေဆာင္းဘိုးဘိုး အိမ္ေရွ႕အေရာက္တြင္ အိမ္အဝမွာ ငယ္စဥ္ ၁၆ႏွစ္သမီးတုန္းကလို ျပင္ဆင္ထိုင္ေစာင့့္ေနသည့္ ဘြားဘြားကိုေတြ႔ေတာ့

"မင္း ဘာလို႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာကို ေရာက္မလာတာလဲ။"

ဘြားဘြားက ႏႈတ္ခမ္းနီရဲရဲမ်ား ဆိုးထားေသာ ႏႈတ္ခမ္းစူစူျဖင့္ ငယ္တုန္းကလို
ခၽြဲႏြဲ႔ေျပာလိုက္သည္။

"ေမေမဆူမွာ စိုးလို႔ပါ ကိုကို။" ☺☺☺

✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦✦

✍ ဖတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ အဂၤလိပ္ဟာသေလးကို အေျချပဳရင္း ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ဘိုးဘိုးနဲ႔ ဘြားဘြားတို႔ရဲ႕ မျဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ့ရတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေရႊရတုေလးကို အမွတ္ရစြာျဖင့္ ေရးခ်ယ္သီကုံးလိုက္ပါတယ္။လြမ္းေဆြးမႈတို႔ကို ျပံဳးေပ်ာ္ရယ္ေမာျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

☣ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ဘလက္ေကာ္ဖီ ☣

ႏွစ္ခ်ိဳ႕ဘလက္ေကာ္ဖီ

ေႏြႏွင္းပန္းတို႔ ပြင့္လန္းခ်ိန္တြင္ လသည္ သာယာေသာ သေဘာရွိသည္။ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္မႈထဲမွ ရထားဥၾသသံအခ်ိဳ႕ သဲ့သဲ့ညွင္းညွင္းၾကားရသည္။ အဆူညံဆံုးအသံကား နာရီလက္တန္၏ လႈပ္ခါခ်က္ျဖစ္သည္။အိမ္ေျမာင္စုပ္ထိုးသံကိုလည္း ရံဖန္ရံခါ ၾကားရသည္။ ေခြးအူသံအခ်ိဳ႕ ႏွင့္ ကားဘီးပြတ္သံအခ်ိဳ႕လဲ ထိုညတြင္ ေမွာ္ဝင္စားေလသည္။ခပ္ေဝးေဝးမွ ညွင္းသဲ့တိုက္ခတ္လာေသာေလ၏ ေအးစက္မႈသည္ ညကိုအသက္ဝင္ေစသည္။ ပိုးစိမ္းေကာင္ေလးမ်ား လမ္းမီးေရာင္ မွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ အတံုးအရံုးတိုက္ပြဲက်ေနၾကသည္။ အသက္ရႈသံအခ်ိဳ႕ လဲျပိဳခ်ိန္မွာ ေဟာက္သံအခ်ိဳ႕က ၾကားကားဆြဲသည္။အိပ္စက္မည္ဟု မွိန္းရံုၾကံေနေသာ မ်က္စိအစံုက ေနာင္လာမည့္အာရုဏ္ကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနသည္။အခ်ိန္သည္ ေရႊလ်ားေနေသာ္လည္း ၾကာသည္ဟု ထင္ရသည္။ေဆာင္းကူးေနေသာေၾကာင့္ သန္းေခါင္ညနက္မႈ ရွည္သည္။အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညတစ္ည သံသယာလည္ဆိုေသာသီခ်င္းလဲ မဆိုခ်င္ေတာ့ျပီ။

အိုက္စပ္ပူေလာင္မႈကို ေရခဲေရျဖင့္ ေျမာခ်လို႔လဲမရ။ဗိုက္ထဲမွာလဲ တဂြီဂြိျဖင့္ စစ္ပြဲေတြျဖစ္ေနသည္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးယူဖို႔ ညစာက်န္ေနတဲ့ ထမင္းၾကမ္းခဲကို ၾကက္ဥေၾကာ္ျဖင့္ ေပါင္းရမည္။ၾကက္ဥကို ညေနေဈးမွမဝယ္မိခဲ့။ဆီၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း တစက္ႏွစ္စက္သာသာ။ ဂစ္မီးဖိုကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့လည္း မီးတရွဲရဲွျဖင့္ ဘာတည္ရမွန္းမသိ။ကေယာင္ကတမ္းျဖင့္ ေရေႏြးေကာက္တည္လိုက္သည္။လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ေရက အဆူေတာ့ျမန္သည္။ေကာ္ဖီပဲ ေမာ့ေတာ့မည္ဟုၾကံျပီး ေကာ္ဖီမႈန္႔ထည့္ေတာ့ ပုလင္းဝကခုန္ဆင္းလာတာ တမႈန္ႏွစ္မႈန္။ပုလင္းကိုေထာင္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းဝကေငးလိုက္ေတာ့ ဗလာနတၴိ။ဆူေနတဲ့ေရေႏြးကို အားနာလို႕ ေကာ္ဖီပုလင္းထဲ ေရေႏြးသြန္ျပီး က်င္းလိုက္သည္။ေရေႏြးကို ေကာ္ဖီေရာင္ေလးဆိုးျပီး သၾကားပုလင္းလွမ္းၾကည့္ျပန္ေတာ့။ပုရြက္ဆိတ္ေတြက သၾကားတစ္မႈန္ဆီ သူတို႕တြင္းထဲ သယ္သြားၾကသည္။သၾကားမပါေတာ့လည္း ဆီးခ်ိဳကင္းစင္တယ္ေပါ့။ဒီအတိုင္းပဲ ဘလက္စစ္စစ္ ေမာ့ခ်လိုက္သည္။ "ဂလု"။ဝင္ျပီးသား ေကာ္ဖီေရာင္ေရေႏြးေတြ ျပန္ခုန္ထြက္လာသည္။အရသာမဲ့ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေကာ္ဖီစစ္စစ္တခြက္ပါလား။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

ရွန္ဘဲလားအိပ္မက္

The Earthly Paradise (Garden of Eden)

မိုးျပာေရာင္ေကာင္းကင္ၾကီးကို ေမာ့ၾကီးျပီး တျဖည္းျဖည္းေရြ႕လ်ားေနတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြကိုေငးေမာရင္း ပိတ္ေလွာင္မြန္းက်ပ္ေနတဲ့စိတ္ေတြကို ခိုင္မာစြာရပ္တည္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ထဲကေန တဆင့္ျပီးတဆင့္ လႊင့္ယူထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ခဏတာေလာက္ မင္းတို႔ေတြ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ယူလိုက္ၾကပါဦး။စကၠန္႕ႏွင့္အမွ် မရပ္မနား တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရေသာ သူတို႕ေတြကို ကမၻာေျမၾကီး၏ဆြဲငင္အားထဲကေန ရံုးထြက္ျပီး ေျခဦးတည့္ရာကို သြားသြားလာလာျပဳၾကေပဦးေတာ့။မေမ်ာ္လင့္ထားေသာ ျဖစ္အင္ေတြကို သြားေရာက္ေတြဆံုျပီး အေတြအၾကံဳသစ္ေတြ ဖန္ဆင္းၾကေပဦးေလာ့။သင္တို႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြေဟာင္းခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို ေခတၱမွ် ေၾကာခိုင္းျပီးသြားၾကေလ။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ဧဒင္ဥယ်ာဥ္”တဲ့ အဝင္ဝဆိုင္းဘုတ္က ေရးထားတာကိုဖတ္ျပီး သူရဲ႕ေျခလွမ္းေတြက အဲဒီဘက္ကို ဦးတည္ျပီးသြားခ်င္ေနတယ္။အထဲမွာ ဘာေတြရွိေနလိမ့္မလဲဆိုတာကို သူဘာေၾကာင့္မ်ား သိခ်င္ေနမိပါလိမ့္။ကမၻာဦးလူသား အာဒံနဲ႔ ဧဝကိုပဲေတြ႔မလား။ဒါမွမဟုတ္ ပန္းသီးပင္လိုေခၚေဝၚသမုတ္ထားတဲ့ ကမၻာဦးအဆိပ္ပင္ေတြကိုပဲေတြ႕မလား။ဒိုင္ႏိုေဆာ၊ ထရိုင္ႏိုေဆာဆိုတဲ့ ေရွးဦးအေကာင္ၾကီးေတြပဲရွိေနလိမ့္မလား။ ေက်ာက္ေခတ္လို႔ လက္ရွိ အီးေခတ္လူသားေတြ အမည္နာမျပဳထားတဲ့ ပရိုင္းမိတ္ေတြခ်ည္းပဲ ရွိေနၾကမလား။ဒီလို သို႔ေလာသို႔ေလာအသိနဲ႔ လက္မွတ္မဝယ္လိုက္ရပဲ သူအလိုလို ဝင္ေပါက္တံခါးမွ ျဖတ္သန္းသြားပါသည္။အထဲေရာက္ေတာ့လဲ ဘယ္အခ်င္းအရာကိုမွ သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ေတြ႔ရပဲ ပိန္းပိတ္ေအာင္ျဖစ္ေနတဲ့ ျမဴခိုးေငြ႕ေတြကိုသာ ေတြ႔ရတယ္။(မ်က္မွန္တတ္ထားေတာ့ ေရေငြ႔ရိုက္ျပီး မျမင္ရတာကို။:P)

