ငါစီးခ်င္းထိုးခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ နန္းေတာ္

ကိုဇာဂနာ ႏွင့္ ဆန္ဖရန္မိသားစုမ်ားေတြ့ဆံုပြဲ

႐ူပႏၱရဏႏွင့္အျခားေသာဝတၳဳတိုမ်ား

ကိုဇာဂနာ၏ Struggling Beauty နယူးေယာက္

ဧရာဝတီကဗ်ာ

ကိုစိုးေသာ္တာဆီမွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

အခန္းဆက္ အိပ္မက္ရွည္.....

အိပ္မက္ဆိုတာ.....
တကယ္ေတာ့
မသိစိတ္က......
ဌားဖတ္တဲ့ ရုပ္ျပစာအုပ္လိုပါပဲ။

ညက ဌားဖတ္ျပီး
မနက္က်ေတာ့.....
ဆိုင္ကို ျပန္ပို့လိုက္ရတယ္။

မသိစိတ္က အဲ့ဒီစာအုပ္
ေကာင္းတယ္ေျပာေတာ့...
သိစိတ္က ဖတ္ခ်င္လာတယ္။

ဒါေပမယ့္...
... စာအုပ္ဆိုင္
ဘယ္မွာမွန္းမသိေတာ့.....????
ခက္လွတယ္ေလ။

ဖတ္ခ်င္လြန္းလို့
လိုက္ရွာဖတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း
ေသာက္ေလ ေသာက္ေလ...
ငတ္မေျပတဲ့
အခန္းဆက္ ဇာတ္လမ္းရွည္လိုပဲ...။

မသိစိတ္က စိတ္ေကာက္ျပီး
သိစိတ္နဲ့ ေခ်ာ့ခိုင္းတာေတာ့
ခက္လြန္းလွတယ္..... ခ်စ္သူရယ္။

ေလးလႊာ

ေလွကားေတြသည္ အေတာ္ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းေသာ အရာေတြမွန္း သူသိလိုက္ခ်ိန္တြင္ သူ ေလွကား၏ ဒုတိယထစ္ကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သစ္သားေလွကား အိုအိုႀကီးက မူရင္း အေရာင္အေသြး ဘာမွမ႐ွိေတာ့။ ႏွစ္အဆက္ဆက္ ( ေခတ္အဆက္ဆက္ ဆိုလွ်င္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မည္ ) တင္႐ွိခဲ့ေသာ အမႈိက္သ႐ိုက္ေခ်းေညွာ္မ်ားျဖင့္ ေလွကားထစ္မ်ားက ညစ္ေထးေနသည္။ သည္ေလွကားထစ္ေတြ အေပၚ ျဖတ္သန္းခဲ့တာ အခုေလာက္ဆို လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ႐ွိေနမလဲမသိ။ သူကေကာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေျမာက္ပါလိမ့္။ သူမသိေသာ္လည္း ေလွကားထစ္ကေလးေတြ ကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိပါ လိမ့္မည္။ ပထမဆံုး သူတို႔အေပၚ နင္းျဖတ္သြားခဲ့သူမွ ယခုေနာက္ဆံုး နင္းျဖတ္ေနသူ သူ အထိ လူေတြရဲ႕ အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိေနပါလိမ့္မည္။ သူေတြးေနရင္းႏွင့္ ေလွကားတဆစ္ခ်ိဳးသို႔ ေရာက္လာသည္။ သည္တိုက္ႀကီး ဘယ္တုန္းက ေဆာက္ခဲ့ပါလိမ့္။ ကိုလိုနီေခတ္ကတည္းကဟု သူထင္သည္။ အႏၱရာယ္႐ွိေသာ အေဆာက္အဦးပင္ ျဖစ္လုနီးၿပီလား မသိ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သည္ေလွကားေတြ အေပၚေတာ့ ေန႔စဥ္ လူေတြ ဆင္းေနတက္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။ ေလွကားတေလွ်ာက္ ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာ ေအာက္သိုးသိုး ဘယ္လိုေခၚရမွန္းမသိသည့္ အနံ႔တစ္မ်ိဳးကို သူ ရွဴရင္း ေနာက္ေလွကား တစ္ဆစ္ဆီ တက္လာမိျပန္သည္။ ေလွကားထိပ္ဘက္ တိုက္မ်က္ႏွာစာနံရံတြင္ ေဖာက္ထားေသာ ျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုက္ကို သူလွမ္းျမင္ေနရသည္။ တိုက္နံရံတြင္ တြယ္ကပ္ေနေသာ ဘာအပင္အမ်ိဳးအစားေတြမွန္း သူတစ္သက္လံုး မသိခဲ့သည့္ အပင္စိမ္းစိမ္းစိုစို ကေလးေတြကိုပင္ သူျမင္ေနရသည္။ သူ ဘာေၾကာင့္ ထိုအပင္ကေလးေတြ၏ အမ်ိဳးအမည္ကို မသိခဲ့ရပါလိမ့္။ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ျမင္ေနခဲ့ရသည့္ အပင္ကေလးေတြ၏ အမည္နာမေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သိဖို႔ မေကာင္းေပဘူးလား။ သူ စဥ္းစားေနရင္းႏွင့္ ေလွကားထစ္မ်ား အဆံုးသို႔ ေရာက္႐ွိလာသည္။ သည္ေနရာက တိုက္၏ ပထမထပ္ျဖစ္သည္။

