Friday, October 21, 2011

ကမ္းဆင့္ လွမ္းလင့္လိုက္တဲ့ လက္မ်ား


   ဒီေန႔ မဒမ္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ထူးဆန္းေနသည္။ ေရခ်မ္းကို မနက္ေစာေစာထဲက အကၤ်ီလဲခိုင္းထားျပီး ဒီေန႔ ေရခ်မ္းတြင္ သြားစရာ အစီအစဥ္မရွိရင္ သူ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ မွာထားသည္။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္လဲ မဒမ္ေရခ်မ္း ေခၚေဆာင္ရာသို႔ ဘာမသိညာမသိနဲ႔ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔သာ လိုက္လာရသည္။သူမ ဘယ္ကိုသြားမည္။ ဘာကို လုပ္မည္ကိုမသိ။ သူမလမ္းညႊန္ရာကိုသာ ကားစတီယာတိုင္ေလး ကိုင္ရင္းေမာင္းႏွင္ေနရသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ သို႔ေလာသို႔ေလာ အေတြးမ်ားျဖင့္ မဒမ္ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေလဦးမလဲ။ ဟိုတခါကလဲ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ေျပာျပီး လမ္းေရာက္မွ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ေရာက္သြားသည္။
    အခုလဲ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ကားကို ေရႊတိဂံုဘုရားလမ္းေပၚသို႔ ဦးတည္လိုက္ရသည္။ အေတြးထဲမေတာ့
“အင္း၊ ဒီမိန္းမ စေကာ့ေဈးေမာင္းခိုင္းျပီး ဘာပူဆာဦးမလဲမသိဘူး။”
ယခင္ ေလဟာျပင္ေဈးအေရွ႕သို႔အေရာက္တြင္ -
“ဟိုမွာေတ႔ြလား။ အဲဒီအေဆာက္အဦးဆီကို ေမာင္း။” သူျပရာ အေဆာက္အဦးက အရင္က သြားေကာလိပ္ေနရာကိုပင္။
ေဆးရုံဝင္းထဲေရာက္ေတာ့ ေရခ်မ္းအေတာ္ပင္ အံ့ၾသသြားသည္။ ေရခ်မ္း ဒီေနရာမေရာက္တာ အေတာ္ပင္ၾကာခဲ့ျပီ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သြားႏႈတ္ဖို႔ဆိုျပီး ဒီသြားေကာလိပ္ကို အျမဲတေစ လာရေလ့ရွိသည္။ အခုေတာ့ ဒီသြားေကာလိပ္ၾကီးပင္ ေခတ္စနစ္ေတြေၾကာင့္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ရရွာေပျပီ။
“အမ်ိဳးသားေသြးဌာန” ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးက ေရခ်မ္းကို ၾကိဳဆိုေနသည္။ ရန္ကုန္မေရာက္ျဖစ္တာလဲၾကာျပီ၊ ေရာက္ျပန္ေတာ့လဲ ဒီေနရာကို ျဖတ္သြားျဖတ္လာသာ လုပ္ခဲ့တာ ေယာင္လို႔လွည့္ပင္မၾကည့္ခဲ့။ ေရခ်မ္း၏ ငယ္သြားေလးမ်ား ထိုေနရာမွာပင္ အေတာ္မ်ားမ်ား ဆံုးရႈံးခဲ့တာေၾကာင့္ ထိုအေဆာက္အဦးကိုျမင္လွ်င္ ေရခ်မ္း အေတာ္စိတ္နာသည္။
သခၤါရအေျပာင္းအလဲမ်ားေၾကာင့္ သြားေကာလိပ္မွ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန ေျပာင္းလဲသြားေသာ ထိုအေဆာက္အဦးဆီေရာက္မွ ေရခ်မ္းလဲ မဒမ္ေရခ်မ္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သေဘာေပါက္လာသည္။
“ဒီတစ္ခါ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ေသြးလႈျဖစ္ေအာင္ကို လႈၾကမယ္ေလ။”
လြန္ခဲ့ေသာ ေလးလေလာက္က မဒမ္ေရခ်မ္းေျပာခဲ့သည့္ စကားမ်ားကို ေရခ်မ္း ျပန္လည္သတိရလာသည္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဘာလိုလိုညာလိုလိုႏွင့္သာ ေခါင္းညိမ့္ခဲ့ရေသာ္လည္း တကယ္မဟုတ္ေသးသျဖင့္ ေရခ်မ္း ခပ္ေမ့ေမ့ျဖစ္ေနခဲ့သည္။