အေတာ္ခပ္လွမ္းလွမ္းေလး ေလ်ာက္လာတဲ့အထိ ျမင္ျမင္သမွ်အရာအားလံုးဟာ ပကတိ ဒီအတုိင္းေတြၾကီးပဲျဖစ္ေနလို႔ ဝင္လာမိတာေတာင္ မွားသြားျပီလို႔ အျပစ္တင္ေဝဖန္ ညီးတြားလိုက္တယ္။ဒါေပမယ့္ တစ္ခုသတိထားမိတာက အဝင္ထဲကေန လက္တေလာေရာက္ေနတဲ့ ဒီေနရာအထိကို ေျခေထာက္ေတြ မလႈပ္ရွားရပဲ သူ႔အလိုလို အလိုက္သင့္ေလး စီးေျမာလိုက္ပါလာတာကိုေတာ့ သူသတိထားမိေကာင္းထားမိေလရဲ႕။(ေရႊ႕လ်ားစက္ေလွကားေပၚ ေျခေထာက္ေရာက္သြားလို႕လဲ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။:P)

“ဟိတ္၊ ရပ္စမ္း။ မင္းက ဘယ္သူခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ဒီအထဲ ေရာက္လာတာလဲ။”

ၾကီးမားထည္ဝါေသာ အသံတစ္သံက သူ႔အေနာက္ကေန ဝင္ေရာက္လာျပီး နားစည္ထဲသို႔ က်ယ္ေလာင္စူးရွစြာျဖင့္ လာေရာက္ရိုက္ခတ္သြားတယ္။အသံရွင္ရွိရာဘက္သို႔ လွည့္ျပီးၾကည့္လိုက္ေတာ့

“အိုး....လာ......လား”(ကုလားသံေလးျဖင့္) အလင္းေရာင္ေတြျဖာဆင္းေနတဲ့ အနီေရာင္အလင္းတန္းၾကီးက သူဆီကိုထိုးဆင္းလာတာကိုေတြ႕ရတယ္။သူေတာင္ ဒီအနီအလင္းေရာင္ဟပ္ျပီး ကိုယ္ေရာင္ေတာက္ပလာတာတယ္လို႔ သူဘာသာ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္တယ္။ အနီေရာင္ၾကီးက သူအနားေရာက္လာေတာ့ ပံုပန္းသ႑ာန္က သူငယ္ငယ္က ၾကည့္ဖူးတဲ႔ဇာတ္ပြဲေတြထဲက ေဇာ္ဂ်ီလိုလိုပါပဲ။

“ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားကေကာ ဘယ္သူလဲ။က်ဳပ္က အျပင္ဘက္က ဆိုင္းဘုတ္နာမည္ေၾကာင့္ ဝင္လာတာ။(အိမ္နားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္နာမည္လိုလိုနဲ႔ :P)စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလို႔၊ေနာက္ျပီး ဒီအထဲမွာ ဘာေတြ ရွိေနလိမ့္မလဲဆိုတာလဲ သိခ်င္လို႔ ဝင္လာတာပါ။”

“ငါ မင္းကိုေမးေနတာ မင္းကို ဘယ္သူက ခြင့္ျပဳလို႔ ဒီအထဲထဲေရာက္လာတာလဲ ေမးေနတာ။ဟိုဟိုဒီဒီေလ်ာက္ေျပာမေနနဲ႔။”

(စိတ္ထဲေတြးမိလိုက္တာက ရံုးက အေပါက္ေစာင့္ ေလသံမ်ိဳးနဲ႔။:P)
“က်ဳပ္ ဒီအဝမွာေတာ့ ဘယ္သူမွလဲမေတြ႔ခဲ႔ဘူး။ေနာက္ျပီး အခုခ်ိန္ထိ က်ဳပ္ေျခလွမ္းေတြ တစ္ခ်က္မွ မလွမ္းရေသးဘူး။သူ႔အလိုလိုကို ေရႊ႕လာတာ။”

“ဘာ….ဘာေျပာတယ္။သူအလိုလိုေရာက္လာတာ။မင္းက ဘာမို႔လို႔ ဒီကိုေရာက္လာတာလဲ။”

(အေမးအျမန္းအေတာ္ထူတယ္။ဧကန္န ဂ်ာနယ္လစ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးပံုပဲ။)
“က်ဳပ္လား။က်ဳပ္က သကၠရာဇ္ ၂၀၀၉ ခု လူသားပါ။က်ဳပ္ေနတဲ့ေခတ္က အီလက္ထေရာနစ္လို႔ေခၚတဲ့ အီးေခတ္ကပါ။အခု က်ဳပ္က အဝင္ဝမွာေရးထားတဲ့ ကမၻာဦးေခတ္က ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ရဲ႕နာမည္လို ေရးထားတာေတြ႕လို႔ဝင္လာတာပါ။”

“မင္းေျပာတဲ့ ဧဒင္လားဘာလားေတာ့မသိဘူး။မင္းအခုေရာက္ေနတာက ဂမၻီရေမွာ္ဝင္ေနတဲ့ မဟာျမိဳင္ေတာၾကီးပဲ။ရွမ္းဘဲလားလို႕လဲေခၚတယ္။”

“ဒါဆုိရင္ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္မဟုတ္ေတာ့ ျပန္ဘူးေပါ့။"

"အဲဒါလဲ ဟုတ္တယ္။အဲဒါအရင္တုန္းက နာမည္။အခုေတာ့ ရွမ္းဘဲလားလို႔ ျမန္မာဆန္ဆန္ေျပာင္းလိုက္တာ။"

"'ဒါဆို က်ဳပ္အခုေရာက္ေနတာ ရွမ္ဂရီလာလို႕ေခၚတဲ့ ရွမ္းဘဲလားေပါ့။ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားက ဘာလဲ ေဇာ္ဂ်ီလား။ေဆးၾကိတ္တဲ့ေတာင္ေမြးလဲ မေတြ႕ဘူး။ဘယ္ေရာက္သြားလဲ။”

“ငါက ေဇာ္ဂ်ီမဟုတ္ဘူးကြ။ငါက ေလာကပါလနတ္မင္းၾကီးပဲ။ဒီေနရာက သူေတာ္ေကာင္းေတြ တရားအားထုတ္ေမြေလ်ာ္တဲ့ ေနရာကြ။မင္းလို အီးေခတ္က ေကာင္ေတြ လာရတဲ႔ေနရာမဟုတ္ဘူး။”

“ဒီမွာ နတ္မင္းၾကီး၊ ခင္ဗ်ားေျပာသလို အီးေခတ္က က်ဳပ္တို႕ကေရာ ဒီေနရာကို မလာရေတာ့ဘူးလား။ဘာလဲအဆင့္ခြဲတဲ့ သေဘာလား။”

“ငါေျပာတာ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူးကြ။ဒီေနရာကိုေရာက္လာတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းအသစ္ေတြ မေရာက္လာတာ ငါတို႔ နတ္သက္နဲ႔ေတာင္ အေတာ္ၾကာေနျပီ။အခုလို မင္းေရာက္လာေတာ့ အေတာ္ကို အထူးအဆန္းျဖစ္ေနတာ။”

“က်ဳပ္ကလဲ ဒီေနရာကို လာခ်င္လြန္းလို႔ ေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူး။ဥယ်ာဥ္ဆိုလို႔ေရာက္လာတာ။အထဲမွာ ဘာမွလဲ မရွိဘူး။ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ အင္တာနက္ေလးဘာေလးမရွိဘူးလား။အခုဆို လူေလာကမွာ နက္ကဖီးေတြမွ ခဲပစ္ရင္ေတာင္ မလြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး။ဘာဂိမ္းေတြ ခင္ဗ်ားတို႕ေဆာ့လဲ။က်ဳပ္ဆီမွာက ဂိမ္းဆိုင္ေတြကလဲ မႈိလိုေပါက္ေနတာ။ပရီးမီးယားလိဒ္ၾကည့္ရေအာင္ ဆေလာင္းလိုင္းေတြေရာ ဘာလိုင္းေတြရသလဲ။တိုက္ေတြေပၚ ဆေလာင္းခ်ိတ္ထားလိုက္က်တာမ်ား မိုးျပဲဒယ္ေတြ ပက္လက္လွန္ထားသလိုပဲ။”

“ငါတို႕ဆီမွာ မင္းေျပာတဲ့ အရာေတြေတာ့ ဘာမွမရွိဘူး။လိုလဲမလိုအပ္ဘူး။”

“ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ ကပြဲေတြေရာ၊ ေမာ္ဒယ္ရိႈးေတြေရာ၊ ေဖ်ာ္ေျဖမႈေတြေရာ မရွိဘူးလားဗ်။”

“မင္းေျပာတဲ့ အေပ်ာ္အပါးေတြက တို႔ေနရာမွာေတာ့ မရွိဘူး။လိုလည္းမလိုလားအပ္တဲ့ အရာေတြပဲေလ။ဒါေတြကလဲ တဒဂၤ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုပဲ ေပးစြမ္းႏိုင္တာ။သူေနာက္ကေန တက္မက္မႈတို႔၊ မလိုေလာဘတို႔၊ တဏွာတို႔၊ ရာဂတို႔ ဒါေတြက လိုက္ပါလာမွာပဲကြ။ငါတို႔ေနရာက ဒီဟာေတြနဲ႔ ကင္းကြာသထက္ကင္းေအာင္ ေနေနၾကသူေတြဆိုေတာ့ ဒီလိုအေၾကာင္းအရာေတြ ကပ္ပါလာမွာကို မလိုလားၾကဘူးေလ။ဒီေနရာမွာက စစ္မွန္တဲ့ျငိမ္းခ်မ္းမႈပဲ ရွိတယ္။ေမတၱာတရားရွိတယ္။ တရားမွ်တမႈရွိတယ္။ေအးခ်မ္းစိတ္ျငိမ္တဲ့ေနရာေလးပါ။”

“ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ဒါေတြက က်ဳပ္တို႔ဆီမွာလဲရွိတာပဲ။အခုေလာေလာဆယ္ က်ဳပ္ျမင္ေနရေတာ့ ဒီေနရာမွာ ဘာမွလဲမေတြ႔ရဘူး။ ျမင္ျမင္သမွ်အရာေတြကလည္း ျမဴခိုးေတြေဝေနတာပဲ။ စီးပြားေရးလဲမရွိဘူး။ေနာက္ဘာေတြ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနၾကလဲ။က်ဳပ္တို႔ေလာကၾကီးနဲ႔ယွဥ္ရင္ အေတာ့္ကိုပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့ ေျခာက္ေသြ႔ေနတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႔ပဲ က်ဳပ္ျမင္တယ္။”

“ဒါက မင္းအျမင္ကိုကြ။မင္းမွာက အခုေလာေလာဆယ္မွာ မင္းနဲ႔အတူ ေလာဘ၊ ေမာဟ၊ ေဒါသ၊ တဏွာစတဲ့ အရာေတြက ကပ္ပါလာေသးေတာ့ မင္းက ဒီေနရာမွာ ငါတို႔ျမင္သလို၊ ငါတို႔ခံစားရသလို ဘယ္လိုလုပ္ျမင္မွာလဲ။ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေတြ႔ျမင္ရဦးမွာလဲ။မင္းအေနနဲ႔ အရာရာဟာ ျမဴေတြအုပ္မိုးထားသလိုပဲ ျမင္ေတြ႔ခံစားရဦးမွာေပါ့။မင္းတို႔ ေလာကဓာတ္ သိပၸံပညာေတြလိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ ဘာမွအရွိကိုအရွိအတိုင္း ျမင္ေတြ႔ခံစားရမွာ မဟုတ္ဘူး။မင္းတို႔ေလာကမွာလို အသည္းအသန္ကို လုပ္ကိုင္ရွာေဖြစားေသာက္စရာလဲ မလိုဘူး။ေကာင္းေပ့ညြန္႔ေပ့ဆိုတဲ့ အဝတ္အစားေတြလဲ ဝတ္စရာမလိုဘူး။ဟိရိၾသတၱပကင္းေအာင္ လံုျခံဳတဲ့အဝတ္ေတြပဲ ဝတ္တယ္။အရာရာကို သင့္တင့္မွ်တစြာရွိဖို႔ပဲ လိုအပ္တာ။”

“ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳးေနရာၾကီးမွာ ေနရရင္ေတာ့ပ်င္းစရာၾကီးွဗ်ာ။အရာရာ ေအးစက္စက္နဲ႔ ရိုမာန္တစ္မဆန္လိုက္တာဗ်ာ။ဒီလိုေနရာမ်ိဳးနဲ႔ ရီေနဆန္႔ေလာကမ်ိဳးေရြးဆို ဘယ္လိုနည္းမွ ဒီေနရာမ်ိဳးေရြးစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး။”

“ဟေကာင္ေလးရ မင္းကအခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ မင္းအခုရပ္တည္ေနေနခဲ့တဲ့ လူသားေလာကၾကီးမွာေတာ့ မင္းအတြက္ အံဝင္ဂြင္က်ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ မင္းကဒီလိုေျပာတာေပါ့ကြ။မင္းအသက္အရြယ္ရလာလို႔ ဘာမွမလုပ္ကိုင္ မသန္စြမ္းႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါက်ရင္လဲ မိမိကိုယ္မိမိအလိုမက်မႈေတြနဲ႕ပဲ ျပီးဆံုးသြားမွာ။အဲဒီအခါက်မွ မင္းတို႔လိုလူသားေတြဟာ စစ္မွန္တဲ့ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ ေတြ႔လိမ့္ႏိုးနဲ႔ ေတာင့္တလာၾကလိမ့္မယ္။ရွာေဖြလာၾကမယ္။အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္ရင္ မင္းအတြက္ စစ္မွန္တဲ့တရားေတြႏိုင္ပါေစကြာ။”

ေလာကပါနတ္မင္းဆိုသူက သ႔ူကို ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္သြားျပီး အနီေရာင္အလင္းေရာင္ေတြလဲ တေျဖးေျဖးေမွးမွိန္သြားပါသည္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ပူေႏြးေသာခံစားမႈေၾကာင့္ မ်က္စိကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ စူးရွေတာက္ပတဲ့ေနေရာင္က ဦးေခါင္းတဲ့တဲ့မွာ တည္ေနတာျပီ။ဟိုျမဴခိုးေတြေဝေနတာ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ခုနက မ်က္ခင္းေပၚလွဲအိပ္ျပီး ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေနရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတာျပီး အိပ္မက္မက္ေနတာကို။အခုေတာ့ ရွန္ဘဲလားအိပ္မက္ေတြကေန ႏိုးထြက္လာျပီး လူေလာကထဲျပန္ေရာက္လာတာပဲ။ ေလာေလာဆည္ေတာ့ တေက်ာ့ျပန္လည္ အသက္ဝင္လာတဲ့ ဒီရီေနဆန္႔ေလာကမွာပဲ ေပ်ာ္လိုက္ပါဦးမယ္။

(ေဖာ့ေဖာ့ေလးေတြးျပီး ေပါ့ေပါ့ေလး ျပံဳးႏိုင္္ၾကပါေစ.............................။:P)

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

ဇက္ေပၚကဇီးသီး (နီကိုရဲ)

ဒီဝတၳဳတိုကေလးက ဆရာနီကိုရဲ လက္ရာပါ။မူရင္းစာက ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္နဲ႔ မဟုတ္ေတာ့ Adobe Readerမွာ ဖတ္မရတာနဲ႔ မူရင္းအတိုင္း စာရိုက္ျပီးတင္ေပးလိုက္တာပါ။ကၽြန္ေတာ့္လို ဖတ္မရခဲ့တဲ့သူေတြ အတြက္ေရာ၊ မဖတ္ရေသးတဲ့သူေတြ အတြက္ပါ ဆရာနီကိုရဲ ေရးထားတဲ့ စာေကာင္းေလးတပုဒ္ ဖတ္ႏိုင္ေစရန္ ရည္ရြယ္ျပီး တင္ထားရျခင္းပါ။ဟာသေတြ အေရးမ်ားတဲ့ ဆရာရဲ႕ သာမရိုးက် အေတြ႔အၾကံဳေလးကို စာေရးဆရာတေယာက္ အျမင္နဲ႔ ခံစားမႈရသေလး ေျပာင္ေျမာက္သြားေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕လက္ရာေလးပါ။ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဇီးသီးသည္ကေလးရဲ႕ဘဝေလးကို ေတြးရင္း အရင္က ေခ်ာင္းသာသြားခဲ့စဥ္က ဇက္ဆိပ္မွာ ဒီလိုဇီးသီးသည္ေလးေတြ ေရာင္းခ်ေနတာေတြခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဆရာေရးထားသလို မေတြးမိခဲ့ဖူးပါဘူး။အခု ဆရာနီကိုရဲအေတြးေလးနဲ႔ ေရးထားတာဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး...........။