သူ႔ ဘယ္ဘက္႐ွိအခန္းကေတာ့ လူေနခန္းပဲ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ သစ္သားတံခါး ညိဳညိဳညစ္ညစ္ ႀကီးက မလႈပ္မေခ်ာက္။ ညာဘက္ကေတာ့ ဟိုးလြန္ေလၿပီးေသာ ႏွစ္မ်ားစြာကတည္းက ဖြင့္လွစ္ထားခဲ့ဟန္ ႐ွိသည့္ ဓာတ္ပံုဆိုင္တစ္ဆိုင္ ျဖစ္သည္။ သူ အထဲကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခ်းေညွာ္ေတြ စြန္းထင္းေန ေသာ ဖန္ျပားခင္းထားသည့္ စားပြဲတစ္လံုး ေနာက္တြင္ လူဝႀကီးတစ္ဦးထိုင္၍ သတင္းစာဖတ္ေနသည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ေသာက္ၿပီးတာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္ဟန္ ႐ွိသည့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္ သံုးေလးခြက္ကို သူေတြ႔ရသည္။ ေနာက္ ေဘာလံုးဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ဖိထားေသာ စိမ္းျပာျပာ စကၠဴဖိသည့္ ဖန္လံုးႀကီး တစ္လံုး။ သူငယ္ငယ္က သည္လို ဖန္လံုးမ်ိဳးႀကီးေတြကို အလြန္သေဘာက်သည္။ အဖိုးတန္ ေက်ာက္မ်က္လံုးႀကီးတစ္လံုးလို သူ ထင္ခဲ့တာကိုလဲ သူသြားသတိရမိျပန္သည္။ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ ဝတၳဳမ်ားထဲမွအတိုင္း ဆိုလွ်င္ေတာ့ ထိုလူဝႀကီးသည္ ဂ်ဴးအဖိုးႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ တ႐ုတ္အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အခ်က္အျပဳတ္ ကြ်မ္းက်င္ေကာင္းလဲ ကြ်မ္းက်င္ႏိုင္သည္။ ဒႆနဆန္ဆန္ စကားတစ္ခြန္းတေလေလာက္ႏွင့္ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ေကာင္းလဲ ႏႈတ္ဆက္ႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ လူဝႀကီးက လူဝႀကီးပဲ ျဖစ္ေနၿပီး သတင္းစာကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ဖတ္ေနတာကို သူေတြ႔ရသည္။ ဓာတ္ပံုဆိုင္ထဲမွ အရာအားလံုးကေတာ့ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု သဟဇာတ ျဖစ္ေနသည္။ အားလံုး ေဟာင္းေဟာင္းႏြမ္းႏြမ္း ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔။ မေလွ်ာ္တာ ၾကာၿပီ ျဖစ္ဟန္႐ွိသည့္ ခန္းဆီးႀကီးႏွစ္စက မူရင္းဘာအေရာင္မွန္းပင္ ခြဲရန္မလြယ္ေတာ့။ အျဖဴလား အဝါလား တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ နံရံတြင္ေတာ့ ေ႐ွးက႐ိုက္သြားခဲ့ေသာ အျဖဴအမည္း ဓာတ္ပံုေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ႏွစ္ေတြ အေတာ္ၾကာလွေတာ့မည္။ ဓာတ္ပံုထဲက ဘြဲ႕ဝတ္စံုႏွင့္ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာ အမ်ိဳးသမီးကေလး၏ ပံုကို သူ အဝမွ ေတြ႔ေနရသည္။ အခုဆို အသက္အေတာ္ႀကီးေရာေပါ႔။ ဓာတ္ပံုသည္ ဘယ္ေတာ့မွမညာ ဟူေသာ သိုးေဆာင္းစကားပံုတစ္ခုကို သူ သတိရမိျပန္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေန တြင္ေတာ့ ဓာတ္ပံုကို ဓာတ္ပံုအတိုင္း ေတြ႔ရတာပဲ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။ ဟိုအရင္ေခတ္က ဓာတ္ပံု႐ိုက္ကူးခဲ့ သည့္ ကင္မရာႀကီးကိုလဲ အဝတ္မည္းမည္းႀကီးႏွင့္ အုပ္ထားတာ သူေတြ႔ရသည္။ နံရံေတြေပၚမွာေတာ့ ပင့္ကူမွ်င္အခ်ိဳ႕။ ဒီပင့္ကူမွ်င္ေတြကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ျဖစ္ေနျပန္သည္။ သူ ၾကည့္ေနတာ နည္းနည္းၾကာသြားသလား မသိ။ လူဝႀကီးက သတင္းစာဖတ္ေနရာမွ ေခါင္းေထာင္၍ သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ လူဝႀကီး၏ အၾကည့္ကို သူလႊဲဖယ္လိုက္ရင္း ေနာက္ ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးဆီ တက္လာခဲ့သည္။

