ရဲထြဠ္ - စစ္မွန္ေသာ ဒီမိုကေရစီအေျပာင္းအလဲ

သမိုင္းတြင္ေစမည့္ မေမ့သင့္ေသာ ၁၉၉၆ ေက်ာင္းသားလူပ္ရွားမႈ

၁၉၉၆ ေက်ာင္းသားလူပ္ရွားမူအတြင္း ဘ၀ေတြ အသက္ေတြ ေပး စေတး သြားၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေနာင္ေတာ္ အစ္မေတာ္ေတြကို ဦးညြတ္ပါတယ္။

၈၈၈၈ ျပီးရင္၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ကိုပဲတန္းျမင္ေနၾကတယ္႕။ ဒီပုံေလးကေတာ့ ၁၉၉၆ ျပည္လမ္း ေပၚရွိေက်ာင္းသား အေရးအခင္းမွာပါဝင္ခဲ့ၾကတဲ့အကိုေတြပါ။ ၁၉၉၆ ေနာက္ပိုင္း ရန္ကုန္တကၠသိ...ုလ္ ၾကီးပိတ္ျပီးေနာက္ ေက်ာင္းသားေတြလဲ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲနဲ႕ အေတာ္ေဝးကြာတဲ့ေနရာေတြမွာပဲတကၠသိုလ္ ပညာေရးကို သင္ၾကားခြင့္ရရွိပါေတာ့တယ္။
(၁၉၉၆ နွစ္ကုန္ပိုင္း အခ်ိ္န္ေတြမွာ (ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့) လွည္းတန္းက အေ၀းေျပး ကာ
းဂိတ္ ထဲမွာ စည္ပင္ရဲနဲ့ စက္မူ ေက်ာင္းသားေတြ ရန္ျဖစ္ျပီး စည္ပင္ရဲကို အေရးယူတာ နွစ္နည္းတာလား မသိ ေက်ာင္းသား ေတြ ဆႏၵျပ ၾကတယ္လို ့ ေ၀းလံ ေခါင္ပါးလြန္းတဲ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္္ကို သတင္းစကားေတြ အဆက္မျပတ္ ေရာက္တယ္ ေနာက္ ဒဂံုတကၠသိုလ္ ဥပေဒေက်ာင္းသားေတြ အနက္ေရာင္၀တ္ ဆႏျပၾကတယ္ စာေတြ ကပ္တယ္ လူပ္စိ လူပ္စိ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္ေပါ့ အဲ့ဒီ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို ့ပထမနွစ္ ေက်ာင္းသား ေလးေတြက ဘာေတြျဖစ္မွန္းမသိ စူးစမ္းေနဆဲပဲ ရွိပါေသးတယ္

အဲ့ဒီ့ေန ့က ၁၉၉၆ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ကိုးရက္ေန ့မွတ္မိေသးတယ္ ဒဂံုေက်ာင္း ဖယ္ရီကားတစ္ခ်ိဳ့ စုရပ္ကို ေရာက္ မလာခဲ့ဘူး တစ္ခ်ိုဳ ့ကားေတြ ကေတာ့ ျဖတ္သြားတာေတြ႕တယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းကို ေရာက္ေအာင္ သြားမယ္ ဆိုျပီး ခ်ီတက္ သြားခဲ့ၾကတယ္ ေက်ာင္း၀င္း မိန္းတံခါးၾကီးကို ပိတ္ထားတာ ေတြ ့တယ္ အဲ့ဒီ့ေရွ ့မွာ ေက်ာင္းသားေတြ စုေ၀းျပီး ထုိင္ေနၾကတယ္ မ်က္နွာဖံုး စြပ္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသား အစ္ကိုၾကီးေတြက လက္သီး လက္ေမာင္းတန္းျပီး စကားေတြ ေျပာေနတယ္ ေအာ္သံေတြ ဆူညံေနတဲ့ အတြက္ ဘာေတြေျပာမွန္း မသိခဲ့ဘူး လြယ္အိတ္ေလးပိုက္ျပီး ငုတ္တုတ္ေလး ထုိင္ေနမိတယ္ ဒါေပမယ့္ အေရွ ့ကေန တုိင္ျပီး ေအာ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတာ့ ကၽြန္မလဲ အလုိလို ေသြးဆူလာျပီး လက္သီးေသးေသးေလး ဆုတ္ျပီး လုိက္ေအာ္မိတယ္ (တို ့အေရး တို႕ ့အေရး တို ့အေရး)

(ေက်ာင္းမ်ား ျပန္လည္ ဖြင့္လွစ္ေပးေရး တို႕အေရး )ဆိုတဲ့ အပိုဒ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္း တရုတ္ၾကီး ဂုဏ္ထူးတန္းေက်ာင္းသားက စပ္ျဖဲျဖဲမ်က္နွာနဲ့ ကၽြန္မကို နားနားကပ္ေမးတယ္ နင္ ေက်ာင္း တကယ္ ျပန္ ဖြင့္ေစခ်င္ လားတဲ့ ဟင့္အင္းလို ့ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေအာ္ေျပာလိုက္ရငး္ အားရပါးရ ရယ္ျဖစ္ၾကတယ္ တကယ့္ကို ဆႏျပ ရတာ ေပ်ာ္စရာၾကီးလို ျဖစ္ခဲ့တယ္ ေနာက္ ေက်ာင္း၀ကေန ဒဂံုေျမာက္ပိုင္းက ခြန္ရွစ္လမ္းဆံု အထိ ခ်ီတက္ လမ္းေလ်ာက္ ဆႏျပၾကတယ္ လမ္းတေလ်ာက္မွာ ကၽြန္မတို ့ပါေမာကၡခ်ဴပ္ ဆရာၾကီး ဦးေကာင္းညြန္႕ ေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္ လိုက္ျပီး ေက်ာင္းသားေတြ ေရွ႕မဆက္ဖို႕ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသား ေတြက လံုး၀မနားပဲ လမ္းဆက္ေလ်ာက္ၾကတယ္ လမ္းတေလ်ာက္ လူေတြက လက္ခုတ္ေတြ တီး ေရေတြ တုိက္ မုန္႕ ေတြ ေကၽြးတာ (လက္ကုန္ပဲ)

တစ္လမ္းလံုး ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾကနဲ႕ လက္သီးလက္ေမာင္းေတြတန္း လမ္းေလ်ာက္ၾကတာေပါ့ ေနာက္ မ၀တ လမ္းဆံုအထိ ေနာက္ ေဘလီတံတားအထိ လမ္းေလ်ာက္ ၾကျပန္တယ္ ေနပူပူ ျပင္းျပင္းၾကီး ေအာက္မွာ ေက်ာင္းသားေတြ တန္းစီျပီး လမ္းေလ်ာက္ ဆႏျပၾကတာ တကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာၾကီးပဲ ေဘးမွာ ေက်ာင္းသား အၾကီးေတြက ပလက္စတစ္ၾကိဳးစေတြ ကာရံျပီး လက္ခ်င္းတြဲ ေလ်ာက္ၾကတယ္