ဇက္ေပၚကဇီးသီး

ကြ်န္ေတာ္တို႔႐ႈတင္အဖြဲ႕ ေခ်ာင္းသာက ေန႔ကား႐ိုက္ျပန္လာၾကတုန္းက ႀကံဳခဲ့ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ဟာ ေခ်ာင္းသာမွာ အားလံုးဆယ့္တစ္ရက္ ေနခဲ့ၾကရပါတယ္။ေခ်ာင္းသာဆိုတာက အပန္းေျဖတဲ့ေနရာပါ။ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္က်ေတာ့ အလုပ္သြားလုပ္ရတဲ့ေနရာ ျဖစ္ေနတယ္။

ဒီေတာ့ ေခ်ာင္းသာသြားရတဲ့ခရီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူသြား ခရီးသည္ေတြဟာ ခံစားခ်က္ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ ေနေလ့ရွိပါတယ္။ သူတို႔က ေခ်ာင္းသာကိုအသြားမွာ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ေနၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာၾကီးကို ခရီးသြားတဲ့အရသာ ခံစားေနၾကတာကို သူတို႔မ်က္ႏွာမွာ အတိုင္းသားကို ျမင္ေနရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ သူတို႔ေလာက္ မေပါ့ပါးႏိုင္ဘူး။ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ဟိုကိုေရာက္ရင္ အလုပ္လုပ္ရမွာကိုး။ ေခ်ာင္းသာမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဇာတ္ၫႊန္းေရးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကား(၁၀) ကားမွာ ကိုးကားကလမ္းမွာ ဇာတ္အိမ္တည္တာမ်ားပါတယ္။ မင္းသား နဲ႔မင္းသမီးတို႔ လမ္းမွာ ခရီးစကတည္းက အဆင္ေျပမႈ၊ မေျပမႈကေလးနဲ႔ စေတြ႕ၾကတယ္ေပါ့ေလ။ထားပါေတာ့ေလ။

ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တဲ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ေခ်ာင္းသာက အျပန္လမ္း မွာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ကေလးအေၾကာင္းပါ။

ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခကေနဆင္းလာၿပီး (အဲဒီအခ်ိန္က) ေရွာျပာဇက္ဆိပ္မွာ ဟိုတစ္ဖက္(ပုသိမ္ဘက္)ကို ကူးဖို႔ ဇက္ေစာင့္ေနရတာပါ။ဇက္ကတစ္စင္းတည္းမို႔ ဒီဘက္က လူနဲ႔ ကားကိုတင္၊ ဟိုဘက္က လူနဲ႔ကား ေတြကို တင္ၿပီးျပန္လာ၊ အဲဒီလို လြန္းထိုးဆြဲရတာပါ။ ဒီဘက္ဇက္ဆိပ္မွာေရာ ဟိုဘက္ဇက္ဆိပ္မွာပါ တစ္နာရီ ေစာင့္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔႐ႈတင္ကား ေရွာျပာဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ဇက္က ငဝန္ျမစ္အလယ္မွာ လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ ၁၀-မိနစ္ေလာက္ ေနာက္က်သြားတယ္ဆိုပါေတာ့..။

ဟိုဘက္ျပန္လာမယ့္ ဇက္ကိုေစာင့္ရင္း ဇက္ဆိပ္က ဆိုင္ေလးေတြမွာ ထိုင္သူကထိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ငဝန္ျမစ္ကိုၾကည့္ဖို႔ ေလကေလးတျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနတဲ့ ကမ္းစပ္က သစ္ပင္ရိပ္မွာ သြားရပ္ရင္း ငဝန္ျမစ္ထဲမွာ ပိုက္ခ်တဲ့ေလွကေလးတစ္စင္းကို ေငးေနမိတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ကို သံလင္ပန္းေလးေခါင္းမွာရြက္ သစ္သားခံုကေလးကို လက္မွာကိုင္ထားတဲ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ဝင္လာပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ လက္ထဲကခံုကိုခ်ၿပီး ခံုေပၚကိုေခါင္းေပၚက ဗန္းကေလး တင္ပါတယ္။ ဗန္းထဲမွာပါလာတာ ေဂၚလီလံုးအရြယ္ ေတာဆီးသီးကေလးေတြရယ္၊ မည္းတူးေနတဲ့ဝိုင္အိုလက္ေပါင္ဒါဘူး ေလးတစ္ဘူးရယ္၊ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႔ထုပ္ထားတဲ့အထုပ္ရယ္၊ ဆားနဲ႔င႐ုတ္သီးအစိမ္းမႈန္႔ စပ္ထားတဲ့ေကာ္ခြက္ ကေလးရယ္ပါ။

ကေလးမေလးက ပိန္ပိန္ပါးပါးေလးပါ။ သူဝတ္ထားတဲ့ ဂါဝန္ကေလးက အေရာင္လြင့္လို႔၊ အက်ႌကေတာ့ ဘာအေရာင္ရယ္လို႔ေတာင္ အတိအက်ေျပာလို႔မရေတာ့ေလာက္ ေအာင္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ခရီးသြားရင္ လမ္းေဘးတို႔၊ ကားဂိတ္တို႔မွာ ေတြ႕ေနက် ေဈးသည္မကေလး ဆိုပါေတာ့။ ထံုးစံအတိုင္း ဖိနပ္ကလည္းမပါဘူး ။

ကေလးမေလးက အေမာေျဖရင္းနဲ႔ ဗန္းထဲက ဆီးသီးေတြကို ေတာင္ပူစာကေလးတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ စုပံုေနတယ္။ သူ႔ဗန္းထဲက အျမင္ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ဆီးသီးေတြကို အေပၚမွာတင္ေနတာပါ။ ငဝန္ျမစ္ကို ေငးဖို႔လာတဲ့ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကေလးမေလးကိုေငးရင္း ရင္ထဲမွာ သနားသြားတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္သနားစိတ္က ထူးထူးဆန္းဆန္းရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ပံုမွန္က႐ုဏာစိတ္ရွိတဲ့သူတိုင္း ရင္ထဲမွာျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ သနားစိတ္ပါ။ ေက်ာင္းမေနရရွာဘူး ထင္ပါရဲ႕၊ သူ႔ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္ ဘာလုပ္မွာလဲ၊ အမိအဖေရာစံုရွာရဲ႕လား စသည္ျဖင့္အေတြးေတြပါ။

ကြ်န္ေတာ္ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစားတယ္။ ဘာမွလုပ္မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိရေတာ့ ရင္ေမာသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ က႐ုဏာတရားရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီက႐ုဏာက မာသာထရီဆာရဲ႕က႐ုဏာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက က႐ုဏာက ဆရာႀကီးဦးေရႊေအာင္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ပါရမီထိုက္တဲ့က႐ုဏာ မဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္က႐ုဏာမ်ိဳးပါ။

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ဘာကူညီႏိုင္သလဲဆိုေတာ့ သူ႔ဆီက ဆီးသီးေလးေတြ ဝယ္စားရင္းနဲ႔ကူညီႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တတ္ႏိုင္တာ ဒါပဲမဟုတ္လား။
“ဆီးသီးဘယ္လိုေရာင္းတံုးဟ လုပ္စမ္းပါဦး”
“တစ္ဘူးတစ္ဆယ္”
“အင္း..ဒါဆို..ငါးဆယ္ဖိုး ငါးဘူးထားလိုက္”

ကြ်န္ေတာ္ေနာက္တာက ႐ိုးလြန္းလို႔ ဘယ္သူမွ မေနာက္ေတာ့တဲ့ျပက္လံုးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး၊ ပါးစပ္က ထြက္သြားတာ။ ဒါေပမဲ့ေကာင္မေလးက တစ္ခ်က္ေတြသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို မ်က္လံုးမြဲကေလးနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ရင္း..
“မရပါဘူးဦးရယ္၊ ေမေမက သူေျပာတဲ့ေဈးအတိုင္းမေရာင္းရင္ ႐ိုက္လိမ့္မယ္”