သည္တစ္ခါေတာ့ သူ႔အၾကည့္က ေလွကားေဘး႐ွိ သစ္သားနံရံေပၚသို႔ ေရာက္သြားသည္။ နံရံညစ္ညစ္ ေပၚတြင္ေတာ့ ေျမျဖဴႏွင့္ ေရးထားေသာ စာသားမ်ား။ တခ်ိဳ႕စာသားေတြက ကေလးေတြ ေရးထားဟန္ ႐ွိသည့္ ေပါက္ကရစာသားေတြ (တကယ္ေပါက္ကရ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ သူလဲ ေသခ်ာမသိပါ)။ သူငယ္ငယ္က အိမ္သာနံရံမ်ားတြင္ ေတြ႔ေလ့ေတြ႔ထ ႐ွိခဲ့ေသာ ကတ္ေၾကးပံုတစ္ပံုကိုလဲ သူေတြ႔ရျပန္သည္ ။ ဒါကိုလဲ ပန္းခ်ီစာရင္းထဲ ထည့္လွ်င္ေကာင္းမလား သူ စဥ္းစားရင္း ၿပံဳးမိသည္။ သူ နံရံေပၚ ေစ့ငုေနစဥ္ တြင္ အေပၚမွ ဆင္းလာဟန္႐ွိေသာ ေျခသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲမွာဆိုလွ်င္ေတာ့ မင္းသမီး ျဖစ္ဖို႔႐ွိပါသည္။ သူႏွင့္ ဝင္တိုက္ေကာင္း ဝင္တိုက္မည္။ ဘုေဘာက္က်ေကာင္းက်မည္။ ဒါမွမဟုတ္ လက္ကိုင္ပုဝါေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေဘးတြင္ က်ေနခဲ့မည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္႐ွင္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ဆင္းလာသူမွာ အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာကို သူ စိတ္ပ်က္စဖြယ္ ေတြ႔ရေလသည္။ သူ အိတ္ထဲမွ လိပ္စာေရးထားေသာ စာ႐ြက္ကေလးကို မလိုအပ္ပါဘဲႏွင့္ ထပ္မံထုတ္ၾကည့္ရင္း ေလွကားေပၚသို႔ ဆက္တက္ခဲ့သည္။ ေလွကားထစ္ေတြဆီက ထြက္ေပၚလာေသာ တဗ်တ္ဗ်တ္ႏွင့္ သူ႔ေျခသံမွ လြဲ၍ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။

ေလွကားထိပ္ျပတင္းေပါက္မွ အေရာင္ေၾကာင့္ သည္ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးမွာေတာ့ လင္းေနျပန္သည္။ သူ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ဴ႐ွင္ဆိုင္းဘုတ္ တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ဆိုင္းဘုတ္က ျပတင္း၏ တပိုင္းအစကို ကြယ္ေနသည္။ ေရးထားသည့္ ေဆးသားတို႔ပင္ ျပယ္စျပဳၿပီ။ သံုးလျပတ္ အဂၤလိပ္စကား ေျပာဆိုပါလား။ သူတက္လာရင္း ေလွကားထိပ္ေရာက္ေတာ့ ပြင့္ေနေသာ ဘယ္ဘက္႐ွိ က်ဴ႐ွင္႐ွိရာ အခန္းကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ အခန္းထဲတြင္ ဘယ္သူမွမရွိ။ သူ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းတြင္ ထိုင္ခဲ့ရေသာ ခံုေတြပံုစံမ်ိဳး ခံုတန္း႐ွည္ သံုးေလးခုက မညီမညာ ေစာင္း႐ြဲ႕ေနၾကသည္။ နံရံေပၚတြင္ေတာ့ ေက်ာက္သင္ပုန္း တစ္ခ်ပ္။ သည္တိုက္႐ွိ အရာအားလံုးက တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု လိုက္ဖက္ညီေနပါလား။ သူ စဥ္းစားေနရင္း ငယ္ငယ္တုန္းက တက္ခဲ့ရေသာ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးကို လြမ္းလာသည္။ စိုထိုင္းထိုင္း ေက်ာင္းစာသင္ခံုကေလးေတြကို သတိရလာသည္။ တေလာကပဲ သူ႔မူလတန္းဆရာမ တစ္ေယာက္၏ နာေရးေၾကညာ သတင္းစာထဲ ေတြ႔လိုက္ရေသးသည္ ( ထိုဆရာမမွာ သူေနေသာ လမ္းႏွင့္ ကပ္လ်က္လမ္းတြင္ ေနသူမို႔ သူယခုထိ သိေနျခင္းျဖစ္ပါသည္) ။ ႐ုတ္တရက္ ေလးလံထိုင္းမႈိင္းသြားေသာ စိတ္ႏွင့္ သူ ညာဘက္ကို ခ်ိဳးေကြ႔လိုက္သည္။ ညာဘက္ကေတာ့ လူေနခန္းပဲ ျဖစ္ဟန္တူသည္။ အခန္းဝ တြင္ေတာ့ ယခုေခတ္တြင္ ေတြ႔ေလ့ေတြ႔ထ မ႐ွိေတာ့သည့္ စာတုိက္ပံုးေသးေသးကေလး တစ္ခု ကို ေတြ႔ရသည္။ စာတုိက္ပံုးေပၚတြင္ေတာ့ အိမ္႐ွင္၏ အမည္ျဖစ္ဟန္႐ွိသည့္ အမည္တစ္ခုကို ေဆးအျဖဴႏွင့္ ေရးထားသည္။ သေဝထိုးေနရာတြင္ ေဆးပ်က္ေနေသာေၾကာင့္ ေျမျဖဴႏွင့္ ျဖည့္စြက္ထားသည္။ သူငယ္ငယ္တုန္းကလဲ ေျမျဖဴတစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ထိုသို႔ေရးထားေသာ စာတန္းမ်ားေအာက္တြင္ တစ္ေခ်ာင္းငင္ ဝဆြဲစသည္ျဖင့္ ျဖည့္စြက္ေနာက္ေျပာင္ဖူးသည္ကို သူ ဖ်တ္ခနဲ သြားသတိရလိုက္ျပန္သည္ ။ အခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူ႔မွာ ေနာက္ေျပာင္ခြင့္ မ႐ွိေတာ့။ ႐ွိမ်ား႐ွိလွ်င္ ေနာက္ေျပာင္ျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ေျပာင္မိဦးမည္ ဟု သူ ေတြးမိသည္။ အေတြးထဲေမ်ာေနေသာေၾကာင့္ အခန္းတံခါးဝတြင္ ဘယ္သူ က်ခဲ့မွန္းမသိသည့္ ၾကက္သြန္ျဖဴတစ္ဥကို သူသြားနင္းမိသည္။ သူ႔ဖိနပ္တြင္ ကပ္သြားေသာ ၾကက္သြန္ျဖဴ အစအနမ်ားကို သူ ေလွကားထစ္ႏွင့္႐ွပ္တိုက္ ျခစ္ခြာရင္း ေလွကားတစ္ဆစ္ခ်ိဳးေပၚ ထပ္တက္ခဲ့သည္။