ေတာင္ဥကၠလာဘက္သြားတဲ့ ေဘလီတံတားကို သံဆူးၾကိဳးေတြနဲ႕ ပိတ္ထားလိုက္ပါျပီ ေက်ာင္းသားေတြ အကုန္ ငုတ္တုတ္ ေလးေတြ ထုိင္ျပီး အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပ ၾကမယ္တဲ့ အဲ့မွာ အၾကာၾကီး ဘာေတြမွန္းမသိ ရန္ေတြျဖစ္ၾက စကား ေတြ မ်ားၾကနဲ့ ေနာက္ဆံုး ေက်ာင္းကားေတြ ျပန္တက္ ျပန္တက္ဆိုျပီး တစ္ခ်ိဳ႕က အဲ့ဒီ့ ေဘလီ တံတားနား မွာပဲ ေနခဲ့ၾကတယ္ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေက်ာင္းကားေတြေပၚ တက္လိုက္သြားၾကတယ္ ကၽြန္မတို ့ပါ အပါအ၀င္ေပါ့ ကၽြန္မ ေဘးနားမွာ ဦးျမင့္သိန္း(NLD က်ိဳက္မေရာအမတ္ ကြယ္လြန္) သမီး ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း ယုဇနလဲပါတယ္

ကၽြန္မတို ့ေတြ ကားေတြစီး ေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံုကို ျဖတ္ျပီး သဃၤန္းကၽြန္း တံတားကို ျဖတ္ဖို ့ၾကိဳးစား ၾကျပန္ ္တယ္ အဲ့ဒီ့မွာ ေသနတ္ ကိုင္ထားတဲ့ စစ္သားေတြကို စေတြ႕တာပဲ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေၾကာက္တာထင္တယ္ သူတို႕ကို ျမင္တာ ဗိုက္ေတာင္ နာခ်င္သလိုလို ေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္ အဲ့ဒီ့မွာလဲ ေနပူၾကီးထဲမွာ ထိုင္ျပီး အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပ ၾကျပန္တယ္ ေဘးမွာလဲ လူေတြက ၀ိုင္းအံုျပီး ကၽြန္မတို႕ကို ရပ္ၾကည့္ေနၾကတယ္ ကၽြန္မတို႕ ့လဲ တစ္ျမိဳ႕လံုး လွည့္ပတ္ ေနရလို ့ ေတာ္ေတာ္ေမာေနၾကျပီ (ဒဂံုေက်ာင္းသားေတြ ဆႏၵျပတာ လမ္းေလ်ာက္ တာလည္း ပါတယ္ ေက်ာင္းကားေတြနဲ႕ျမိဳ႕ကို လွည့္တာလဲ ပါတယ္ တျပိဳင္တည္းမွာ အဲ့ဒီ့ေန႕က ၾကည့္ျမင္တိုင္ ေကာလိပ္မွာလဲ ဆႏၵျပၾကတယ္)

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မတို ့ ဆီက ေက်ာင္းသားၾကီးေတြနဲ႕ ညိွနိုင္းၾကျပီး ေျမာက္ဥကၠလာပဘက္က တံတားကို ဖြင့္ေပးမယ္ ေျပာလိုက္တယ္ ကၽြန္မတို႕ေတြ လဲ ေက်ာင္းဖယ္ရီကားေတြ ေပၚ ေျပးတက္ၾကျပီး လုိက္သြားတယ္ လမ္းေၾကာင္း ရွင္းေပးတဲ့ ကားေတာင္ ပါေသးတယ္ အဲ့မွာ လမ္းေပၚမွာတင္ အခ်င္းခ်င္း စကားမ်ားၾကေသးတယ္ ေျမာက္ဥကၠလာပဘက္ကို ထြက္ေပါက္ေပးတာ မရိုးသားဘူးေပါ့ ဘာလုပ္ခ်င္တာလည္း မသိဘူးေပါ့

(စကားခ်ပ္ - ေက်ာင္းသား အမ်ားဆံုးျဖစ္တဲ့ ဒဂံုတကၠသိုလ္ တည္ရွိရာ ေနရာဟာ ဒဂံုျမိဳ႕သစ္ အေရွ႕ပိုင္းျမိဳ႕နယ္ ္အတြင္းမွာ ျဖစ္ျပီး ဒဂံုျမိဳ့သစ္ ျမဳိ႕နယ္ကို ေလးပိုင္းပိုင္းထားပါတယ္ ငမိုးရိပ္ေခ်ာင္းက ျမိဳ႔ပတ္ ပတ္လည္ စီးဆင္းေနျပီး ေတာင္ဥကၠာ ေျမာက္ဥကၠလာ သဃၤန္းကၽြန္း ျမိဳ႕နယ္ေတြနဲ့ ဆက္သြယ္ေပးထားတဲ့ တံတား သံုးစင္းကို ျဖတ္လာမွ ေရာက္နုိင္ပါတယ္ ဒဂံုတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပင္ပေလာကနဲ႕ အလြယ္တကူ ဆက္သြယ္ လို႕ မရေအာင္ လူပ္ရွားမူ တစ္စံုတစ္ရာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ အလြယ္တကူ ထြက္လို႕မရေအာင္ စနစ္တက် လုပ္ထားတဲ့ သေဘာပါ)

အဲ့ဒီ့ ေျမာက္ဥကၠလာပ တံတားနားမွာက ေတာင္ေျမာက္လမ္းဆံု အနီး သဃၤန္းကၽြန္းတံတားလို ေတာင္ဥကၠလာ တံတားလို အနီးမွာ လူေနရပ္ကြက္ေတြ မရွိဘူး ေဘးမွာ ငမိုးရိပ္ေခ်ာင္းနဲ႕ လယ္ကြင္းေတြ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ေတြပဲ ရွိပါတယ္ ေနာက္တစ္ခါ ေျမာက္ဥကၠလာပ တံတားေရာက္ေတာ့လည္း တစ္ခါ လက္နတ္ကိုင္ထားတဲ့ စစ္သားေတြ လမ္းအျပည့္ ပိတ္ထားျပန္တယ္ ကၽြန္မတို ့ေတြ ေတာ္ေတာ္ကို ေမာေနၾကပါျပီ

အဲ့မွာ ကၽြန္မတို ့ဆီက ေက်ာင္းသားအစ္ကိုၾကီးေတြနဲ့အစ္မၾကီးေတြနဲ႕ လက္ကိုင္စကားေျပာစက္ကိုင္ထားတဲ့ လူေတြနဲ႕ စကားမ်ားၾကေသးတယ္ စစ္သားေတြကေတာ့ မတုန္မလူပ္ ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္ေတြပဲ ေနာက္ မိုးခ်ဴပ္စ ျပဳလာေတာ့ မေမွာင္ခင္ ျပန္ထြက္ၾကမယ္ဆိုျပီး ေက်ာင္းကားေတြကို ေနာက္ျပန္ လွည့္ဆုတ္ သြားၾကတာမွာ.. တံတားျဖဴမွတ္တိုင္ (၄၈ ရပ္ကြက္ အစပ္)မွာ စကားေျပာစက္ကိုင္ျပီး လိုက္လာတဲ့ ဆိုင္ကယ္နဲ့ အရပ္၀တ္ ေထာက္လွမ္းေရး နွစ္ေယာက္ကို ေက်ာင္းကားတစ္စီးေပၚက ေက်ာင္းသားေတြ ခုန္ခ်ျပီး တုတ္ေတြနဲ့ လိုက္ရိုက္တာ သူတို ့ကလဲ ဆုိင္ကယ္ကို ခ်ျပီး ဆုိင္ကယ္ ထက္ လူက ျမန္တယ္ ထင္လို ့လား မသိဘူး ေျပးၾကတာ တန္းေနတာပဲ