သူ႔အၾကည့္ သူ႔စကားသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘဲ ရင္ထဲဆို႔သြားတယ္။ ဒုကၡပဲ စာလည္း မတတ္ဘူးထင္ပါရဲ႕လို႔ စိတ္ထဲေတြးရင္း မွတ္ထားဟဲ့လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ေပးလိုက္ပါတယ္။
“ဦးက စတာပါ သမီးရယ္။ တစ္ဘူးတစ္ဆယ္ဆို ငါးဘူးငါးဆယ္ေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား”
ကေလးမေလးက တစ္ခ်က္ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ေခါင္းညိတ္ရွာပါ တယ္။
“ဦးက အလကားေနာက္တာ ပါ။ ကဲ တစ္ရာဖိုးေပး”
ကေလးမေလးက ဝမ္းသာအားရ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေမာ့ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိုင္ေနရာကထရပ္ရင္း
“ဦး ခဏေစာင့္ေနာ္”ဆိုၿပီး ကုကိၠဳပင္ေနာက္ကို ေျပးထြက္သြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေန႐ံုပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ ဆီးသီးမ်ားမ်ားဝယ္တာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ပထမ တစ္ခုကေတာ့ သူ႔ကိုအားေပးခ်င္တာပါ။ ဒုတိယတစ္ခ်က္က ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္လို႔ ပုသိမ္ကေန ရန္ကုန္ကို ေမာင္းတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ လူေတြငိုက္ၾကမွာပါ။ အဲဒီေတာ့မွ ေတာဆီးသီးကေလးေတြကို ဆားနဲ႔ တို႔စားျပရင္ ေအးသီတာတို႔၊ ျဖဴျဖဴလြင္တို႔ စတဲ့ဇာတ္ပို႔အုပ္စု သြားရည္က်ၾကမွာအမွန္ပဲ။ သူတို႔ေတာင္းစားရင္ ကြ်န္ေတာ္က သြားရည္က်တံေတြးမ်ိဳစတဲ့ ဣေႁႏၵေတာ္ေတာ္ပ်က္မွ ေကြ်းမယ္လို႔ စိတ္ကူးၿပီး ဝယ္တာပါ။ အခုေတာ့ ကေလးမေလးက ဘယ္ကိုေျပးၿပီး ဘာလုပ္မွန္း မသိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ေစာင့္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ။

ခဏၾကာေတာ့ျပန္ေရာက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာမွာလည္းေပ်ာ္လို႔ လက္ထဲမွာ ႏို႔ဆီခြက္တစ္လံုးနဲ႔ ..။
“အေမက ေျပာတယ္၊ တစ္ရာဖိုးဆိုရင္ ဒါနဲ႔ငါးခြက္တဲ့”
ႏို႔ဆီခြက္ကို ေျမႇာက္ျပရင္းေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွျပန္ေျပာ မေနေတာ့ပါဘူး။ သူက ဆီးသီးေလးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာထည့္ေပးပါတယ္။
“မင္း ေက်ာင္းမေနေတာ့ဘူးလား။”
သူက ေခါင္းကို ခါပါတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဘာအရိပ္မွမရွိဘူး။
“ဘယ္ႏွတန္းအထိေနဖူးလဲ”လို႔ ဆက္ေမးေတာ့ ဘာမွျပန္မေျဖဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူ႔ဘဝနဲ႔ဘာမွ မဆိုင္တာေတြကို ေလွ်ာက္ေမးသလို ျဖစ္ေနတယ္ထင္ပါရဲ႕။
“ဆားကို သပ္သပ္ထုပ္ေပးေနာ္။”
“ဟုတ္ကဲ့”
“နင့္အေမက ေဈးမေရာင္းဘူးလား။”
“ဖ်ားေနတယ္။”
“ဘာျဖစ္လို႔ ဖ်ားတာလဲ။”
“ဟို ေျခေထာက္ကို သစ္စစူးတာ။”
“ေဆးခန္းမျပ...”
ကြ်န္ေတာ္စကားကို ရပ္ပစ္လိုက္တယ္။ မလိုအပ္တဲ့စကားကို ဘာျဖစ္လို႔ေမးေနမွာလဲ။ သူ႔ကို ဆီးသီးဖိုး ပိုက္ဆံေပးရင္း ပိုက္ဆံထပ္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္မိေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့အေခါက္ေတြတုန္းက ဇက္ေမာင္းတဲ့ဘႀကီး ေျပာတဲ့စကားကို ျပန္သတိရတယ္။
“ေမာင္ရင္တို႔ကေတာ့ ေစတနာနဲ႔သနားလို႔ ေပးေပးသြားတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ၾကာေတာ့ ကေလးေတြက အက်င့္ပါၿပီး ေရာင္းမစားေတာ့ဘူး ေတာင္းစားကုန္ေရာ။”တဲ့။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဆီးသီးထုပ္ကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည့္ရင္း ႐ႈတင္ကားဆီျပန္လာရတယ္။ အိတ္ေတြေအာက္ ေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အိတ္ကိုရေအာင္ထုတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ေဆာင္လာတဲ့ ကိုယ္ပူက်ေဆးရယ္၊ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးရယ္၊ ဘာမီတြန္ရယ္ ယူလာၿပီး သူ႔ဆီသြားေပးရတယ္။
“အစာစားၿပီးရင္ ဒါတစ္လံုး ဒီဟာ တစ္လံုးေသာက္ရမယ္။ အစာမစားဘဲ၊ အစာမရွိဘဲနဲ႔ မေသာက္ ရဘူး ၾကားလား။ ေလးနာရီျခား တစ္ခါေသာက္ရမယ္။ ေဟာဒီပန္းေရာင္ အလံုးေလးကိုေတာ့ အိပ္ခါနီးမွ ေသာက္ရမယ္။ ကဲ ျပန္ေျပာစမ္း”

သူက သြက္သြက္လက္လက္ပဲ ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ မွားေနတာကို ႏွစ္ခါျပင္ေပးၿပီး မွန္သြားေတာ့မွ သူ႔အေမဆီ သြားေပးခိုင္းရတယ္။ သူ ေျပးထြက္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကူးရမယ့္ဇက္က ေရလယ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။

ဇက္ေပၚကားေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဆူဆူညံညံေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေနာက္က်ိေနတဲ့ငဝန္ျမစ္ေရကို ဇက္လက္တန္းကိုကိုင္ရင္း ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။
သတိရလို႔ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ဆီးသီးကေလးတစ္လံုးထုတ္စားေတာ့ စားလို႔ေကာင္းသားခင္ဗ်။ ၾကြပ္ၾကြပ္နဲ႔ခ်ိဳလို႔ မခ်ဥ္သေလာက္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခံတြင္းေတြ႕ၿပီး ထုတ္စားေနမိတယ္။ ဆားေလးနဲ႔တို႔ စားေတာ့ အိုေကပဲ။

ျမစ္လယ္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ႐ႈတင္ကားေပၚထိုင္လိုက္ရင္း ဆီးသီးစားရင္းေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္ တဲ့အတိုင္း ဟိုအငတ္ေတြကလည္း ေတာင္းစားတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္က ဆီးသီးသည္ကေလးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ သူတို႔စိတ္ဝင္စားၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက ဆီးသီးစားေကာင္းေအာင္ဟန္ေဆာင္တာလား၊ ဘာလားေတာ့ မသိဘူး ေပါ့ေလ။

ျမစ္လယ္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီးသီးလည္း ကုန္ေရာေပါ့ေလ။ တစ္ေယာက္တစ္လက္ဆိုေတာ့ ဘယ္ခံႏိုင္မွာတံုး၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ “ဆီးသီးခ်ိဳခ်ိဳေလး”ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕အသံကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားရေတာ့ ဝမ္းသာသြားတယ္။ ေခၚလိုက္ရင္ ဒီေကာင္မေလး က်ိန္းေသေရာင္းရေတာ့မွာ မဟုတ္လား။
“ၾကားလား၊ အဲဒါသူ႔အသံပဲ ခဏေနဦး။”

ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့ သူျဖစ္ေနတာနဲ႔ လွမ္းေခၚရတယ္။ ကားေပၚက ဇာတ္ပို႔ေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္က ပူပူေႏြး ေႏြးဇာတ္ပို႔ထားေတာ့ ေကာင္မေလးကို စိတ္ဝင္စားၿပီးဝိုင္း ဟိုေမးဒီေမးေပါ့။ သူကလည္း ႐ုပ္ရွင္ထဲက အစ္မႀကီးေတြဆိုၿပီးေပ်ာ္လို႔။
“ကဲ နင့္ဆီးသီးေတြကို ငါတို႔ အကုန္ဝယ္မယ္။ ဟုတ္ၿပီလား၊ ကဲ အားလံုးကို ငါးရာယူ”
“ဟင့္အင္း မရဘူးအစ္မ၊ အေမ ဆူလိမ့္မယ္ မရဘူး။”
သူ႔စကားေၾကာင့္ ငတိမေတြ အံ့ဩသြားၾကတယ္။ ႏို႔ဆီဘူးတစ္ဘူးမွ ႏွစ္ဆယ္ သူ႔ဗန္းထဲကဆီးသီးက ဘယ္လိုမွ ငါးရာဖိုးမရွိဘူး။
“အံမယ္မေရႊစာ..ညည္းဟာက တစ္ဘူးမွႏွစ္ဆယ္၊ ငါးရာဆိုတာ ငါတို႔က နင့္ကိုပိုေပးထားတာ။”
“ဟင့္အင္း ျခင္ၾကည့္မယ္ေလ အစ္မရယ္... ေနာ္။”
“ကဲ.. ကဲ ျခင္မယ္ဆိုလည္း ျခင္ျခင္။”