သည္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ိဳး နံရံေတြကေတာ့ ဖုထစ္႐ြတ္တြ ငွက္လင္းတသို႔ ျဖစ္ေနသည္။ တခ်ိဳ႕ေနရာ ေတြတြင္ ဓားႏွင့္ ဘယ္သူေတြ ထစ္ထားသည္မသိ။ တစ္ေနရာတြင္ “သက္ေဝႏွင္းကိုခ်စ္တယ္” ဟူေသာ စာသားကို သူေတြ႔ရသည္။ သည္တိုက္တစ္ခန္းခန္းတြင္မ်ား သက္ေဝႏွင္း ေနေနသလားမသိ။ သက္ေဝႏွင္းကို ခ်စ္ေသာသူေကာ သက္ေဝႏွင္းအနားတြင္ ႐ွိေနသလား မသိ။ သူေတြးရင္းႏွင့္ ဘာမွန္းညာမွန္း မသိဘဲႏွင့္ သက္ေဝႏွင္းကို ျမင္ဖူးခ်င္လာသည္။ သူ အခုနင္းေနေသာ ေလွကားထစ္ကေလး ေတြကေတာ့ သက္ေဝႏွင္းကို သိေကာင္းသိလိမ့္မည္။ သည္ေလွကားထစ္ကေလး ေတြအေပၚ သက္ေဝႏွင္း နင္းေကာင္းနင္းဖူးလိမ့္မည္။ ေရာက္တတ္ရာရာေတြးေနရင္းမွ သူ ေမာလာသည္။ သူ တက္လာသည္မွာ သံုးလႊာမွ်သာ ႐ွိေသးေသာ္လည္း ေ႐ွးတိုက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယခုေခတ္ ေျခာက္လႊာေလာက္ႏွင့္ ညီမလားမသိ။ သူျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္က ယူေဆာင္လာခဲ့တာ အေမာသက္သက္ေတြပါလား။ လဲေနသူ ထူေပးပါ ဟုေတာ့ သူငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရဖူးသည္။ သူက ထူမည့္သူေတာ့ ျဖစ္ဟန္မ႐ွိ။ ျဖစ္ခ်င္းျဖစ္လွ်င္ လဲသူသာ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ သူ႔ဆံပင္ကို သူ လက္ႏွင့္ တစ္ခ်က္သပ္လိုက္ၿပီး ဆက္တက္ခဲ့သည္။