ကၽြန္မတို ့ကားေပၚကေန ရင္တမမနဲ႕ ၾကည့္ေနၾကတာေပါ့ ေက်ာင္းသား အခ်င္းခ်င္း ျပန္ဆြဲေခၚတဲ့လူက ျပန္ဆြဲေခၚ လာျပီး ေက်ာင္းကားေတြ ျပန္ထြက္စ ျပဳ လာတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ကေန က်ားက်ားဆိုျပီး ေသနတ္ေတြ ကိုင္ျပီး က်ား ထိုးတက္လာတဲ့ အစိမ္းေရာင္လိူင္းလံုးၾကိး လိမ့္လာတာ ျမင္လိုက္ရတယ္ ေက်ာင္းကားေတြ ေပၚကေန အကုန္လံုး ဆင္းေျပးၾကတာ အေပါက္၀မွာတင္ တစ္ေနၾကလို ့အေပၚက တစ္ေယာက္က ဖိတြန္းလိုက္တာ အကုန္လံုး ေအာက္ကို ၀ရုန္းသံုးကား ျပဳတ္က် သြားကုန္ပါေရာ.

ေနာက္ လမ္းမထက္မွာ ကၽြန္မ ေငါင္စီစီျဖစ္ေနတုန္းပဲ ဘာလုပ္ရမွန္းလည္း မသိဘူး ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ ့ေျခေထာက္ ကလဲ မလို ့မရဘူး ကၽြန္မ မ်က္စိေရွ႕တင္ ဖားေလးေတြကို ရိုက္သလို ေက်ာကို ေခါင္းကို ပုခံုးကို နံပတ္တုတ္ေတြနဲ႕ ရုိက္ေနတာမ်ား တေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕ေနတာပါပဲ ေၾကာင္တက္တက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို လက္ေမာင္းကေနဆြဲျပီး ညီမေလး ေျပးေလ ေျပးလို ့ေအာ္ေအာ္ တြန္းတြန္း နဲ့ ဆြဲေခၚ သြားေတာ့မွ ေျပးမိတယ္

လမ္းေပၚမွာလည္း တစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့ဘူး ဘယ္ေျပးရမွန္း မသိတဲ့အခ်ိန္ အိမ္တစ္အိမ္က တံခါးတစ္ခ်ပ္ ဟလာျပီး သမီး လာလာတဲ့ ကၽြန္မလဲ အေျပးအလႊား၀င္လိုက္တယ္ အသံမထြက္နဲ့ေနာ္ ျငိမ္ျငိမ္ေနတဲ့ အခန္းထဲကို တြန္းပို႕ခံလိုက္ရလို႕ မ်က္စိအစံုကို မွိ္တ္ျပီး ရင္ေတြ တဒိန္းဒိန္း ခုန္ေနတယ္ မနည္း အသက္ ျပန္ရႈရတယ္ ေနာက္မွ ငိုသံ တအိအိၾကားလို ့ လွည့္ၾကည့္လိုက္မွ (လားလား တျပံဳၾကီးပဲ) အဲ့ မီးဖိုေခ်ာင္ခန္း ေလးထဲမွာ ပုန္းေနၾကတာကိုး ကၽြန္မ စိတ္အထင္ ေက်ာင္းသား အေယာက္ ၂၀ေလာက္ရွိမယ္ ကၽြန္မ အရမ္း အားရွိသြားတယ္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေျပးတုန္းက လူခ်င္းကြဲသြားတဲ့ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း ယုဇနကိုလည္း ျပန္ေတြ ့တယ္ အဲ့ဒီ့ အိမ္၀ကို စစ္သားေတြ လာေမးသံၾကားရတယ္ စကားသံေတြ တီးတိုး ၾကားေနရတယ္ ကၽြန္မတို ့လည္း ဇာတ္ေလးေတြ ပုျပီး ျငိမ္ေနၾကတယ္

ရင္ခုန္သံေတြ ကေတာ့ တဒိန္းဒိန္းေပါ့ တူတူပုန္းတမ္း ကစားေနရသလိုပဲ ေနာက္ နည္းနည္းၾကာသြားေတာ့ အဲ့ဒီ့အိမ္က ေဆာက္လက္စ အိမ္ပဲ အိမ္ရွင္အဖိုးၾကီးက ၀န္ထမ္းျဖစ္ပံုရတယ္ မ်က္နွာက ျပံဳးျပံဳးၾကီးနဲ႕ အခန္း၀ ကေန ကၽြန္မတို ့ကို ေျမပဲေလွာ္ ထုတ္ေလးေတြနဲ႕ ဌက္ေပ်ာသီးဖီးေလးတြ လာခ်ေပးတယ္ ဗိုက္ဆာဆာနဲ့ စားလိုက္ၾကတာ အကုန္ေျပာင္ေရာပဲ ကၽြန္မတို ့အထဲက ေက်ာင္းသားၾကီးတစ္ေယာက္က အဲ့ဒီ့အိမ္က လက္သမား အစ္ကိုၾကီး အက်ီစုတ္ေလး ၀တ္ျပီး အျပင္ထြက္ စနည္းနာတယ္ ေနာက္သူျပန္လာေတာ့ မ်က္နာ မေကာင္းဘူး အျပင္မွာ မလြတ္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို အကုန္ရိုက္ျပီး ဆြဲတင္ဖမ္းေခၚသြားျပီတဲ့ ဒီည ဧည့္စာရင္း စစ္မယ္လို ့ ၾကားခဲ့တယ္တဲ့ ဒီေနရာက အျမန္ဆံုး ခြာၾကရမယ္တဲ့

ကၽြန္မတို႕ေတြ ျမိဳ႕ပတ္ေနတုန္းက လိုင္းကားေတြ အကုန္ လမ္းပိတ္လိုက္တာေလ အခု လိုင္းကားေတြ ျပန္ဖြင့္ လိုက္ျပီ အဲ့တာလူေတြၾကားထဲ ေနျပီး အျမန္ဆံုး ထြက္ၾကမယ္တဲ့ ကၽြန္မတို ့ေတြလည္း မ်က္စိ သူငယ္ေလး ေတြနဲ့ ေပါ့ အဲ့ဒီ့အစ္ကိုၾကိးက တကယ့္ကို ေခါင္းေဆာင္ ပီသတယ္ မိန္းကေလး ေယာက္က်ားေလး အစုလိုက္ လူစုခြဲျပီး အျပင္ထြက္ဖို ့ စီစဥ္ေပးတယ္ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္နဲ့ ကတုန္ကယင္ ေျခလွမ္းေတြနဲ့ ဘစ္စကား ဂိတ္ကို ထြက္လာၾကတယ္ လူေတြရဲ့ မ်က္လံုးေတြက ေၾကာက္စရာ ကိုယ့္ကိုပဲ ၾကည့္ေန သလိုလို ကားေပၚ တက္ေတာ့ ကားေပၚမွာ လူေတြက ခုဏက အျဖစ္အပ်က္ကို တုိးတိုးတစ္မ်ိဳး က်ယ္က်ယ္တစ္မ်ိဳး ေ၀ဖန္ ေနၾက တယ္