သူက ဇက္ေပၚမွာ ထံုးစံအတိုင္း ဒူးကေလးေထာင္ၿပီး ထိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏို႔ဆီခြက္ထဲ ဆီးသီးေတြထည့္၊ လြတ္တဲ့ေနရာမွာပံု၊ ေနာက္တစ္ခါထပ္ထည့္တုန္း ပထမဆီးသီးေတြကေရာကုန္နဲ႔ ဒုကၡမ်ားေနရွာ တယ္။ ဇက္ကလႈပ္ေနေတာ့ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ပံုထားတဲ့ဆီးသီးေတြက ဘယ္ၿငိမ္ပါ့မလဲ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေကာင္မေလး စိတ္တိုလာပံုရတယ္။ ဒူးေခါင္းေထာင္ထားတဲ့ သူ႔စကတ္ထဲ ဗန္းထဲက ဆီးသီးေတြ အကုန္ေလာင္းထည့္ပစ္လိုက္ ေတာ့ ႐ႈတင္ကားေပၚက ငတိမေတြ ေအာ္လိုက္ၾကတာ ဆူညံကုန္တာပဲ။ သူ႔စကတ္က ညစ္လည္းညစ္ပတ္ရ တဲ့ထဲ ဒူးေခါင္းေထာင္ထားတဲ့ထဲ ထည့္ေတာ့ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မွာလဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။

အားလံုးျခင္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ရာ့ ေလးဆယ္ဖိုးပဲရွိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကိုငါးရာပဲ ေပးလိုက္ပါတယ္။ဇာတ္ပို႔ငတိမ ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆီးသီးတစ္အိတ္ျပန္အစားေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္စားမလဲ။အဲဒီအျဖစ္ကို မသိတဲ့လူလာရင္ ဆီးသီးထုတ္ေကြ်း။ စားရင္ဝိုင္းရယ္ၾကနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လုပ္တာထက္ေတာင္မွ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနေသးတယ္။ ငွက္ေပ်ာေၾကာ္တို႔ ၊ကင္းေကာင္တို႔လည္း အဲဒီဆီးသီးနဲ႔ခံရပါတယ္။ဇက္ဆိပ္ေရာက္လို႔ ကားေပၚတက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ဆီးသီးဗန္းကေလးကိုင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေငးလို႔..။

အိမ္ေရာက္လို႔ ၃၊ ၄ရက္ၾကာ ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးက ခရီးေဆာင္ အိတ္ေလွ်ာ္ဖို႔လုပ္ေတာ့..။
“ဟင္ ဒီမွာ ဆီးသီးထုပ္ႀကီးပါလား။ ဘယ္တုန္းက ဆီးသီးလဲ”
“ေခ်ာင္းသာကအျပန္ဇက္ေပၚက ဆီးသီးပါကြာ၊ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ လႊင့္ပစ္လိုက္ပါေတာ့..”
ကြ်န္ေတာ္တစ္ခ်က္သတိရမိသြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆို ေကာင္မေလးဆီးသီးေရာင္းေနမွာပဲ။ သူ႔အေမေရာ ေနေကာင္းသြားၿပီလားလို႔ပါ။

နီကိုရဲ
ဆရာနီကိုရဲကို ဤစာမူျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။
PDF နဲ႔ဖတ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ဒီမွာ ဖတ္ပါ။

ေမတၱာပဓာန

အလ်ားအနံေတာ့မရွိေပမယ့္ အသြားအျပန္ေတာ့ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးက လူတိုင္းလူတုိုင္း ၾကားဖူးေနၾကပါ။ေမတၱာတရားအေၾကာင္းကို ပုံႏိႈင္းျပၾကတဲ့ စကားေလးပါ။လူသားေတြဟာ တစ္ဦးေပၚကို တစ္ဦးက ေမတၱာသက္ေရာက္မႈရွိမယ္ဆိုရင္ မွန္သားျပဒါးျပင္ေပၚ အလင္းက်ေရာက္လာလို႔ တဖန္အလင္းျပန္တဲ့ သေဘာတရားလိုေပါ့ ေမတၱာတရားဟာလဲ အျမဲတမ္း စတင္ပို႔လႊတ္တဲ့သူဆီကို တနည္းတဖံု ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာတတ္စျမဲပါ။ ဒီလိုအေၾကာင္းက်ိဳးတရားေတြေၾကာင့္ လူသားေတြ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး မနာလိုဝန္တိုစိတ္၊ ခိုက္ရန္ေဒါသ ျဖစ္လိိုစိတ္ အရွင္းနဲ႔ ေမတၱာထားခဲ့ၾကလို႔ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေသာ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ ဒီလိုအေၾကာင္းတရားေတြဟာ အခုလဲ ရွိေနဦးမွာပဲ။ေနာင္လဲ လာၾကဦးမွာပါပဲ။
ေမတၱာတရားရဲ႕ အင္အားၾကီးမားပုံကိုေတာ့ လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ား သိရွိခံစားနားလည္ဖူး ၾကပါလိမ့္မည္။ေမတၱာတရားဟာ လူသားေတြတင္ပဲလား၊ ဒီသတၱေလာကၾကီးေပၚမွ အျခားျခားေသာ သက္ရွိသတၱဝါေတြ အေပၚမွာလဲ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး၊ တစ္ေကာင္ႏွင့္ တစ္ေကာင္ အျပန္အလွန္သက္ေရာက္မႈေတြကို ျဖစ္ရပ္မွန္သတင္းေတြ၊ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ေတြ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု ျမင္ၾက၊ ေတြ႔ၾက၊ သိျမင္ခံစားဖူးၾကမွာပါ။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အခ်ိန္ဆိုတဲ့ကာလေတြဟာ သက္တမ္းႏွင့္ အမွ်ကို ေဝးကြာသြားတတ္ၾကေပမယ့္လဲ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၾကတဲ့ အမွတ္တရ ရွိမႈေလးေတြကေတာ့ စိတ္ႏွလံုးသားသ႑ာန္ကေန ဘယ္နည္းဘယ္ပံုနည္းႏွင့္မွ် ေရႊ႕ရွားေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလ႔မရွိၾကပါဘူး။တခါတရံမွာသာ ေမ႔ေပ်ာက္ေကာင္း ေမ႔ေပ်ာက္သြားတတ္ ၾကေပမယ့္လည္း အလားတူ ျဖစ္ပ်က္မႈ၊ တိုက္ဆိုင္မႈေလးေတြကို ျပန္လည္ေတြ႔ရွိရတိုင္း မိမိတို႔ခံစားဖူး၊ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေသာ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြဟာ ျပန္လည္မွတ္မိလာတတ္ စျမဲပါပဲ။

တေန႔ ေရခ်မ္း ရံုးထဲမွာ အလုပ္ပါးလို႔ နက္ထဲဝင္ၾကည့္ရင္း ကိုပီတာတင္ျပထားတဲ့ လူသားသခင္က အလြန္တရာမွ ဆိုးရြားလြန္းလို႔ ေသဒဏ္ေပးထားတဲ့ သူရဲ႕ေခြးၾကီးကို ကာကြယ္လိုတဲ့ ေမတၱာအေၾကာင္းေလးဖတ္ရေတာ့ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ဟိုးအတိတ္ငယ္စဥ္က သူႏွင့္ ေကာက္ရတို႕ ပံုရိပ္လႊာေလးကို ျမင္မိရင္း……………………………………………………………။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“တယ္ ဒီေခြးမ သတိထားေဟ့ ….လူေတြကိုလဲ လိုက္ကိုက္ေနတယ္။ဟဲ့ကေလးေတြ အနားမကပ္ၾကနဲ႔ေနာ္။ဒီေခြးမၾကီးက သားက်ထားတာ၊ သူ႕ကေလးေတြနားကပ္မွာဆိုးလို႔ လမ္းသြားလမ္းလာ လူတကာကို လိုက္ဟပ္ေနတာ။”
အထက္ပါ မေအးသန္းရဲ႕ ခုႏွစ္အိမ္ၾကား သူ႕အသံျပဲၾကီးနဲ႕ လမး္သြားလမ္းလာမ်ား၊ ကေလးမ်ားကို ေအာ္ေျပာျပီး သားက်ျပီးကာစ ေခြးမၾကီးရဲ႕ လူတကာကို ရန္လိုေနမႈကို ေအာ္ေျပာရွင္းျပေနတာကို ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚမွ အတိုင္းသားၾကားေနရသည္။ဒီေခြးမၾကီးကလဲ သူအရင္စံေပ်ာ္ရာ ေရခ်မ္းအိမ္ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္က ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္မွာပင္ သူ႔ကေလးေတြကို ေမြးခဲ့တာ ရက္ပိုင္းေလးပဲ ရွိဦးမည္ထင္သည္။