တကယ့္တကယ္တမ္း ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ ေရခ်မ္း ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားသည္။ အမွန္ေျပာရလွ်င္ ေရခ်မ္းေသြးမလႈခ်င္။ တခါဘူးမွ်လဲ မလႈခဲ့ဘူး။ ေရခ်မ္းငယ္ငယ္ကဆို အပ္ႏွင့္ ေဆးထိုးခံရမည္ကို ေၾကာက္သျဖင့္ ဘယ္ေလာက္ဖ်ားနာနာ ေဆးခါးခါးၾကီးမ်ားကိုပင္ ၾကိတ္မွိတ္ျမိဳခ်ခဲ့သည္။
ၾကီးလာျပန္ေတာ့လဲ ေသြးလႈတန္းတယ္ဆိုတာ သတင္းစာေတြမွာ ေတြ႔ဖူးတာသာရွိခဲ့သည္။ ေရခ်မ္းေနတဲ့ အသိုင္းအဝိုင္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေသြးအလႈခံတာတို႔၊ ေသြးလႈဖူးတဲ့လူဆိုတာတို႔ မျမင္ခဲ့၊ မဆံုခဲ့ေပ။
မဒမ္ေရခ်မ္းသာ သူအရင္အလုပ္မွာ ေသြးလာအလႈခံတုန္းက သြားလႈခဲ့ဖူးသည္။ သူကေတာ့ အျမဲတမ္း ေရခ်မ္းကို ေသြးသြားလႈမယ္လို႔သာ ေျပာေျပာေနတာ ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း အျခားကိစၥေတြႏွင့္ ေသြးလႈဖို႔ကို မလွည့္ျဖစ္ခဲ့ၾကေပ။ ေရခ်မ္းကလည္း ေဆးရုံေဆးခန္းဆို သိပ္မသြားခ်င္ဆိုေတာ့ ဒီအေၾကာင္းကို သူမဖာသာ ေမ့ေမ့ေျပာက္ေျပာက္ ေနပါေစသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ အစမေဖၚေပးခဲ့။
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အေဆာက္အဦးအဝင္ဝမွာတင္
“ငါ ေသြးမလႈခ်င္ဘူးေနာ္၊ နင္ဘဲလႈ၊ ငါက နင္ကုသိုလ္ရေအာင္ လိုက္ပို႔ေပးတာ။”
“ အင္းပါ….. က်မ ဘာသာ လႈမွာပါ။ ရွင္သာ သားအၾကီးနဲ႔ ေစာင့္ေနခဲ့။”
 အမ်ိဳးသားေသြးဌာနထဲသို႔အဝင္ ေရခ်မ္း အဝေလးမွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနၾကတဲ့ မိန္းမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္းေတာ့မသိ ေရခ်မ္း သူတို႔ကို ေသခ်ာသတိထားမိသြားသည္။ သတိထားမိတာက သူတို႔ရဲ႕ တစ္ခုခုကို စိုးရိမ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ။ အဝတ္အစားေလးေတြကလည္း ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးေတြ။ သူတို႔ပံုစံက ဂ်ီအီးစီမွာ ဆန္ထုတ္ထုတ္ဖို႔ ေစာင့္ေနသူလို မ်က္ႏွာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္၊ ရုပ္ရွင္လက္မွတ္မရမွာစိုးလို႔ တန္းစီးေစာင့္ေနၾကတဲ့သူလိုလဲ မဟုတ္၊ တခုတခုကို ေစာင့္ေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ အသက္ၾကီးၾကီး အမ်ိဳးသမီးၾကီးက ခဏေန ထိုင္လိုက္၊ ခဏေန ထလိုက္ႏွင့္။
“အေမကလည္း ခဏေစာင့္လို သူတို႕ကေျပာထားတယ္ေလ။”
“ဟဲ့ သူတို႔ခဏလည္း ေသခ်ာလား၊ မေသခ်ာလားမသိ။ ဟိုက ဆရာဝန္ၾကီးကလည္း ဒီေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ မေက်ာ္မွီ ရရမယ္လို႔ ေျပာတယ္မဟုတ္လား။”
“အင္းပါ အေမရယ္။ က်မတို႔လဲ ဒီကို မနက္ေစာၾကီးထဲက လာေစာင့္ေနတာပဲ။ အခုလဲ သူတို႔က က်မတို႔လိုတဲ့ေသြး မေန႔က ကုန္သြားလို႔ တျပင့္ေသြးဌာနေတြဆီ ရမရ ဖုန္းဆက္ေမးေနတာပဲ။ ”
ေရခ်မ္းလဲ သားအၾကီးေကာင္ကို ထိန္းရင္း ထိုအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ ေျပာဆိုေနတာကို တစြန္းတစၾကားလိုက္ရသည္။ သူတို႔အေျပာအရ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သားအမိဆိုတာရယ္၊ ေသြးအိတ္လာ ေစာင့္ေနတာရယ္ သိလိုက္ရသည္။ သူတို႔က ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ ေစာင့္ေနရတာလည္းဟု ေရခ်မ္း သိခ်င္သြား၍…..