စပယ္ယာ အနား ေရာက္လာျပီး ပိုက္ဆံ ေတာင္းေတာ့ လက္ထဲမွာ တစ္ျပားမွ မရွိတာ သတိရတယ္ သူ့ကို ခပ္တည္တည္ စိုက္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ပံုကို သူသေဘာေပါက္သြားပံုပဲ သူက တိုးတုိးကပ္ေျပာတယ္ သံဃာေတာ္ခုံနား သြားရပ္ေနတဲ့. ကၽြန္မတို ့လည္း တထိတ္ထိတ္နဲ႕ လိုက္လာလိုက္တာ ေျမာက္ဥကၠလာ တံတား အဆင္းမွာ စစ္ေသးတယ္ လူေတြက ပိတ္က်ပ္ေနေတာ့ သူတို ့အတြင္းထဲ အထိ လိုက္မၾကည့္နုိင္ဘူး ေနာက္ ကားေပၚကေန ကၽြန္မတို ့ ဘယ္ဆင္းသြားရမွန္း မသိျဖစ္ေနတယ္

မိုးကလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ခ်ဴပ္ေနျပီေလ ေနာက္မွ ဆံုးျဖတ္ျပီး ကမၻာေအး ဘုရားကို ခ်ီတက္ၾကဖို ့ ဆံုးျဖတ္ လိုက္တယ္ အဲ့အခ်ိန္တုန္းက တရုတ္ျပည္ကေန စြယ္ေတာ္ ၾကြေနတဲ့အခ်ိန္ လူေတြဆိုတာ အုံခဲေနတာပဲ စစ္မယ့္ ေဆးမယ့္သူလည္း မရွိဘူး စြယ္ေတာ္ထဲ မ၀င္ရင္ ေျပာပါတယ္ (ဒီဇင္ဘာ ၂၅မွာ ဗုန္းေပါက္ခဲ့တယ္ အဲ့မတိုင္ခင္ အခ်ိန္ ကိုးရက္ေန့ပါ) အျပင္မွာ ညအိပ္လို ့လည္း ရတယ္ေလ..ေနာက္ေန့ တာေမြ လမ္းဆံု ဒါမွမဟုတ္ လွည္းတန္း လမ္းဆံု ဆံုရပ္မွာ ျပန္ဆံုၾကမယ္လို႕ ခ်ိန္းထားခဲ့တယ္..

ေနာက္ေန႕ကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပါပဲ လွည္းတန္း လမ္းဆံုမွာ ဆႏၵျပ ေရာက္ရွိေနတဲ့ သူေတြကို ကမၻာေပၚမွာ လူစုခြဲနည္းထဲက အညင္သာဆံုး နည္းလမ္းေျဖရွင္းခဲ့တယ္ အိမ္ေတြထဲေတာင္ မေရွာင္ နံပတ္တုတ္ေလးေတြနဲ႕ လိုက္ရုိက္ မီးသတ္ပိုက္ေလးေတြနဲ့ထိုး အားလံုး စုတ္ျပတ္သတ္ လူရုပ္မေပၚေအာင္ အနာတရ ဗလပြနဲ့ မေသရံုတမယ္ ျဖစ္ေအာင္ အနူးညံ့ဆံုး နည္းေပါင္းစံုသံုး ရိုက္နွက္သတ္ျဖတ္ ျပီး လူစုခြဲလိုက္ပါတယ္..

(အဲ့ဒီ့တုန္းက ဗိုလ္ခင္ညြန့္က ေျပာခဲ့တယ္ တရုတ္မွာဆို တင့္ကားနဲ့ေတာင္ တက္ၾကိတ္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ့အညင္သာဆံုး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြကို လူစုခြဲခဲ့ပါတယ္တဲ့ ေျပာခဲ့တဲ့ သူမ်က္နာ တည့္တည့္ကို ျပင္းအားၾကီးလြန္းတဲ့ မီးသတ္ပိုက္နဲ့ ထိုး စမ္းၾကည့္ခ်င္တာ တစ္ခုပါပဲ)

ေျပးၾက လႊားၾကရင္းနဲ႕ ေနာက္ရက္ေတြမွာ အျပင္မွာ ဘယ္လိုမွ ေနလို႕မရေတာ့တာနဲ့ အေမ့အိမ္ကို ဒယီး ဒယိုင္နဲ့ ျပန္လာခဲ့တယ္ ဆံပင္စုတ္ဖြား ေၾကာင္ခ်ီးရုပ္နဲ႕ ကၽြန္မကို လမ္းထဲက ေခြးေတြေတာင္ မမွတ္မိလို႕ ေဟာင္လိုက္ၾကတာ သရဲ ၀င္လာတဲ့ အတုိင္းပဲ အူလိုက္ ေဟာင္လုိက္ၾကတာမ်ား စီစီကို ညံလို႕ အေဖက အဲ့ဒီ့ ကတည္းက အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ လံုး၀ကို ေျပးမထြက္ေတာ့ပါဘူး

ပထမနွစ္မွာပဲ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတြ အကန့္အသတ္မရွိ ပိတ္သြားခဲ့ပါတယ္ တကၠသိုလ္ စတက္တဲ့ အခ်ိန္တုန္း က စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ ဘ၀ အနာဂတ္ေတြ အားလံုးဟာ ေျပာင္းျပန္လွန္ကုန္ေတာ့တာပါပဲ ၁၉၉၆ကေန ၂၀၀၀ျပည့္နွစ္အထိ ေလးနွစ္တိတိ ပိတ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဟာ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ရဲ့ ဘ၀ေတြ အေျခအေနေတြကို ေကာင္းေကာင္းၾကီး ေျပာင္းလဲပစ္နုိင္ပါတယ္

ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ေ၀ေလေလျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မ လမ္းထြက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မ စိတ္၀င္စားစ ျပဳလာတဲ့ နုိင္ငံေရးနဲ႕ ပညာေရး ဆက္စပ္မူ နုိင္ငံေရးနဲ႕ စီးပြားေရး စသျဖင့္ စသျဖင့္ စပ္စု စူးစမ္းလိုစိတ္ေတြ ျပင္းျပ လာတဲ့အခါ ေရဒီယို ေဂၚေဂၚဂြီဂြီကို မရရေအာင္ အသံဖမ္းျပီး မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ အံကို တင္းတင္းၾကိတ္ျပီး ကၽြန္မ နားေထာင္ လာတာေတြကို ေတြ႕လာတဲ့ အေဖဟာ အေမနဲ႕ တုိင္ပင္ျပီး ကၽြန္မကို လုပ္ငန္းခြင္တြင္း သြတ္သြင္းဖို ့ ၾကိဳးစား လာပါေတာ့တယ္..