ေနာက္ေလွကား တစ္ဆစ္ခ်ိဳးကို သူတက္လာေတာ့ ေလွကားထိပ္႐ွိ ျပတင္းေပါက္မွ တစ္ဆင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ တိုက္ဝရန္တာတြင္ ထြက္၍ ဖုန္းေျပာေနေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို လွမ္းျမင္ရသည္။ သည္ေတာ့မွ သူ ယခုထိ လက္ကိုင္ဖုန္း တစ္လံုးမွ မပိုင္ဆိုင္ဖူးေသးတာ သတိရလာ သည္။ သူ ငယ္ငယ္တုန္းက လက္ကိုင္ဖုန္းေတြ မ႐ွိ။ သူ ၾကားပင္မၾကားစဖူး။ ေတြးပင္မေတြးစဖူး။ ယခု ႐ွိလာေတာ့လည္း သူ မပိုင္ဆိုင္ဖူးေသး။ ႐ုပ္ကလြဲ၍ အရာအေတာ္မ်ားမ်ား သူ ငယ္ငယ္တုန္းကလိုပင္ ျဖစ္ေနေသးေၾကာင္း သူ သတိရ၍ ၿပံဳးမိသည္။ ဟိုလြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု ခန္႔က ထီေပါက္လွ်င္ သူ႔ကို လက္ကိုင္ဖုန္းအရင္ ဝယ္ေပးမယ္ဟု အဖမ္းရခက္ေသာ သူ႔ကို ေျပာခဲ့ေသာ ဘဝ၏ ႐ွား႐ွားပါးပါး တစ္ေယာက္ေသာ ခ်စ္သူကို သူ ႐ုတ္တရက္ ေျပးျမင္မိသည္။ သူတို႔ ကြဲကြာခဲ့တာပင္ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္ ခ်ဥ္းခဲ့ၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ ဘာေတြလုပ္ေနပါလိမ့္။ သူကေတာ့ ေလာေလာလတ္လတ္ သစ္သားေလွကား ျပားျပားႀကီးမ်ား ေပၚတြင္ ေရာက္ေနသည္။ ေတြးေနရင္းႏွင့္ သံုးလႊာသို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ သံုးလႊာတြင္ေတာ့ ပကတိဆိတ္ၿငိမ္ေနသည္။ ဘာဆိုဘာမွ်မ႐ွိ။ ဘယ္ဘက္ခန္းက ေသာ့ခတ္ထားသည္။ ညာဘက္ခန္း တံခါးဝတြင္ေတာ့ “ေတာၾကက္ဥရမည္” ဟူေသာ စာတန္းေရးထားတာ သူေတြ႔ရသည္။ ခုမွပဲ ေတာၾကက္ဥ သူတစ္ခါမွ မေသာက္ဖူးတာ သတိရလာ ျပန္သည္။ အသက္သံုးဆယ္မေက်ာ္ခင္ လုပ္ရမည့္အခ်က္မ်ား ဆိုသည့္ နီတိေယာင္ေယာင္ ဘာေယာင္ေယာင္ စာတစ္အုပ္ထဲတြင္ေတာ့ ေတာၾကက္ဥေသာက္ရန္ ပါဝင္မည္မထင္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေတာၾကက္ဥေသာက္ရန္ ႏွင့္ လက္ကိုင္ဖုန္း ကိုင္ရန္ သူ ႀကိဳးစားၾကည့္ဦးမည္ ဟု စိတ္ကူးရသည္။

ေလွကားကို ထပ္မံတစ္ဆစ္မခ်ိဳးခင္ သူ သူ႔ကိုယ္သူ အနည္းငယ္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္သြားေအာင္ ျပဳျပင္လိုက္သည္။ ပုဆိုးကို ျပင္ဝတ္လိုက္သည္။ေပါက္ေနသည့္ အေပါက္ကို အထဲသို႔ ေသခ်ာေရာက္ရန္ ထည့္ဝတ္လိုက္သည္။ ျဖဳတ္ထားေသာ အကၤ်ီ အေပၚၾကယ္သီးကို ျပန္တပ္လိုက္သည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ကို ခါးၾကားသို႔ က်က်နန ထိုးထည့္လိုက္သည္။ အိတ္ထဲမွ လိပ္စာေရးထားေသာ စာ႐ြက္ကေလးကို ထပ္မံထုတ္ၾကည့္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေလွကားေပၚသို႔ သူ တက္လာသည္။ သည္ေလွကားမွာေတာ့ ဘာမွထူးထူးျခားျခား သူမေတြ႔ေတာ့။ ေနာက္တစ္ဆစ္ခ်ိဳး၍ သူ ဆက္တက္ခဲ့သည္။ ေလးလႊာသို႔ သူေရာက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္အခန္းေ႐ွ႕တြင္ ရပ္လိုက္မိသည္။ ညာဘက္အခန္းဘက္သို႔ သူ မလံုမလဲ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီးမွ တံခါးေခါက္လိုက္ရသည္။ တံခါးအပြင့္ကိုေစာင့္ရင္း ပါးစပ္ဟ၍ သူ အသက္႐ွဴေနမိ သည္။ အေမာမေျပခင္တြင္ပင္ တံခါးေဘးက ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလးက အရင္ပြင့္လာသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ေျပာေနက် စကားတစ္ခြန္းကို သူေျပာလိုက္ေတာ့ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ကေလး ျပန္ပိတ္သြားၿပီး တံခါးက ႐ုတ္တရက္ပြင့္သြားသည္။ သူ႔ ေ႐ွ႕တြင္ လိုတာထက္ ပိုမိုျခယ္သထားဟန္႐ွိေသာ အမ်ိဳးသမီး႐ြယ္႐ြယ္ တစ္ဦးရပ္ေနသည္။ ကိုယ္ကို႐ို႕ေပးလိုက္ေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီး ေ႐ွ႕မွ သူ အခန္းထဲသို႔ ဝင္ဝင္ခ်င္းတြင္ပင္ ျပဒါးေတြကြာေနသည့္ မွန္တစ္ခ်ပ္ကို လွမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ မွန္ထဲတြင္ ျမင္ရေသာ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ လိုအပ္တာထက္ ပိုမို အဆီျပန္ေနေလသည္။