ဒီေညာင္ပင္ၾကီးက လမ္းႏွစ္ခြဆံုထိပ္ေလးတြင္ရွိျပီး ထိုႏွစ္လမ္းလံုးမွလဲ ေဈးဘက္ကို သြားလို႔ရ၍ ဒီလမ္းဆံုေလးသည္ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ေဈးသြားေဈးလာျဖင့္ ကင္းလွသည္မရွိလွေပ။ ေနာက္ျပီး တစ္ခ်ိဳ႕ေစ်းသြားသူေတြကလဲ ေစ်းအသြားကို ေစ်းထိပ္အမႈိက္ပံုၾကီးမွာ ျပစ္ရန္ အမိႈက္ထုပ္ေလးေတြကို ေဈးျခင္းထဲထည့္လာတတ္ၾကသည္။သူတို႔ေတြက ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္နားက ျဖတ္သြားတိုင္း ဒီေခြးမၾကီးက သူတို႔ရဲ႕ စားကၽြင္းစားက်န္ အနံအသက္ေၾကာင့္ သူတို႔ေနာက္က ေကာက္ေကာက္လိုက္ျပီး အစာေတာင္းေလ႔ရွိသည္။ဒါကို တခ်ိဳ႕ ေခြးေၾကာက္သူ၊ သူတို႔ေနာက္ေခြးလိုက္တာ မၾကိဳက္သူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေခြးမၾကီးကို ဟိန္းလႊတ္ၾက၊ ေျခာက္လႊတ္ၾကသည္။ သနားဓာတ္ခံရွိသူေတြကေတာ့ ညက ဟင္းက်န္ေကၽြးက်န္ေလးမ်ားကို ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေလးေတြႏွင့္ ထုတ္လာျပီးခ်ေကၽြးတတ္ၾကသည္။

ေရခ်မ္းကေတာ့ ညဘက္ ဒီေခြးမၾကီးအတြက္ ထမင္းၾကမ္းအခ်ိဳ႕နဲ႔ ဟင္းက်န္ကေလးမ်ား နယ္ဖတ္ျပီး ျခံေထာင့္မွာ သူအတြက္ စာခြက္လုပ္ေပးထားသည္။ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီေခြးမက ညေနပိုင္းဆို ေရခ်မ္းတို႔ အိမ္ဝန္းက်င္မွာ တဝဲလည္လည္ရွိေနတတ္သည္။ေရခ်မ္းက ဒီေခြးမၾကီးကို “ေကာက္ရ”လို႔ သူ႔ဘာသာ အမည္ေပးထားသည္။ ေခြးမၾကီးကလဲ သူ႕နာမည္ကိုသိသည္။အစာေကၽြးခါးနီး “ေကာက္ရေရ” ဟုေခၚလိုက္ရံုျဖင့္ အျမီးေလးတႏွံႏွံျဖင္႔ ေျပးလာတတ္ျပီး သူ႔အစာကို မစားေသးမွီလဲ ေရခ်မ္းကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း သူ႔မ်က္လုံးေတြျဖင့္ ၾကည့္ေျပာတတ္သည္။

တခါတုန္းကလဲ ေကာက္ရေၾကာင့္ ေရခ်မ္းတိ႔ုအိမ္ကို သူခိုးကပ္တာမိသြားခဲ့ရဘူးသည္။ မနက္လင္းအားၾကီး လူေတြအိပ္ေကာင္းခ်ိန္ေပါ့ ေကာက္ရတစ္ေကာင္ တခါဘူးမွ် အူသံရွည္ရွည္မဆြဲဘူး။ ေဟာင္လဲ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ေဟာင္ျပီး တိတ္သြားတတ္သည္။အဲဒီေန႔မွ ေရခ်မ္းအေဖကလဲ “ဒီေခြးမ သူ႕လလဲမဟုတ္ေသးပဲ ဘာေၾကာင့္အူေနတာလဲမသိဘူး”ဟု သတိထားေျပာသည္။ေနာက္သူ႔အသံက အူယုံတင္ မဟုတ္ေသး တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေရခ်မ္းတို႔အိမ္ေရွ႕တဲ့တဲ့ၾကီးမွာ လာေဟာင္ေသးတယ္။အေဖလဲ ထူးျခားတယ္ဆိုျပီးထၾကည့္တာ ကိုေရႊငတက္ျပားက ျခံေထာင့္က စံပယ္ရံုၾကီးထဲမွာ ေရွ႕ထြက္မရ ေနာက္ထြက္မရပဲ ျဖစ္ေနတာ အေဖကေတြ႔သြားျပီးမိသြားသည္။သူက ဘယ္ေရွ႕တိုးထြက္ႏိုင္မလဲ ေကာက္ရမက သူအေရွ႕က ပိတ္ျပီးေဟာင္ေနတာ။သူခိုးက အဲဒီမွာ ဂိမ္တာပဲ ေရွ႕တိုးရင္လဲ ေခြးမပါးစပ္က ျဖဲျဖဲၾကီးနဲ႕အဆင္သင့္၊ ေနာက္ဆုတ္ရင္လဲ ေရခ်မ္းအေဖက ကိုးသင္းခ်ိဳင္းဓားၾကီး တဝင့္ဝင့္နဲ႔ မတတ္သာတဲ့အဆံုး စံပါယ္ရုံထဲမွာပဲ တဟင့္ဟင့္နဲ႔ ရိႈက္ငိုရတဲ့ အဆင့္ေရာက္သြားပါတယ္။ (ကိုးသင္းခ်ိဳင္းဓားဆိုတာက ေရခ်မ္းတို႔ရပ္ကြက္က ခ်ိဳင္းေရာင္တဲ့ကိုသင္း လာအေပါင္ခံထားတဲ့ ကိုသင္း(ခ်ိဳင္း)ရဲ႕ဓားမပါ။အခုေတာ့ သူလဲ လာမေရြးႏိုင္ေတာ့လို႔ ေရခ်မ္းအေဖလက္ထဲ ေရာက္လာတာပါ။:P)

ေကာက္ရနဲ႔ ေရခ်မ္းတု႔ိအေဖ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုျပီး အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးသက္ကာရေတြ တင္လိုက္ၾကသည္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာက္ရလဲ သူ႔ေညာင္ပင္ေအာက္ကေန အေတာ္ေလးၾကာေအာင္ ေျပာက္သြားသည္။ေရခ်မ္းတို႔မိသားစုလဲ သူလာေနၾက ညေနတိုင္းအစာလာမစားေတာ့လဲ သူကိုေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။အစာခြက္ထဲမွာေတာ့ အစာေတြထည့္ျမဲတိုင္းေတာ့ ထည့္ထားေပးသည္။ေကာက္ရၾကီး ျပန္ေရာက္လာလို႔ ဗိုက္ဆာရင္စားလို႔ရေအာင္တဲ့ သူမဟုတ္လဲ အျခားေကာင္ေတြ စားၾကေစဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႕ ညတိုင္းေရခ်မ္းကို အေဖက ေကာက္ရရဲ႕အစာခြက္ကို သြားေျဖ႕ခိုင္းေလ႔ရွိသည္။

တေန႔ ေရခ်မ္းအစာခြက္ျဖည့္ေနရင္း ဟဲဟဲနဲ႔ ေမာဟိုက္တဲ့ အသံၾကားလို႔ ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာက္ရျပန္ေရာက္လာသည္။လ်ာတန္းလန္းနဲ႔ အေဝးၾကီးက လာပံုလဲရသည္။သူၾကည့္ရတာ အစာလည္း ဝဝလင္လင္ မစားရခဲ့ဟန္ ပိန္လွီေျခာက္ေသြ႕ေနသည္။ေရခ်မ္းလဲ “ေကာက္ရ လာ…လာ”လို႔ လက္ယက္ေခၚလိုက္ေတာ့ ထိုင္ေနရာမွ ေရခ်မ္းနားထလာသည္။ေရခ်မ္းက သူနားေခါင္းေလးပြတ္ျပီး ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာလဲေမးေတာ့ နားလည္ဟန္ျဖင့္ ေမးေငါ့ရင္ မ်က္လံုးအဝိုင္းသားျဖင့္ ေရခ်မ္းကို ေမာ့ၾကည္ေနသည္။ေနာက္ေရခ်မ္း သ႔ူအတြက္ အစာကို အစာခြက္ထဲတည့္ေပးတာ ျပီးေအာင္ထိုင္ေစာင့္ေနသည္။ အစာထည့္ျပီးျပီဆိုမွ အစာခြက္နားလာျပီးစားသည္။