ကၽြန္မ ပထမဆံုး ၀န္ထမ္းဘ၀ကို စေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ အသက္ ၁၈နွစ္မျပည့္ေသးပါဘူး (ကေလးအလုပ္သမားလို႕ ဆိုနုိင္တဲ့ အရြယ္ပါ)..ပထမဆံုး ၀န္ထမ္းဘ၀( သူမ်ားအလုပ္သမား) လုပ္ရတဲ့အခါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ဆက္ေရးျပခ်င္ပါေသးတယ္
( ၁၉၉၆ခုနွစ္ ပထမနွစ္ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက ကိုယ္တိုင္ခံစားခဲ့ရ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ကေလးသာသာတုန္းက ခံစားခ်က္သပ္သပ္ျဖင့္ ေရးဖြဲ႕ျခင္း ျဖစ္ပါသည္ ၁၉၉၆ ေက်ာင္းသားလူပ္ရွားမူအတြင္း ဘ၀ေတြ အသက္ေတြ ေပး စေတး သြားၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေနာင္ေတာ္ အစ္မေတာ္ေတြကို ဦးညြတ္ပါတယ္)
စာသား credit to Ma su Mon (မဆုမြန္)

ျဖဴႏွင္းေထြးလြတ္ေျမာက္ေရး အေမရိကန္ေရာက္ ျမန္မာမ်ားက ဆႏၵျပ

Post by ခ်မ္းလင္းေန.

Manmar people from U.S support for Phyu Hnin Htwe

Post by ခ်မ္းလင္းေန.

ခ်မ္းလင္းေနႏွင့္ သိန္းစိန္အစိုးရ အေမရိကန္လာေရာက္မႈအေပၚ သေဘာထားအျမင္ ေမးျမန္းစဥ္

ေမလ ၁၉ ႏွင့္ ၂၀ ရက္မ်ား အတြင္း အေမရိကန္ ဝါရွင္တန္ျမိဳ့ေတာ္ သမၼတအိမ္ျဖဴေတာ္ေရွ့ႏွင့္ ဗီအိုေအရံဳးခ်ဳပ္ အေရွ့တို့တြင္ စစ္မွန္ေသာဒီမုိကေရစီ အေျပာင္းအလဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာေစေရး၊ အေယာင္ျပေျပာင္းလဲမႈမ်ားအား ဆန္႔ က်င္ေရး၊ မတရားဖိႏွိပ္ရက္စက္မႈအစုစုကုိ ဆန္႔က်င္ရႈပ္ခ်ေရးတုိ႔ကုိဦးတည္၍ အေမရိကန္မွ ျမန္မာမ်ားက အေမရိကန္သမၼတ အိုဘာမားမွ ဗိုလ္သိန္းစိန္ကို ဖိတ္ေခၚေဆြးေႏြးမႈ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပထုတ္ေဖာ္ခဲ့ၾကသည္။

1948-ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးေၾကညာစာတမ္း

ေႏွာင္းခဲ့ေလသည့္ ဂုဏ္ျပဳလႊာ

“သူတည္းတစ္ေယာက္ ေကာင္းဖို႔ေရာက္မူ
သူတစ္ေယာက္မွာ ပ်က္လင့္ကာသာ
ဓမၼတာတည္း...”

အနႏၲသူရိယ။

ပုသိမ္ၿမိဳ႕၏ အေနာက္ဘက္ရွိ အနည္းငယ္ မေသမသပ္ပံုစံေပါက္ေနေသာ အိမ္ေလးဆီသို႔ ေမွ်ာ္လင့္မထားသည့္ ဧည့္သည္အခ်ဳိ႕ ယခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လအတြင္းက ေရာက္ခ်လာသည္။ သူတုိ႔လက္ထဲတြင္ေတာ့ သစ္သားေဘာင္ကြပ္ထားသည့္ အျဖဴေရာင္စာရြက္တစ္ခု ပါလာသည္။

အိမ္ထဲရွိ စိတ္ေ၀ဒနာခံစားေနရသည့္ အေမအိုသည္ အိမ္မႀကီးႏွင့္ အိမ္ေရွ႕အဖီအၾကား အမိုးႏွစ္ခုဆီမွ ထုိးက်ေနေသာ အလင္းေရာင္ကိုအားျပဳလ်က္ စာရြက္ေပၚမွ စာသားမ်ားကို အားစိုက္ဖတ္လိုက္သည္။ ဧည့္သည္ ယူလာသည့္ စာရြက္ကေတာ့ လြန္ခဲ့သည့္ ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ပညာသင္ၾကားရန္ အိမ္က ထြက္ခြာသြားသည့္ သူ၏ သားျဖစ္သူတစ္ေယာက္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ အမွန္တရားအတြက္ အသက္စြန္႔သြားခဲ့ျခင္းကို ဂုဏ္ယူ၀မ္းနည္းေၾကာင္း စာနာသူအခ်ဳိ႕ ေပးပို႔သည့္ ဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းျဖစ္သည္။

သူ၏ သားျဖစ္သူသည္ လြန္ခဲ့သည့္ ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္က ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ နာမည္ေက်ာ္ ႀကိဳ႕ကုန္းစက္မႈတကၠသိုလ္ ပစ္ခတ္မႈတြင္ ေသဆံုးသြားသည့္ ကိုစိုးႏုိင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအေရးအခင္းသည္ ကိုဖုန္းေမာ္အေရးအခင္းဟု လူသိမ်ားခဲ့သည္။ ကိုစိုးႏုိင္ ဆံုးပါးသြားျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ေ၀ဒနာ ခံစားခဲ့ရသည့္အေမအိုႏွင့္ သူတုိ႔ မိသားစုအဖို႔ေတာ့ ထိုဂုဏ္ျပဳမွတ္တမ္းက လြန္ခဲ့သည့္ ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္က ျဖစ္ခဲ့ေသာအျဖစ္အပ်က္တစ္ခုဆီကို ျပန္လည္အသက္၀င္ေရာက္ရွိလာေစခဲ့သည္။

ပညာေတာ္ၿပီး မိသားစုအေပၚ ရည္ရည္မြန္မြန္ဆက္ဆံတတ္သည့္ ကိုစိုးႏုိင္သည္ ရန္ကုန္ႀကိဳ႕ကုန္းစက္မႈတကၠသိုလ္တြင္ ပညာဆည္းပူးေနသည့္ RIT ေက်ာင္းသားတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူသည္လည္း အျခားေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းမ်ားလို ရည္မွန္းခ်က္အျပည့္ျဖင့္ သတၱဳတူးေဖာ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္ကို ဆည္းပူးေနသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အစ္မတစ္ေယာက္၊ ညီငယ္ႏွစ္ေယာက္ အပါအ၀င္ မိသားစုေျခာက္ဦးရွိသည့္ သူတုိ႔မိသားစု၏ အနာဂတ္သည္ ကိုစိုးႏိုင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ၏ ညီငယ္ႏွစ္ေယာက္အနက္ တစ္ေယာက္က စစ္ဗိုလ္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ဆရာ၀န္အျဖစ္ မိသားစုက ရည္မွန္းထားသည္။

ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးမားေသာ္လည္း အတန္ငယ္ မျပည့္မစံုျဖင့္ ႐ုန္းကန္ေနရသည့္ သူတုိ႔မိသားစုအတြက္ေတာ့ကိုစိုးႏိုင္တစ္ေယာက္ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္အျဖစ္ အသက္ေမြးၿပီး ျပန္လည္ေထာက္ပံ့ေရးကသူတုိ႔အတြက္တစ္ခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖစ္ခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ပူျပင္းလွေသာ မတ္လ၏ အပူရွိန္ေအာက္ ေႂကြလြင့္ခဲ့သည့္ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ားလို အာဏာရွင္ဦးေန၀င္းႏွင့္ သူ၏အေပါင္းအပါမ်ား၏ ရက္စက္သည့္ အာဏာစက္ေအာက္တြင္ သူတို႔မိသားစု၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ား တစ္စစီလြင့္ပါးခဲ့ရသည္။ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဇာတ္ကားမ်ားတြင္ ရည္မြန္သည့္ဟန္ပန္ ရွိခဲ့ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္ မာေက်ာခက္ထန္ၿပီး ရက္စက္သည့္ မ်က္ႏွာထားမ်ားႏွင့္
လံုထိန္းအခ်ဳိ႕သည္ ကိုစိုးႏုိင္ ပညာသင္ၾကားရာ အင္းစိန္ RIT ၀င္းကို ၀ိုင္းထားလိုက္သည္။

သူတုိ႔သည္ ထိုေန႔မတုိင္မီ (၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၂ ရက္) ေန႔က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ ေက်ာင္းသားႏွင့္ အရပ္သား စကားမ်ားရာမွ စတင္သည့္ ျပႆနာကိုေျဖရွင္းရန္ လာေရာက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အမိန္႔နာခံသည္မွ လြဲၿပီး ဘာမွ်လုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိပံု မေပၚသည့္ လံုထိန္းတပ္သားမ်ားက သူတုိ႔၏ ေသနတ္ေျပာင္း၀ကို
ေက်ာင္းသားမ်ားဘက္ဆီသို႔ ဦးတည္လိုက္သည္။ ထိုေနရာတြင္ရွိခဲ့သည့္ ကိုျမင့္ဦးက
ထိုေန႔ကအေျခအေနကို ျပန္ေျပာျပသည္။ “သူတုိ႔ တကယ္ပစ္တယ္။ တကယ္ကို ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္ခဲ့တယ္”

သူတုိ႔ ပစ္လုိက္သည့္ က်ည္ဆန္မ်ားထဲမွ တစ္ေတာင့္က ေက်ာင္းသားမ်ားထဲ ကိုစုိးႏုိင္၏ ဘယ္ဘက္ခါးေနာက္ကို ထိမွန္သြားခဲ့ၿပီး ကိုစိုးႏိုင္တစ္ေယာက္သည္လည္း ေျမေပၚလဲ ၿပိဳခဲ့ရသည္။ လံုထိန္းပစ္လႊတ္လိုက္ေသာ ေသနတ္က်ည္ဆန္သည္ သူ၏ ေရွ႕မွ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေက်ာင္းသားလူငယ္ကိုသာမက သူ႔အား ေမွ်ာ္လင့္တႀကီးေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည့္ အျခားမိသားစု၀င္မ်ား၏ ဘ၀ကိုပါ လဲၿပိဳေစသည္ကို လံုထိန္းရဲေဘာ္ သိဟန္ မတူ။ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသဆံုးသြားေသာ ကိုဖုန္းေမာ္၊ ဆႏၵျပေက်ာင္းသား ကိုစိုးႏိုင္ႏွင့္ ကိုျမင့္ဦး အပါအ၀င္ ေက်ာင္းသားေျခာက္ဦးထက္မနည္း ေသနတ္မွန္ခဲ့ရသည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဆး႐ံုေရာက္ၿပီးေနာက္ ၃ နာရီေလာက္ၾကာမွ ကိုစုိးႏုိင္ေရာက္လာတယ္”ဟု
အသည္းထဲေသနတ္ထိမွန္ခဲ့သည့္ ကိုျမင့္ဦးက ေျပာသည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စုေ၀းေနၾကသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား လံုထိန္းမ်ားက ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္သတ္သည္ဆုိေသာ
သတင္းကိုၾကားရပါက ရက္စက္သည့္လုပ္ရပ္ျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ေပးေကာင္းေပးလိမ့္မည္။

သို႔ေသာ္လည္း အာဏာရွင္ဦးေန၀င္းႏွင့္ အေပါင္းအပါမ်ားက ကိုစိုးႏိုင္အေပၚလုပ္သည့္ လုပ္ရပ္မ်ားကရက္စက္သည္ဆိုသည့္ စကားထက္ပင္ ပိုေကာင္းပိုလိမ့္မည္။ ဒဏ္ရာရေနေသာ အျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ကုိစုိးႏုိင္ကို ေဆး႐ံုသို႔ သယ္ေဆာင္မည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ကို အာဏာပိုင္မ်ားက တားျမစ္ခဲ့သည္။
 
 ေဆး႐ံုေရာက္ေတာ့ ခုတင္တုိင္မ်ားႏွင့္ လူနာမ်ား၏ ေျခလက္မ်ားကို သံႀကိဳးမ်ားအသံုးျပဳကာ
ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့သည္။ ထိုသံႀကိဳးမ်ားကို ကိုစုိးႏုိင္ေသဆံုးမွသာ အာဏာပိုင္မ်ားက ျဖဳတ္ေပးခဲ့သည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ေလးနာရီခန္႔သြားရသည့္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထုိင္သည့္ ကိုစိုးႏုိင္မိသားစု၀င္မ်ားက
သူ၏ သတင္းကိုၾကားရေတာ့ သူ႔ဖခင္က သားေနာက္လိုက္ဖို႔ ျပင္သည္။ အိမ္ေဆာက္ရန္အတြက္ ၀ယ္ယူထားသည့္ ပ်ဥ္းကတုိးသစ္မ်ားကို ေရာင္းခ်ၿပီး လမ္းစရိတ္လုပ္ရသည္။ သူ၏ ဖခင္ျဖစ္သူ ပုသိမ္ၿမိဳ႕မွ ထြက္လာေတာ့ ယာယီေဆာက္ထားသည့္ ၀ါးတဲေလးထဲတြင္ က်န္းမာေရးမေကာင္းသည့္ မိခင္ျဖစ္သူကို
ေစာင့္ေရွာက္ေနရသည့္ ဆယ္တန္းေျဖမည့္ ညီငယ္ႏွစ္ဦးႏွင့္ ကိုစိုးႏုိင္၏ အစ္မတုိ႔ စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ က်န္ေနခဲ့ရသည္။

ကိုစိုးႏိုင္၏ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ ဦးေန၀င္း၏ လမ္းစဥ္ပါတီ၀င္ျဖစ္ၿပီး ဧရာ၀တီတုိင္းတြင္ ယခုေခတ္အဆုိအရ တုိင္းေဒသႀကီးအလုပ္သမား၀န္ႀကီး အဆင့္ေလာက္အထိ တာ၀န္ယူခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အာဏာရွင္တုိ႔သည္ သူတုိ႔အုပ္စိုးႏုိင္ေရးကို ထိခုိက္လာမည္ဆုိပါလွ်င္ ဘာကိုမွအေရးမထား။