ညိဳထက္ညိဳ
စပ္မိစပ္ရာ

ေပ်ာက္ကြယ္လုဆဲ အလင္းမ်ား တဖန္ျပန္ေတာက္ပခ်ိန္

ေမွာင္ရီျဖိဳးျဖိဳးနဲ့ အလင္းမဲ့
ပ်ိဳပ်က္ေနတဲ့ အေမ့အိမ္....
ယိုင္နဲ့ျပိဳလဲေနရာမွ
တခါျပန္လည္ ႏိုးထေတာ့မည္။

ဟိုေနရာ ဒီေနရာနဲ့
က်ဲျပန့္ခြဲထြက္ေနတဲ့

အေမ့သားေတြ
အေမ့အိမ္.... ျပန္တည္ေဆာက္ဖို့
မနက္ခင္းရဲ့ အလင္းေတြနဲ့အတူ
အေမ.... တို့ကို ၾကိဳေနေတာ့မည္။

မိတ္ေဟာင္း ေဆြေဟာင္း လူေဟာင္းေတြ
ဘယ္ကိုေျပးထြက္ေပ်ာက္ကုန္ၾက
အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးရွိသူမ်ား....
အလိုရွိသည္။

လွည္းဘီး ႏြံထဲႏွစ္ေနသည္။
ကူ၍တြန္းေပးၾကပါ။
ျပိဳင္တူတြန္းလွ်င္
ေရႊ့ႏိုင္ပါသည္။
သင္ပုန္းၾကီးထဲက ဒီ...ဖတ္စာ
အခုေတာ့ တကယ္လိုအပ္လာျပီ။

အမွန္တကယ္ဆိုရင္....
ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ့ယက္လုပ္ထားတဲ့ အမိုးၾကားမွ
ေပ်ာက္ကြယ္လုဆဲ.... အလင္းမ်ား...

 တဖန္ျပန္လည္
ေတာက္ပလာခ်ိန္ျဖစ္သည္။

ခ်မ္းဧအိမ္

ျမန္မာဗ်ည္း(၃၃)လံုး ျဖစ္ေပၚလာပံု

ျမန္မာဗ်ည္း ၃၃-လံုး ျဖစ္ေပၚလာပံုအေၾကာင္း ေျပာရာမွာ ဗ်ည္းေရာ သရေရာ ျမန္မာအကၡရာ ဘယ္လိုျဖစ္ေပၚလာတယ္ဆိုတာက စေျပာဖို႔လိုမွာေပါ့။ ျမန္မာအကၡရာဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ဘိစီ ၅၀၀-ေလာက္က ၇၀၀-ေက်ာ္အထိ ထြန္းကားခဲ့တဲ့ ျဗာဟၼီ (Brahmi) အကၡရာက ဆင္းသက္လာေၾကာင္း ပညာရွင္ေတြက မိန္႔ဆိုၾကတယ္။
ခရစ္ႏွစ္ဦးပိုင္းေလာက္မွာ အိႏၵိယႏိုင္ငံသားေတြ အေရွ႔ေတာင္အာရွကို သေဘၤာႀကီးေတြနဲ႔ ရြက္လြင့္လာ ရာမွ ဗုဒၶဘာသာ၊ ဟိႏၵဴဘာသာ၊ အကၡရာ၊ နီတိက်မ္း၊ ဓမၼသတ္က်မ္း စတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈေတြပါလာျပီး အေရွ႔ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံေတြမွာ ထြန္းကားတာပါ။ အဲဒီအကၡရာဟာ မြန္လူမ်ိဳးေတြဆီ အရင္ေရာက္ျပီး အဲဒီကမွတဆင့္ ျမန္မာေတြဆီေရာက္တယ္။ ျမန္မာေတြက အဲဒီအကၡရာေတြကို ျမန္မာစကားသံေတြနဲ႔ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္ေအာင္ လိုအပ္သလို မြမ္းမံအသံုးျပဳရာက ျမန္မာအကၡရာ ေပၚေပါက္လာတယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။