“ဒီက အမတို႔က ဘာကိုေစာင့္ေနၾကတာလဲ။ ေသြးက လိုခ်င္တိုင္းမရဘူးလား။”
“ဒီမွာကလည္း ေသြးကို လိုသေလာက္မရဘူး။ တေန႔မွ ႏွစ္ပုလင္းထဲ ရႏိုင္တာ။ အဲဒီႏွစ္ပုလင္းကလည္း သူတို႔မွာ ရွိဦးမွ။ က်မေယာကၤ်ားက ရန္ကုန္ေဆးရုံးၾကီးမွာ ေသြးကင္ဆာနဲ႔ ေရာက္ေနတာ။ က်မတို႔က သ႔ူအတြက္ေသြးကို ဒီမွာအျမဲလာယူရတယ္။”
“အျပင္မွာေကာ ဝယ္လို႔မရဘူးလား။”
“ရပါတယ္ကြယ္။ အျပင္မွာက သြားဝယ္ရင္ ေဈးၾကီးတယ္။ ဒီမွာ အမတို႔က ေသြးတစ္အိတ္ကို သံုးေထာင္ပဲေပးရတာ။ ေယာက်ၤားကလည္း ေသြးသြင္းဖို႔ ဘယ္ေလာက္ကုန္ဦးမလဲ မသိဘူး။ အရင္ေန႔ေတြက ေငြမေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ ေသြးလႈမယ္သူကို ကုိယ္တိုင္ရွာလာေပးရင္ သူတို႔က ေသြးထုတ္ေပးတယ္။ အခုဟာကလည္း က်မတို႔က နယ္ကဆိုေတာ့ ေသြးလႈေပးမယ့္အသိေတြကလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမရွိတာရယ္။ အျပင္မွာ ဝယ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ေသြးအိတ္ေဈးက ၾကီးကၾကီးနဲ႔ဆိုေတာ့ သူတို႔ အမ်ိဳးသားေသြးဌာနက ေပးတာကိုပဲ က်မတို႔လည္း ေမ်ာ္ေနၾကရတာ။”
“အမ ေယာကၤ်ားက ဘာေသြးအမ်ိဳးအစားမို႔လို႔လဲ။ သူတို႔မွာေကာ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနဆိုျပီး ေသြးမရွိေတာ့လို႔လား။”
“က်မေယာကၤ်ားေသြးက ‘အို’ ေသြးပါ။ ေသြးက မေန႔ညေနတုန္းကတည္းက ကုန္ခါနီးေနျပီလို႔ ေျပာေနတာ။ သူတို႔က တျခားေနရာေတြကေန ရမရ ဖုန္းဆက္ေမးေနတယ္ ေျပာတာပဲ။ အဲဒါက်မတို႔လည္း မနက္ကတည္းက ေသြးႏွစ္အိတ္အတြက္ ေစာင့္ေနတာ။ အခုထိေတာင္ က်မတို႔တေတြ မနက္စာေတာင္မစားခဲ့ရေသးဘူး။”
ေရခ်မ္း သူတို႔မိသားစုေလးကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ ေလာကမွာ အရာရာတိုင္းကို ေငြရွိတာေတာင္ ဝယ္လို႔မရ၊ ဝယ္ခ်င္လို႔ ေငြရွိေပမယ့္လည္း ဝယ္မည့္အရာက ရွိေနဦးမွပါလား။ သူတို႔လိုတာ ‘အို’ ေသြးတဲ့။ ေရခ်မ္း မိမိကိုယ္မိမိ မလံုသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ေရခ်မ္း ေသြးအမ်ိဳးအစားကလည္း ‘အို’ ေသြးပဲမဟုတ္လား။
တခ်ိဳ႕ေတြက သူတို႔ေသြးေတြကို အၾကိမ္ ရာေထာင္မက လႈတန္းေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေရခ်မ္းလိုမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္ေသြးကို ကိုယ္ႏွေျမာတာလား၊ ေသြးလႈရမွာကို တြန္႔ဆုတ္ေနတာလား ေဝခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္ကေရာ အမွန္တကယ္ ေသြးသြင္းဖို႔ လိုအပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္လိုအပ္တဲ့ေသြးမရႏိုင္တာ၊ မရွိတာဆိုတဲ့ အျဖစ္မွ ေရခ်မ္း မၾကံဳဘူးတာ။ ေငြရွိရင္ ေသြးဆိုတာ ဝယ္ဖို႔ လြယ္လြယ္ေလးပဲဟု ေရခ်မ္း ထင္ေနမိခဲ့တာ။