RIT ေက်ာင္း၀င္းထဲတြင္ ပစ္သတ္ခဲ့ေသာ ကိုဖုန္းေမာ္တစ္ေယာက္သည္လည္း လမ္းစဥ္လူငယ္ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးပင္ မဟုတ္ပါလား။ ကိုစိုးႏုိင္ဖခင္ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့
ေသနတ္ဒဏ္ရာရ သားျဖစ္သူက ေဆး႐ံုခုတင္ႏွင့္ လက္ထိတ္၊ ေျခထိတ္မ်ား တြဲလ်က္။ ေသနတ္အပစ္ခံရအၿပီး ၂၃ ရက္အၾကာ ကိုစိုးႏုိင္တစ္ေယာက္ အသက္ဆံုးခဲ့ရသည္။
“အေဖျပန္ေျပာျပတာကေတာ့ သူဆံုးခါနီးမွာ မိသားစုအေပၚ တာ၀န္မေက်ခဲ့တာ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔
မွာသြားတယ္”ဟု ကိုစိုးႏုိင္၏ အစ္မျဖစ္သူ ေဒၚျမင့္ျမင့္ရီက ေျပာသည္။
“ဆံုးခါနီး သံုးရက္ေလာက္မွာ ရဲရဲေတာက္တုိ႔ဗမာေတြသီခ်င္းကို သူေတာက္ေလွ်ာက္ဆုိေနခဲ့တယ္။
 
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က အေျခအေနဆိုးေနခဲ့တာ။ သူက လာၾကည့္တဲ့သူတုိင္းကို
ကၽြန္ေတာ့္ကို ဂ႐ုစိုက္ဖုိ႔ပဲမွာေနတာ”ဟု ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ကိုစုိးႏုိင္ေဘးတြင္ ရွိေနခဲ့သည့္ ကိုျမင့္ဦးက ေျပာသည္။ရန္ကုန္တြင္ အက်ဥ္းခ်ဳံး က်င္းပခဲ့ရသည့္ အသုဘအၿပီး ဖခင္ျဖစ္သူက
တိတ္တဆိတ္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္လာခဲ့ရသည္။ ကိုစိုးႏုိင္၏ ညီငယ္ႏွစ္ဦးစလံုး ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေျဖေနဆဲမို႔ သူ႔အစ္ကိုသတင္း မေျပာရက္ေသာေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူက အိမ္တန္းမျပန္ခဲ့ဘဲ ပုန္းေနခဲ့ရသည္။

“အငယ္ႏွစ္ေယာက္ စာေမးပြဲၿပီးတဲ့ေန႔မွ အေဖကေျပာတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေျမမွာလူးလွိမ့္ၿပီး ငိုခဲ့ရတယ္။
အေဖက ငါနဲ႔အတူတူေနခ်င္ရင္ အက်ယ္ႀကီး မငိုနဲ႔။ ငါတို႔ေတြ အဖမ္းခံရမယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ မိသားစုေတြ ခ်က္ခ်င္းပဲ ရက္လည္ဆြမ္းသြတ္ဖို႔ စီစဥ္ခဲ့ရတယ္”ဟု ေဒၚျမင့္ျမင့္ဦးက ေျပာသည္။
ကိုစိုးႏုိင္ကိစၥျဖစ္ၿပီးေနာက္ပုိင္း အစုိးရ၏ ၿခိမ္းေျခာက္မႈကို ေၾကာက္ရြံ႕ေသာေၾကာင့္ သူတုိ႔ မိသားစုႏွင့္ ပတ္သက္ဖို႔ ၀န္ေလးၾကသူအခ်ဳိ႕ ရွိခဲ့သည္ဟု သူကေျပာသည္။ ထုိအထဲတြင္ ေဆြမ်ဳိးအခ်ဳိ႕ပင္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။
 
ရက္စက္မႈအေပါင္း သရဖူေဆာင္းခဲ့သည္ဆုိရမည့္ ဦးေန၀င္းႏွင့္ သူ႔ေနာက္လိုက္မ်ားက
ဒီတင္မရပ္ေသး။ ကိုစိုးႏုိင္၏ ညီ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားကိုပါ ဖိအားေပးေစာင့္ၾကည့္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။

“အစ္ကိုဆံုးတဲ့ႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္စာေမးပြဲ႐ႈံးတယ္။ ေျဖႏုိင္ရက္သားနဲ႔ မေအာင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီတုန္းက (ခ) အဆင့္နဲ႔ အေအာင္ေပးတာလည္းရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ (ခ) ေတာင္မပါဘူး။ အားလံုးက နားလည္လုိက္တယ္။ တမင္လုပ္တာလို႔” ဟု ကိုစိုးႏုိင္၏ ညီငယ္ ကိုေအာင္ေက်ာ္စိုးက ေျပာသည္။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ဆက္ေနေတာ့ သူ႔အစ္ကိုလိုပင္ ဂုဏ္ထူးႏွစ္ဘာသာျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အတိတ္ကအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္
ပညာေရးကို သူ စြန္႔လႊတ္လိုက္သည္။ကိုစုိးႏုိင္၏ ဖခင္တစ္ေယာက္လည္း စိတ္ဖိစီးမႈမ်ား ခံစားရင္းက ကိုစိုးႏုိင္ေသဆံုးၿပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္အၾကာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅ ႏွစ္ေက်ာ္က လံုထိန္းရဲေဘာ္ပစ္လုိက္သည့္ က်ည္ဆန္မ်ား၏ အက်ဳိးဆက္ကို
သူတုိ႔မိသားစု ခံစားေနရဆဲျဖစ္သည္။ ၂၅ ႏွစ္တာကာလ ဒီရက္ပိုင္းေတြအတြင္း လက္ခ်ဳိးေရ၍ ရေသာသူအခ်ဳိ႕မွလြဲၿပီး မည္သူကမွ စာနာသနားေၾကာင္း သူတို႔ မိသားစု၀င္မ်ားဆီ လာေရာက္ႏွစ္သိမ့္ျခင္းမရွိခဲ့ဖူးေပ။

သမုိင္း၀င္ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုအစ၊ ေသနတ္ဒဏ္ရာျဖင့္ အေစာဆံုးက်ဆံုးခဲ့ရသည့္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦး၏ မိသားစု၀င္မ်ားဘ၀မွာ ခက္ခဲစြာ႐ုန္းကန္ခဲ့ရသည္။
ထို႔အတြက္ ေၾကညာခ်က္မ်ား လႈိင္လႈိင္ထုတ္ေလ့ရွိသည့္ အတုိက္အခံႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားဘက္ကေရာ၊
ဘိန္းဘုရင္ႀကီးေလာ္စစ္ဟန္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည့္အတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ထုတ္ေဖာ္ေျပာေလ့ရွိသည့္
အစိုးရဘက္အရာရွိမ်ားဘက္ကပါ စာနာမႈတစ္စံုတစ္ရာ သူတုိ႔ မရခဲ့ၾက။

လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ပူးေပါင္းပါ၀င္ခဲ့သည့္ တစ္ပါတီအာဏာရွင္စနစ္ ေတာ္လွန္ေရးကာလအတြင္း
အေရအတြက္ အတိအက် မသိႏုိင္သည့္ ႏုိင္ငံသားမ်ား ကိုစိုးႏုိင္လို အသက္ေပးခဲ့ရသည္။
သူတို႔၏ မိသားစု၀င္မ်ား လူ႕အသုိင္းအ၀ိုင္းၾကားထဲတြင္ ေပးဆပ္မႈႏွင့္မတန္ေအာင္ မည္မွ်နစ္နာေနမွန္း
ဘယ္သူမွ အတိအက် မသိခဲ့ၾက။
“ကၽြန္မတို႔ မိသားစု ၿပိဳလဲရတာ စိုးႏုိင္လုပ္ခဲ့တာေၾကာင့္ဆုိၿပီး ေနာင္တ မရမိခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔ မိသားစု ဂုဏ္ယူရတာေပါ့။ ဒါကို ဘာနဲ႔မွ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ဘူး”ဟု ကိုစိုးႏုိင္၏ အစ္မျဖစ္သူ ေဒၚျမင့္ျမင့္ရီက ဆုိသည္။
ၿပီးေတာ့ အေ၀းကို ေငးေနခဲ့သည္။
ယိုင္တိယိုင္တိုင္အိမ္ေလး၏ နံရံထက္တြင္ေတာ့ ဧည့္သည္မ်ား ယူေဆာင္လာသည့္ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္က ခ်ိတ္ဆြဲလ်က္ရွိေနခဲ့သည္။

ေရးသားသူ- ထြန္းခုိင္။

from Kyaw Than

နည္းပညာမွ်ေဝသူမ်ား

1. ေစတန္ေဂါ့
2. သံလံုငယ္
3. ညီလင္းဆက္
4. ညီေနမင္း
5. စံပီး
6. ေမာင္ပညာ
7. ေမာင္ေစတနာ 
8. ၀င္းကမၻာေက်ာ္ (နည္းပညာမွတ္တမ္း)
9. ကိုThinker 
10. ကိုရန္ေအာင္
11. ကိုမင္းေက်ာ္
12. ကိုေက်ာ္စြာျငိမ္း
13. ကိုေဇာ္357
14. ကိုေဇာ္(ဒဂံု)
15. ကိုခ်စ္ဦး
16. ကိုေက်ာ္ေက်ာ္ဦး
17. စပ္မိစပ္ရာ
18. စိုင္းနကၡတ္
19. ဖိုးသား
20. တူေလး
21. ပုဂံသားေမာင္ဘေက်ာ္
22. ေရႊျမန္မာတို႔နည္းပညာ
23. မုန္တိုင္း
24. ရာမညဖိုးလျပည့္
25. အလင္းေရာင္
26. အညာသား
27. ဟိုက္ေဝး
28. အုိင္တီခရီးသည္
29. အုိင္တီမန္း
30. နည္းပညာမွတ္တမ္း
31. မာ့ခ္၏ကိုယ္ပိုင္အတၱမ်ား
32. မေနာသား
33. မေနာျဖဴေလး
34. မိုးျမင့္ရွိန္း
35. မိုးထက္ျမင့္
36. လုလင္တစ္ဦး၏အေတြးဆံုမွတ္
37. ျမန္မာ့သတင္းႏွင့္နည္းပညာ
38. မေလးရွားေရာက္ျမန္မာ
39. ဟင္းလင္းျပင္
40. က်ေနာ့မွတ္စုစာအုပ္
41. ကနက္သီရီသားေလး
42. ညီညီ(ေလာကမီးအိမ္)
43. ဧရာညီေနာင္
44. အီလက္ထေရာနစ္
45. ဘုရင့္ေနာင္
46. ဝိုင္း
47. Burma IT Share
48. Co2'sNote
49. STAMEDIA
50. Ogre
51. KP3 Family
52. Kogee Lay
53. WWM
54. MMBloggerHelpdesk
55. Myanmar Download
56. MyanmarITMen
57. My Softwares
58. ThememagicMonGTC
59. Troj4n
60. Engineer4Myanmar

ဝါရွင္တန္ဒီစီ ျမိဳ႕ေတာ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအပါအဝင္ လူ႕အခြင့္အေရးဖိႏွိပ္မႉအေရးေတြမွာ ေသဆုံးၾကရသူ လူသားမ်ားရဲ့ အ႐ိုးေပါင္း တစ္သန္း ျပပြဲ

ျမန္မာႏိုင္ငံအပါအဝင္ လူ႕အခြင့္အေရးဖိႏွိပ္မႉအေရးေတြမွာ ေသဆုံးၾကရသူ လူသားမ်ားရဲ့ အ႐ိုးေပါင္း တစ္သန္း ဝါရွင္တန္ဒီစီ ျမိဳ႕ေတာ္ကို ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ဒီ လူအ႐ိုး တစ္သန္း ဟာ အစစ္ေတြေတာ့မဟုတ္ဘူး။ အေမရိကန္ေက်ာင္းသားေတြ လူ႕အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားသူေတြ အႏုပညာရွင္ေတြ က အ႐ိုးအတူပံုစံေတြကို စုေပါင္းျပဳလုပ္ထားၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအ႐ိုးစုေတြကို ဝါရွင္တန္ဒီစီက အမ်ိဳးသားပန္းျခံမွာ အခုလာမယ္႕ စေန နဲ႕ တနဂၤေႏြ ၂ ရက္ၾကာ ျပသမယ္။ လူမ်ိဳးေတြကို မ်ိဳးတုန္းေအာင္သတ္ျဖတ္တာေတြကို ကာကြယ္တဲ့ လူသားဝါဒ လႈပ္ရွားမႈၾကီးျပဳလုပ္ျပီး လူ႕အခြင့္အေရးေတြခ်ိဳးေဖာက္ေနတဲ့ ျမန္မာအစိုးရ အပါအဝင္ ဆူဒန္ ကြန္ဂို နဲ႕ ဆိုမာလီယာ ႏိုင္ငံေတြကို ဒီလိုျပဳလုပ္ေနတာေတြကို အထင္အရွားေဖာ္ျပ ဆန္႕က်င္ၾကေတာ့မယ္။ အ႐ိုးစုတစ္ခုတိုင္းဟာ လူသားျခင္းမသတ္ျဖတ္ေအာင္ လႈံ႕ေဆာ္ပါလိမ့္မယ္။ အ႐ိုးစုတစ္ခုတိုင္းဟာ ဖိႏွိပ္သတ္ျဖတ္ခံရမႈကို ကိုယ္စားျပဳလိမ့္မယ္။ အ႐ိုးစုတစ္ခုတိုင္းဟာ ဖိႏွိပ္သူ အာဏာပိုင္ေတြ ရဲ့ ရက္စက္မႈေတြကို ေဖာ္ျပေတာ့မယ္။ အ႐ိုးစုတစ္ခုတိုင္းဟာ တရားမွ်တမႈကို ေတာင္းဆိုေတာ့မယ္။
 Zaw Win
One Million Bones is a large-scale social arts practice, combining education, hands-on art making, and public installations to raise awareness of ongoing genocides and mass atrocities in places like Sudan, South Sudan, the Democratic Republic of the Congo, Somalia and Burma.
June 8th 1,000,000 Handmade bones crafted by students artists, and activists from around the world will be laid on the National Mall in Washington DC.
A striking symbol of our common humanity these bones were made to honor those lost to genocides and mass atrocities and those still fighting to survive them in Sudan , south Sudan, the Democratic republic of Congo , Somalia and BURMA.


EACH BONE REPRESENTS A CALL TO ACTION , A STORY , A VOICE
onemillionbones.org
https://www.facebook.com/OneMillionBones
associated with united art students Burma
Global Nomads Group