ျမန္မာအကၡရာဆိုရာမွာ ဗ်ည္းေရာ၊ သရေရာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ဗ်ည္းေတြကို အမည္ေပးပံုက စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္တုန္းကစျပီး ကႀကီး-ခေခြး-ဂငယ္-ဃႀကီး-စတဲ့အမည္ေတြ ေပးတာလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ျမန္မာအကၡရာေတြကို ေပရြက္ေပၚမွာ ကညစ္နဲ႔ အ၀ိုင္းပံုေရးေတာ့မွ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ေက်ာက္စာ စေရးထိုးတဲ့ ပုဂံေခတ္တုန္းကေတာ့ ခုလို ၀ိုင္း၀ိုင္းစက္စက္ မဟုတ္ေၾကာင္း ပုဂံေက်ာက္စာေတြကိုၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာက္ေပၚမွာ ေဆာက္တို႔၊ ဘာတို႔နဲ႔ ထြင္းရတာမို႔ ေလးေထာင့္ပံုေတြ ထြင္းတယ္၊ မ၀ိုင္းေသးဘူး။
၀-၀ကေလး ၀ိုင္း၀ုိင္းေရး-လို႔ ေျပာလို႔မရေသးဘူး။
ေပေပၚမွာေရးေတာ့ ေလးေထာင့္ေရးရင္ အဆင္မေျပဘူး။ ေပရြက္အေၾကာေတြ စုတ္ျပတ္ႏိုင္တယ္။ အ၀ိုင္းေရးေတာ့ ပိုအဆင္ေျပတယ္။ အဲဒီလိုအ၀ိုင္းေရးတဲ့ေခတ္ေရာက္မွ ဗ်ည္းေတြရဲ႔ ပံုသ႑ာန္ကိုၾကည့္ျပီး အမည္ေပးတာပါ။ ဒီေတာ့ ျမန္မာဗ်ည္းေတြဟာ မ၀ိုင္းခင္တုန္းက ကႀကီး-ခေခြး စတဲ့ အမည္ေတြ မရေသးဘဲ က-ခ-လို႔ပဲ ေခၚလိမ့္မယ္ထင္တယ္။
ဗ်ည္းေတြကိ္ု အမည္ေပးရာမွာ ဂုဏ္အရည္အေသြးအရ အမည္ေပးတာေရာ၊ ပံုသ႑ာန္အရ အမည္ေပးတာေရာ ေတြ႔ရတယ္။ ကႀကီး၊ ဃႀကီး၊ ဏႀကီး၊ ဠႀကီး ဆိုတဲ့ အကၡရာေလးလံုးကို ႀကီးေလးလံုး-လို႔ေခၚၾကတယ္။ အဲ ဃႀကီး၊ ဏႀကီး၊ ဠႀကီးတို႔မွာေတာ့ ဂငယ္၊ နငယ္၊ လ(ငယ္) ဆိုတဲ့ အတြဲေတြ ရွိတယ္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ အႀကီးအငယ္ခြဲျပီး အငယ္ေတြထက္ အရြယ္ပမာဏႀကီးတဲ့ အကၡရာေတြကို ႀကီး-ထည့္ျပီး ေခၚၾကတာေပါ့။
ကႀကီးက်ေတာ့ ကငယ္ မရွိဘဲ ဘာျဖစ္လို႔ ကႀကီးလို႔ေခၚရသလဲလို႔ ေမးစရာေပါ့။ ဗ်ည္း ၃၃-လံုးမွာ ေရွ႔ဆံုးက ေခါင္းေဆာင္ဗ်ည္းျဖစ္လို႔ ကႀကီးလို႔ ေခၚတယ္လို႔လည္း ယူဆၾကတယ္။ ၃၃-လံုးမွာ အႀကီးဆံုးေပါ့။ ပံုသ႑ာန္က ဂငယ္ထက္ ၂-ဆ ႀကီးေနလို႔ ကႀကီးလို႔ေခၚတယ္လို႔လည္း ဆိုၾကတယ္။
ပုံသ႑ာန္အရ အမည္ေပးတဲ့ဗ်ည္းေတြကို ၾကည့္ပါ။

ေခြေခြကေလးေနလို႔ ခ-ေခြး၊
လံုးလံုးကေလး ေနလို႔ စ-လံုး၊
လိမ္ေခြေနလို႔ ဆ-လိမ္၊
ေအာက္ကြဲေနလို႔ ဇ-ကြဲ၊
ေဘးကမ်ဥ္းဆြဲထားလို႔ စ်-မ်ဥ္းဆြဲ၊
ရင္ကေလးေကာက္ေနလို႔ ဍ-ရင္ေကာက္၊
၀မ္းပူေနလို႔ တ-၀မ္းပူ၊
အငယ္အေထြးေလးျဖစ္လို႔ ဒ-ေဒြး (ဒေထြး)၊
ေအာက္ပိုင္းကျခိဳက္(ခ်ိဳင့္) ေနလို႔ ဓ-ေအာက္ျခိဳက္၊
မတ္မတ္ေစာက္ေစာက္ရွိလို႔ ပ-ေစာက္၊
အထက္ပိုင္းကျခိဳက္(ခ်ိဳင့္)ေနလို႔ ဗ-ထက္ျခိဳက္၊
ကုန္းေနလို႔ ဘ-ကုန္း၊
ပက္လက္လန္ေနလို႔ ယ-ပက္လက္၊
အဖ်ားက ေကာက္ေနလို႔ ရ-ေကာက္-ဆိုျပီး ပံုသ႑ာန္အရ အမည္ေပးတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

အကၡရာတခ်ိဳ႔ရဲ႔ အမည္ေတြက ပံုသ႑ာန္ကို ရိုးရိုးေဖာ္ျပတာမဟုတ္ဘဲ ပံုသ႑ာန္တူတဲ့ အရာ၀တၳဳေတြနဲ႔ ခိုင္းႏႈိင္းအမည္ေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးကသံုးတဲ့ သံလ်င္းလို႔ေခၚတဲ့ ထမ္းစင္မွာပါတဲ့ ခ်ိတ္ေလးကို ေကာက္ေကာက္ကေလးမို႔ ဋ-သံလ်င္းခ်ိတ္၊
၀မ္းဘဲနဲ႔တူလို႔ ဌ-၀မ္းဘဲ၊
ေရမႈတ္နဲ႔တူလို႔ ဎ-ေရမႈတ္၊
ဆင္ရဲ႔ေျခေထာက္ကို ခတ္ရတဲ့ ထူးလိုအကြင္း ၂-ကြင္းပါလို႔ ထ-ဆင္ထူးလို႔ ေခၚေၾကာင္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