တကယ္လို႔သာ ထိုမိသားစုေလးလို အေျခအေနဆိုရင္ေကာ ေသြးလႈတန္းေနၾကသူေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနၾကပါလွ်က္၊ ေသြးဝယ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြ ေပါမ်ားပါလွ်က္၊ ဘဝေပးအေျခအေနအရေကာ၊ တိုက္ဆိုင္မႈေတြအရေကာ အလြယ္တကူ ေသြးမရရွိႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္ ေရခ်မ္း ဘာလုပ္ရမလဲဟု ေတြေဝစဥ္းစားမိသြားသည္။
ေရခ်မ္းလဲ သားကို သူ႔အဖိုး ေရခ်မ္းအေဖနဲ႔ အျပင္မွာထားခဲ့ျပီး မဒမ္ခ်မ္းရွိရာ  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနထဲသို႔ လိုက္ဝင္သြားသည္။ မဒမ္ခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေသြးအလႈခံဌာနအဝရွိ Reception စားပြဲတြင္ ေဖာင္တစ္ေစာင္ျဖည့္ေနရင္း အလုပ္ရႈပ္ေနသည္။ သူမေနာက္ကေန ေရခ်မ္း မေရာင္မလည္ႏွင့္ ေစာင့္ေနျပီး သူမေဖာင္ျဖည့္ျပီးေနာက္ ေသြးရည္ၾကည္စစ္တဲ့ေနရာကို လိုက္သြားသည္။
ထိုေနရာေလးမွာ တာဝန္က် ဆရာဝန္မေလးနဲ႔ အကူအမ်ိဳးသမီးက စားပြဲေလးမွာထိုင္ေစာင့္ရင္း မဒမ္ခ်မ္းရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းထိပ္ကေလးကို တခါသံုးအပ္ကေလးနဲ႔ ေဖာက္လိုက္ပါတယ္။
“အရင္တုန္းကေရာ ေသြးလႈဖူးလားရွင့္။”
“ ဟုတ္။ က်မအရင္တုန္းက လႈဖူးပါတယ္။ ဒီမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အလုပ္မွာ ေသြးအလႈခံအဖြဲ႔ လာတုန္းကပါ။”
လက္ဖ်ားေပၚမွာ ေသြးစက္ေလး စို႔ထြက္လာေတာ့ သူတို႔စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ အျပာေရာင္ပုလင္းထဲကို မဒမ္ခ်မ္းရဲ႕ ေသြးစက္ကေလးကို ညွစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ ေသြးစက္ကေလးက အျပာေရာင္အရည္ေပၚမွာ ေအာက္မက်ပဲ ေပါေလာေပၚေနပါတယ္။ ဆရာဝန္မေလးက မဒမ္ခ်မ္းမ်က္ႏွာကို ၾကည့္ျပီး
“အမ ေသြးလႈလို႔ မရဘူးရွင့္။ အမေသြးက ေအာက္က်မသြားပဲ အခုလို ေပၚေနလိုရွိရင္ ေသြးလႈလို႔မရႏိုင္ေသးရွင့္။ အမမွာ ေဟမိုဂလိုဘင္ ေခၚတဲ့ သံဓာတ္ အားနည္းေနပါတယ္။”
“ ဟင္… ဒါဆို က်မ ေသြးလႈလို႔မရေသးဘူးေပါ့။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ရမွာလဲ။”
“မပူပါနဲ႔။ က်မတို႔ အမကို သံဓာတ္ အားေကာင္းလာမယ့္ေဆး ေပးလိုက္ပါ့မယ္။ ဒီေဆးေသာက္ျပီး ေနာက္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာရင္ က်မတို႔ဆီ ျပန္လာခဲ့ပါ။ ေနာက္ျပီး အမ ဒီၾကားထဲ အစားမွန္မွန္၊ အအိပ္မွန္မွန္ ေနပါ အမ။”
မဒမ္ခ်မ္း မ်က္ႏွာေလး ညိႈးသြားျပီး ေရခ်မ္းဆီသို႔ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ ဆိုေသာအၾကည့္ျဖင့္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ပါတယ္။
“ ခဏ…. အမ။ သူ႔ေသြးလႈလို႔မရႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ဆီကေရာ…..”