ေနာင္လအတန္ၾကာေတာ့ ေရခ်မ္းအေဖက “ေကာက္ရမမွာ ဇီးရွိလာျပီ ဧကန္န ဒီေကာက္ရမ အရင္ေပ်ာက္သြားတာ ခ်စ္သူအသစ္ေတြ႕သြားလို႔ လိုက္သြားတာထင္တယ္”လို႔ ေရခ်မ္းအေဖက ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။မၾကာပါဘူး ေကာက္ရမမွာ ေခြးေပါက္ကေလး ေလးေကာင္ ေပါက္လာျပီး လမ္းေပၚက ေဈးသြားေဈးလာေတြ သူ႔ကေလးေတြ လာၾကည့္မွာစိုးလို႔ထင္တယ္ ေတြ႕သမွ်လူကို လိုက္ေဟာင္ေနသည္။ေရခ်မ္းတို႔သြားၾကည့္ေတာ့ သူက ဘာမွမေျပာဘူး ခပ္လွမ္းလွမ္းေလးမွာ သူေရွ႕ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကိုဆင္းျပီး ေမးေလးတင္ကာ ဝပ္တြားျပီးၾကည့္ေနလိုက္ေသးတယ္။ေရခ်မ္းအေမက
“သားေရ ေကာက္ရတို႔မိသားစု ညၾကရင္ေအးေနမွာ ေႏြးသြားေအာင္ ေခြးေလးေတြေအာက္ကေန ဂံုနီအိတ္ခြံေတြ ခင္းေပးမွထင္တယ္။ေနာက္ျပီး သူတို႔မိသားစုအတြက္ လမ္းထိပ္ထမင္းဆိုင္က ထမင္းဟင္းအက်န္ေတြ အေမသြားေတာင္းလိုက္ဦးမယ္”။
ဒါကိုေကာက္ရက ေရခ်မ္းအေမေျပာသြားတာ သူနားလည္တယ္ထင္တယ္ “အူ”ဆိုျပီး ေက်းဇူးစကား တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ရက္အတန္ၾကာလာေတာ့ ေကာက္ရရဲ႕ကေလးေတြ လမ္းစေလ်ာက္တတ္လာပါျပီ။ဟိုစမ္းတဝါး ဒီစမ္းတဝါးနဲ႔ သူတို႔ကေလးေတြ ဒယိမ္းဒယိုင္ လမ္းေလ်ာက္ေနတာကိုၾကည့္ရင္း ေကာက္ရမၾကီးရဲ႕ မိခင္ေမတၱာအျပည့္ျဖင့္ သူ႔ကေလးေတြ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ ေရခ်မ္းစိတ္ထဲ ဝမ္းသာၾကည္းႏူးေနမိတယ္။ ေကာက္ရမခ်စ္သူက အေကာင္လွတယ္ထင္တယ္။ေလးေကာင္လံုးက သူတို႔အေမလိုမဟုတ္ပဲ အေမြးႏုရွည္ရွည္ေလးေတြ ရွိတယ္။ေဈးသြားေဈးလာေတြက ေခြးကေလးေတြကိုခ်စ္လို႔ ကိုင္ရင္ေတာင္ ေကာက္ရမက သူ႔ကေလးေတြကို ေခၚသြားမွာဆိုးလို႔နဲ႔တူတယ္ ဂီးဂီးနဲ႔ မာန္ဖီလိုက္ေရာ ကိုင္ထားတဲ့သူေတြက ေခြးေလးေတြခ်ျပီး လန္႔ေျပးသြားၾကတယ္။

ညေန အစာစာဖို႔သူတို႔မိသားစုကို လွမ္းေခၚလိုက္ရင္ ဒီေကာင္ေလးေလးေကာင္က လံုးလံုး လံုးလံုးနဲ႔ သူအေမေရွ႕ကေန အေျပးေလးေတြလာၾကပံုက ခ်စ္စဖြယ္ေလးေတြ။ျပီးေတာ့ ေရခ်မ္းထည့္ေပးတဲ့ အစာခြက္ထဲက အစာေတြကို ေလးေကာင္သားအလုအယက္နဲ႔ကို စားေနလိုက္ၾကေသးတယ္။ရံဖန္ရံခါမ်ား သူတို႔အသံေသးေသးေလးေတြနဲ႔ အစာမာန္ဖီေနလိုက္ၾကေသးတယ္။ေကာက္ရမၾကီးကေတာ့ သူကေလးေတြ အစာဝလင္ေအာင္စားေနတာကိုပဲ အေနာက္ကေန ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။သူကေလးေတြ ဝသြားျပီဆိုေတာ့မွ သူကက်န္ခဲ့တဲ့အစာကိုဆက္စားတယ္။

တေန႔နံနက္ေစာေစာ အိမ္ေရွ႕တံခါးမွာ တဂ်စ္ဂ်စ္နဲ႔ တစ္ခုခုျခစ္သံၾကားလိုက္ရေတာ့ ဘုရားရွိခိုးေနတဲ့ ေရခ်မ္းအေမက ထျပီးတံခါးသြားဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာက္ရေလ သူ႔ကေလးေတြကို ဂုတ္ကေနကိုက္ခ်ီျပီး တေကာင္ခ်င္းစီ တံခါးေရွ႕လာခ်ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ေနာက္ျပီး သူတစ္ကိုယ္လံုးလဲ ေသြးေတြေပၾကံလို ဒဏ္ရာေတြကလည္း ဗလပြနဲ႔။ေနာက္ျပီး သူပါးစပ္မွာလဲ အျမဳပ္ေတြတစီစီနဲ႔ အျပင္ကိုလွ်ံၾကေနတာကို ေရခ်မ္းအေမကေတြလိုက္ရေတာ့ “လာၾကပါဦး၊ ဒီမွာေကာက္ရမ ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲမသိဘူး။” ဟု လွမ္းေအာ္လိုက္ေတာ့ ေရခ်မ္းနဲ႔ သူ႔အေဖ အေျပးေလး ထြက္လာၾကည့္ၾကတယ္။

“ဟာ ဒီပံုအတိုင္းဆို ေကာက္ရမ အဆိပ္တံုးမိသြားျပီထင္တယ္။သ႔ူကို ဘယ္သူေတြက ရိုက္လႊတ္လိုက္လဲမသိဘူး၊ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕”ဆုိျပီး ေရခ်မ္းအေဖက အိမ္ေအာက္ဆင္းသြားျပီး ေကာက္ရမကို သြားၾကည့္လိုက္တယ္။ေကာက္ရမချမာလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ အားတင္းျပီးထားရလဲ မသိဘူး သူ႔ကေလးေတြ အားလံုးကို အိမ္ေရွ႕ေလွကားေျခရင္းနားမွာခ်ထားျပီးတာနဲ႔ သူလဲ ဘုန္းဘုန္းလဲက်သြားတယ္။ေနာက္ျပီး သူ႕ဆီကို ေျပးဆင္းလာတဲ့ ေရခ်မ္းအေဖကို အားကိုးတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ျပီး ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္သြားရွာတယ္။ေခြးကေလးေတြကေတာ့ သူတိုမိခင္ၾကီး ဘာျဖစ္မွန္းေတာင္မသိရွာၾကဘူး ေခြးကေလးတို႔ ဘာသာဘာဝ သူတို႔အေမ အေလာင္းေဘးမွာ လွည့္ပတ္ေျပးေဆာ့ေနၾကတယ္။

ေရခ်မ္းတို႔သားအဖလဲ ေကာက္ရရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီးအတြက္ သူေနခဲ့တဲ့ ေညာင္ပင္ေအာက္မွာပဲ ျမဳပ္ႏွံသျဂၤိဳလ္လိုက္ၾကတယ္။ေခြးကေလးေတြကိုေတာ့ ေရခ်မ္းတို႔ အိမ္ေအာက္မွာပဲ သူတို႔အတြက္ ေႏြးေထြးေအာင္ ေနရာေလးတစ္ေနရာလုပ္ေပးထားလိုက္တယ္။ညဘက္ညဘက္ဆိုရင္ေတာ့ ေရခ်မ္းတို႔အိမ္ေအာက္က ေခြးကေလးေတြ သူတို႔စို႔ေနၾက ေကာက္ရမႏို႔ကို ေတာင္းတလို႔ ညီးေနသံေတြကိုၾကားရတိုင္း ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ျဖစ္အင္ကို သနားေနမိတယ္။

ေကာက္ရမဟာ သာမာန္ေခြးမတစ္ေကာင္ျဖစ္ေပမယ့္လဲ သူ႔အေပၚ ေက်းဇူးရွိတဲ့သူေတြ၊ ေမတၱာထားတဲ့သူအတြက္ ေက်းဇူးတုံ႕ျပန္မႈရွိတယ္။မိခင္ပီသတဲ့ေမတၱာစိတ္နဲ႔ အရင္းခံ၍ သူကေလးေတြရဲ႕ အသက္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာင့္မႈလဲရွိတယ္။သူေသဆံုးခါးနီးတိုင္ေအာင္ေတာင္ သူ႔ေဝဒနာကို လွစ္လ်ဳျပဳျပီး သူ႔ကေလးေတြ ေနာင္ေရးအတြက္ နားခိုစရာစီစဥ္သြားေပးေသးတယ္။ အခုဆိုရင္ သူကေလးေလးေကာင္ဟာ ေရခ်မ္းတုိ႔အိမ္မွာ လံုျခံဳေရးအတြက္ အရမ္းကို အားကိုးရတဲ႔ ေခြးၾကီးေလးေကာင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။သူတို႔အေမ ေကာက္ရမတစ္ေကာင္ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။