င-မ-၀-သ-ဟ တို႔ကိုေတာ့ အမည္မေပးတာ ေတြ႔ရပါတယ္။
ည-ယ-လ တို႔ကိုေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ အမည္ မေပးေပမယ့္ လိုအပ္တဲ့အခါ ညႀကီး၊ ယပက္လက္၊ လ(ငယ္)လို႔ အမည္ေပးပါတယ္။
ဉ ကို ဉ ကေလး၊ ည ကို ညႀကီးလို႔ ခြဲျခားေခၚပါတယ္။
ျမန္မာဗ်ည္း ၃၃-လံုးမွာ ည(ညႀကီး) ပဲပါတယ္။ ဉ (ဉ ကေလး) ကိုေတာ့ အသတ္အကၡရာအျဖစ္ပဲ သံုးတယ္။
သံေယာဇဥ္တို႔၊ ၀ိညာဥ္တို႔၊ အစဥ္အျမဲ-တို႔မွာ သံုးသလိုေပါ့။ ဒီေနရာမွာ ပါဠိဘာသာမွာသံုးတဲ့ ညနဲ႔ ျမန္မာဘာသာမွာသံုးတဲ့ ညကို ခြဲျခားမွတ္ရမယ္။

ပါဠိဗ်ည္း ၃၃-လံုးမွာ ည မသံုးဘူး။ ဉ ပဲသံုးတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ပုည ကို ပုဥ္+ဉ လို႔ အသံထြက္ရတာေပါ့။ ေရွ႔က ညကို အသတ္အသံထြက္ရတယ္။ /ပုန္+ညာ့/လို႔ အသံထြက္ရတာေပါ့။
ဒီလိုပဲ ပညာ/ပဥ္+ဉာ/ပ်င္ညာ။ သုည/သုဥ္+ဉ /သုန္ညာ့၊ လို႔ အသံထြက္ရတယ္။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ပါဠိမွာ ညဟာ ဉ ၂-လံုးတြဲျဖစ္တယ္။ ဉ ေရာ၊ ညေရာ သံုးတယ္။
ျမန္မာမွာေတာ့ ညႀကီး ဉ ကေလးလို႔ ခြဲသံုးတယ္။ ဗ်ည္း ၃၃-လံုးမွာ ညႀကီးသံုးျပီး အသတ္မွာ ဉ သံုးတယ္လို႔ ခြဲျခားမွတ္သားႏိုင္ပါတယ္။

ျမန္မာစာမွာ ဉ နဲ႔ ဥနဲ႔ ေရာေထြးတတ္တယ္။ ဉ (ဉ ကေလး) က ေျခေထာက္ ရွည္တယ္။
ဥ (ဘဲဥ၊ ၾကက္ဥ-မွာပါတဲ့ အကၡရာ ဥ) က ေျခေထာက္ တိုတယ္။
ယပက္လက္ကို ရေကာက္နဲ႔ ယွဥ္ျပီး ယပက္လက္လို႔ ခြဲျခားေခၚတယ္။
ေရွ႔က ရကို ရႀကီး၊ ယကို ယငယ္လို႔လည္း ခြဲေခၚေသးတယ္။ ရႀကီးနဲ႔ ရငယ္ေပါ့။
လကိုလည္း ဠနဲ႔ ယွဥ္ျပီး လငယ္လို႔ ေခၚႏိုင္ပါတယ္။
အကၡရာအမည္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ေျပာစရာတခုက ဓေအာက္ျခိဳက္ကို ေအာက္ကခ်ိဳင့္ေနလို႔ ဓေအာက္ျခိဳက္ ေခၚတယ္ေျပာျပီး ေရးေတာ့ ေအာက္က မခ်ိဳင့္ပါလားလို႔ ေမးစရာရွိတယ္။ ပုဂံေခတ္ ေက်ာက္စာေတြမွာ စေရးတုန္းက ဓဟာ အခုလို ေအာက္က ပိတ္မေနဘူး။ ဗ ေစာက္ထိုးေရးသလို ေအာက္ကခ်ိဳင့္ေနတယ္။ ( ဗထက္ျခိဳက္ ေျပာင္းျပန္ပံုစံမ်ိဳးေပါ့။)
စ် (စ်မ်ဥ္းဆြဲ) ကို စလံုးယပင့္-ဆိုျပီး မွားသင္တဲ့ ဆရာမကေလးေတြ ရွိတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ စ် ဟာ မူလအကၡရာမွာ သီျခားပံုသ႑ာန္ ရွိပါတယ္။ စလံုးကို ယပင့္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဘးက မ်ဥ္းဆြဲထားလို႔ စ်မ်ဥ္းဆြဲ ေခၚတယ္လို႔ မွတ္သင့္ပါတယ္။ ကဲ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ျပည့္စံုျပီထင္ပါတယ္။

ကိုးကား ။ ။
ေမာင္ခင္မင္ (ဓႏုျဖဴ)