ေရခ်မ္း လက္ကို ဆရာဝန္မေလးဆီကို လွမ္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ၾကီး ေရခ်မ္း အျပဳအမူကို မဒမ္ခ်မ္းကေတာ့ အံ့ၾသတဲ့ အမူအရာနဲ႔ၾကည့္ရင္း သူပဲ အရင္ကေတာ့ ေသြးမလႈဘူးဆိုျပီး အဝင္ဝမွာေတာင္ ကပ္က်န္ေနခဲ့တဲ့လူ အခုက်ေတာ့လဲ …. ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးတဲ့ အမူအရာမ်ား မဒမ္ခ်မ္းမ်က္ႏွာေပၚ လႊမ္းျခံဳသြားပါတယ္။
ဆရာဝန္မေလးကလည္း သူေရွ႕ေရာက္လာတဲ့ ေရခ်မ္းလက္ဖ်ားကို တခါသံုးအပ္ကေလးနဲ႔ ေဖာက္ျပီး အျပာေရာင္အရည္ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ကေလးထဲ ေသြးစက္မ်ားကို ထည့္လိုက္ပါတယ္။ အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာက မဒမ္ခ်မ္းတုန္းက သူမေသြးစက္ေတြကို အေတာ္ေလး ညွစ္ယူလိုက္ရေပမယ့္ ေရခ်မ္းအလွည့္က်ေတာ့ ေသြးစက္ေလးေတြ လက္ဖ်ားေပၚမွာ စီးလာျပီး ခြက္ေလးထဲ က်သြားပါတယ္။
ေရခ်မ္းေသြးစက္ေတြဟာ အျပာေရာင္ခြက္ကေလးထဲလဲ က်သြားေရာ ခြက္ေအာက္ေျခအထိကို နစ္ဆင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေသြးစစ္တဲ့ ဆရာဝန္မေလးကလည္း ျပံဳးေပ်ာ္တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔
“ဒီက အကိုေသြးက လႈလို႔ရပါတယ္။ က်မတို႔ အကိုကို ေဖာင္ေပးလိုက္မယ္။ သြားျဖည့္ေပးပါေနာ္။ ျပီးရင္ ဟိုဘက္က ကြန္ျပဴတာစာရင္းသြင္းတဲ့ ေနရာေလးကို သြားေပးပါ။”
“ အို.. သူက်ေတာ့ရျပီး က်မ က်ေတာ့…..”
“ဒီလိုျဖစ္တတ္ပါတယ္ အမရယ္၊ အမက သံဓာတ္မ်ားတဲ့ အစားအစားမ်ားမ်ား စားေပးေပါ့။ ေနာက္ျပီး လာမလႈခင္ အိပ္ေရးမဝဘူး ဆိုရင္လည္း ျဖစ္တတ္တယ္။ ဒီမွာ က်မတို႔ အမကို ေသြးမလႈခင္ ဘာေတြလိုအပ္တယ္၊ ဘာေတြ လုပ္ရမည္ဆိုတဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြ ေပးလိုက္မယ္။ လိုရမယ္ရေပါ့။”
ဆရာဝန္မေလးက မဒမ္ခ်မ္းကို  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနက ထုတ္တဲ့ လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးရယ္၊ ေဟမိုဂလိုဘင္(Haemoglobin) အားေကာင္းေစမယ့္ ေဆးျပားေလးေတြ ထည့္ထားတဲ့ အထုတ္ႏွစ္ထုတ္ရယ္ ေပးလိုက္ပါတယ္။
“က်မ မလႈလိုက္ရေပမယ့္လည္း ကုသိုလ္ရေအာင္ ရွင့္ေဖာင္ကို က်မ ကူျဖည့္ေပးမယ္”
ဟုဆိုကာ မဒမ္ခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေရခ်မ္းဆီက ေဖာင္ကိုယူျပီး သူမကိုယ္တိုင္ ျဖည့္ေပးပါတယ္။
“ခုနတုန္းကေတာ့ မလႈဘူးဆိုျပီး အခုက်ေတာ့ ဘာစိတ္ကူေပါက္သြားတာလဲ။”
“ငါလဲ မင္းမလႈလိုက္ႏိုင္ေသးလို႔ ငါေသြးဆိုရင္ေကာ ရမလားလို႔ပါ။ ေပးပါ ငါေဖာင္ငါ ကိုယ္တိုင္ျဖည့္ၾကည့္ဦးမယ္။”
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ မဒမ္ခ်မ္းကိုသာ ေျပာေနတယ္ သ႔ူမ်က္လံုးမ်ားကေတာ့ အေစာက အဝင္ဝမွာ ေတြ႔ခဲ့တဲ့ မိသားစုကို ရွာေဖြမိေသးတယ္။ သူတို႔ေတြေကာ လိုအပ္တဲ့ေသြးအိတ္ ရသြားၾကျပီလားလို႔။ သူတို႔သံုးေယာက္ ေသြးမရေသးဘူးထင္တယ္ အေပါက္ဝေလးမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတုန္းပဲ။
ေရခ်မ္း ေဖာင္ျဖည့္ေတာ့ ေမးထားတာ အစံုပါပဲ။ အရင္က ေသြးလႈဖူးလား။ ေဆးထိုးဖူးလား။ မူးယစ္ေဆးဝါးသံုးစြဲ ဖူးလား။ အေပ်ာ္အပါးလိုက္စား ဖူးလား။ ေဆးမွင္ေၾကာင္ထိုးဖူးလား။ နားကပ္ေဖာက္ ဖူးလား။ ေသြးသြင္း ဖူးလား စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာရယ္၊ ကိုယ့္ေနရပ္လိပ္စာရယ္ ျဖည့္လိုက္ရတယ္။
ေဖာင္ျဖည့္ျပီးတာနဲ႔ စာရင္းသြင္းတဲ့ ေနရာကို ေဖာင္ေလးယူသြားေတာ့
“အကို မွတ္ပံုတင္ေလး တဆိတ္ေလာက္”
“ဟိုက္…” ဒုကၡပဲ။ မွတ္ပံုတင္က အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ျပီ။ အေရးထဲက်မွ အရာေပၚေနျပီ။ မွတ္ပံုတင္လိုမလို သိမွမသိပဲကို။ အစကတည္းကလည္း မဒမ္ခ်မ္းပဲ ေသြးလႈမွာဆိုေတာ့……
“ မပါလာဘူး ခင္ဗ်ာ့။”
“ ရွင္ကလည္း ျမန္မာျပည္မွာေနျပီး။ မွတ္ပံုတင္မပါရင္ ကားလိုင္စင္ထုတ္ျပ လိုက္ေလ။ အတူတူပါပဲ။”
မဒမ္ခ်မ္းက အေနာက္မွ လွမ္းသတိေပးသည္။ ဟုတ္ပါရဲ႕။
“ ကားလိုင္စင္ေကာ ရမလား။”
“ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္။”
ေတာ္ပါေသးတယ္။ ေက်းဇူးတင္လိုက္မိပါရဲ႕ မဒမ္ခ်မ္း ျဖတ္ထိုးဥာဏ္ကို။
“အစ္ကို ပထမဆံုးေသြးလႈတာလား။”
“ဟုတ္ကဲ့”
စာရင္းသြင္းေနသည့္ ေကာင္မေလး၏အေမးကို ေျဖလိုက္ရင္း ပထမဆံုး ေသြးလႈဖူးတယ္ေျပာရတာ ကိုယ္ဘာသာ ရွက္သလိုလို စိတ္မလံုမလဲ ျဖစ္လာသည္။ စာရင္းသြင္းတာကို ေစာင့္ရင္းနဲ႔မွ
“အစ္မ ဟိုေလ…. ဟိုအေပါက္ဝက အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္က သူတို႔ ေသြးဝယ္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ေျပာတယ္။ အဲဒါ ကၽြန္ေတာ့္ေသြးကို သူတို႔အတြက္ လႈရင္ရမလား။”
“က်မတို႔က စာရင္းလက္ခံတာဆိုေတာ့ ေသခ်ာမသိဘူး။ အစ္ကို ေသြးလႈျပီးသြားမွ ေသြးထုတ္တဲ့ဌာနမွာ သြားျပီး ေျပာျပလိုက္ေလ။ သူတို႔က အစ္ကို ေျပာသလို ေဆာင္ရြက္ေပးပါလိမ့္မယ္။ အခု အစ္ကို ဟိုဘက္အခန္းထဲက ဆရာဝန္ၾကီးရဲ႕ လက္မွတ္ယူလိုက္ပါဦးရွင့္။ ျပီးရင္ က်မတို႔ဆီကိုပဲ ျပန္လာခဲ့ပါ။”
သူျပန္ေပးလိုက္တဲ့ ေဖာင္ေလးကိုယူရင္း သူမညႊန္ျပလိုက္တဲ့ အခန္းဘက္ကို သြားရပါတယ္။ အခန္းအဝေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္ကုတ္ဝတ္ထားတဲ့ အမိ်ဳးသမီးတစ္ေယာက္ ထိုင္ေနပါတယ္။ ေရခ်မ္းလဲ ဝင္ခြင့္ေတာင္းတဲ့ အမူအယာျပရင္း ဆရာဝန္မၾကီး စားပြဲေဘးက ခုံမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ပါတယ္။
“အရင္က ေသြးလႈဖူးလား။”
“ဟင့္အင္း…. ဒါ… ပထမဆံုးအၾကိမ္ပါ”
ဆရာဝန္မၾကီးက ေရခ်မ္းလွမ္းေပလိုက္ေသာ စာရြက္ေပၚမွ အခ်က္အလက္မ်ားကို ေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ေနရင္းမွ
“အရင္က အသားဝါျဖစ္ဖူးတယ္လို႔ ေရးထားတယ္။ ဘယ္တုန္းကလည္း။ အခုေရာ ဘာေဆးဝါးေတြမ်ား မွီဝဲေနသလဲ။”
“ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ အတိအက်ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ေမြးေမြးျခင္းတုန္းက အသားဝါပါလာတာပါ။ အခုၾကီးမွေတာ့ တခါမွျပန္မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။”
“ေၾသာ္…. ဒါလား။ အဲဒါဆို မိဘႏွစ္ပါးလံုးက အိုေသြးေတြေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ပါ။ အခုမရွိရင္ ေသြးလႈလို႔ရပါတယ္။ က်မတို႔ဆိုလိုတာက အသည္းေရာင္ အသားဝါေရာဂါကို ဆိုလိုတာပါ။”
ဆရာဝန္မၾကီးက ေရခ်မ္းကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္စစ္ေဆးျခင္း ျပဳလုပ္ျပီး စာရြက္ေပၚမွာ လက္မွတ္ထိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်မ္းလဲ ေဖာင္ေပၚမွာ လက္မွတ္လဲရေရာ စာရင္းလက္ခံတဲ့ေနရာကို ျပန္သြားျပီး သူတို႔ထုတ္ေပးတဲ့ ေသြးထုတ္ဖို႔လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ ေသြးလႈမွတ္တမ္းကတ္ျပားေလး ထုတ္ေပးပါတယ္။
“ဒီကတ္ျပားေလးက ေနာက္တခါလာလႈရင္ ယူလာခဲ့ပါ။ ဒီပစၥည္းေတြ ယူသြားျပီး ဟိုေဘးက အခန္းထဲ ဝင္သြားလိုက္ပါ။”
သူမညႊန္ျပလိုက္တဲ့ အခန္းဝေရာက္ေတာ့ အခန္းတံခါးေလးေစ႔ထားပါတယ္။ အခန္းဝမွာေတာ့ ေသြးလႈခန္းမလို႔ ေရးထားေတာ့ ေရခ်မ္းလည္း စိတ္နဲနဲ လႈပ္ရွားသြားပါတယ္။ေစ႔ထားတဲ့ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ေအးျမရွင္းသန္႔ေနတဲ့ ေလေအးတခ်ိဳ႕က ေရခ်မ္းမ်က္ႏွာကို ျဖတ္သန္းဆီးၾကိဳလိုက္တယ္။
အထဲမွာေတာ့ ေဆးရံုကုတင္ေတြလို ရွစ္လုံးေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ထူးျခားတာက သြားေဆးခန္းေတြကလို ဆိုဖာနဲ႔ ဆံုလည္ကုလားထိုင္ တစ္လံုးလည္းေတြ႔ရတယ္။ ေရခ်မ္းဝင္သြားေတာ့ အနီဝတ္ သူနာျပဳဆရာမေလး တစ္ေယာက္က ေရခ်မ္းဆီကို ေလွ်ာက္လာျပီး ေရခ်မ္းလက္ထဲမွ ေသြးလႈရန္သံုးမည့္ ေသြးအိတ္အလြတ္ကို လွမ္းယူရင္း နေဘးက ကုတင္အလြတ္ေပၚ လွဲဖိုု႔ အခ်က္ျပလိုက္ပါသည္။
ေရခ်မ္းလဲ အေတြ႔အၾကံဳသစ္ကို ရင္ဖိုေနသူမို႔ ဘာစကားမွေတာင္မေျပာႏိုင္ပဲ သူနာျပဳဆရာမေလး ညႊန္ျပတဲ့ ကုတင္ေပၚ တက္ရင္း ပက္လက္လွန္ အိပ္လိုက္ပါတယ္။ ဘယ္ဘက္လက္ဖ်ံကို ဆန္႔ေပးလိုက္ရင္း မ်က္လံုးကို အသာမွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ သူနာျပဳဆရာမေလးက လက္ေမာင္းကို ဂြမ္းစေလးနဲ႔ ပြတ္လိုက္တာ၊ လက္ေမာင္းရင္ကို ရာဘာၾကိဳးေျပာ့ေလးနဲ႔ စီးေႏွာင္လိုက္တာ၊ အသားထဲကို ေဆးထိုးအပ္ကေလး ထိုးစိုက္ဝင္လာတာတို႔ကိုေတာ့ ေရခ်မ္း မ်က္စိမွိတ္ထားေပမယ့္ အေတြ႔တို႔က သိေနပါတယ္။
ေရခ်မ္းကိုယ္ထဲက ေသြးေတြ ဘယ္လိုအျပင္ကို ေရာက္သြားသလဲေတာ့ မသိ။ (အလြန္ဆံုးရွိမွ ငါးမိနစ္ေလာက္ပင္ ရွိမည္ထင္တယ္) ခဏၾကာေတာ့ ဆရာမေလး ျပန္ေရာက္လာျပီး
“ကဲ…. ျပီးသြားျပီ၊ မ်က္စိမဖြင့္နဲ႔ဦး၊ ငါးမိနစ္ေလာက္ မ်က္လံုးမွိတ္ အနားယူလိုက္ဦး။ ေသြးလႈလႈျပီးျခင္း ရုတ္တရက္ထရင္ မူးတတ္လို႔။”
“ဆရာမ ဒီတခါလႈျပီးသြားရင္ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ေနာက္တခါ လာလႈလို႔ရျပီလဲ။”
“ေနာက္ေလးလေလာက္ဆိုရင္ လာလႈလို႔ရျပီ၊ လူတစ္ေယာက္က တစ္ႏွစ္မွာ ေသြးသံုးၾကိမ္ကေန၊ ေလးၾကိမ္လႈလို႔ရတယ္။”
ေရခ်မ္း မ်က္စိေလး အသာျပန္မွိတ္ထားရင္း ရင္ထဲမွာ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္ေနေလရဲ႕။ မလႈခင္တုန္းက စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ ဘယ္ဆီဘယ္ေရာက္မွန္း မသိ၊ ၾကက္ေပ်ာက္ဌက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္သည္။ ေနာင္လဲ ေသြးလာလႈရဦးမယ္ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ေလးကေတာ့ သိသိသာသာ ေပၚလာသည္။ အရင္တုန္းက ဒီလိုလြယ္ကူမယ္၊ ဒီလိုလႈလို႔ရတယ္မ်ား သိရင္ခဲ့ရင္ေလ ဆိုေသာအသိမ်ား၊ မိမိလို ေသြးလႈရမွာကို မသိတဲ့သူ၊ စိတ္မဝင္စားတဲ့သူ၊ သိရက္နဲ႔ မလႈတန္းတဲသူ၊ ေသြးလႈရမွာကို အထင္မွား အျမင္မွားေတြနဲ႔ ေၾကာက္ေနသူမ်ားကိုပါ ေသြးလႈဖို႔ အသိေလးရသြားခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြသာ ေရခ်မ္းစိတ္မွာ ဆက္တိုက္ျဖစ္ေပၚေနေလသည္။
ေနာက္ျပီး ငါ့ေသြးနဲ႔ တကယ့္ကို ေသြးလိုေနတဲ့ ေရာဂါသည္ေတြ၊  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန အဝင္ဝမွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ မိသားစုလို ေသြးအေရးေပၚ လိုေနတဲ့သူေတြ၊ ေသြးလြန္တုတ္ေကြးေၾကာင့္ အမွန္တကယ္ ေသြးသြင္းဖို႔လိုအပ္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အသံုးခ်ႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးပီတိေတြ ေရခ်မ္းကိုယ္ထဲ စီးဝင္လာပါတယ္။
 ဒီလိုအေျခအေနေတြ၊ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ တကယ့္ကို ေသြးလိုအပ္ေနသူေတြရဲ႕ ဒုကၡအျဖစ္သနစ္ေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္မိရင္ ေရခ်မ္း အရင္က ေသြးမလႈခ်င္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေနာင္တရ ေဝဖန္ေနမိေတာ့တယ္။
ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေရခ်မ္းမ်က္စိဖြင့္ျပီး ကုတင္ေပၚ ထထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္ေတာ့ အရင္က ေရခ်မ္းဝင္လာခါစက တစ္ေယာက္ထဲ အခု ေရခ်မ္းကုတင္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေနာက္ထပ္ ေသြးအလႈရွင္ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ကို ထပ္ေတြလိုက္ပါတယ္။
“ေခါင္းမူးလား။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုရင္ သြားလို႔ရပါျပီ။ ေနာက္ျပီး ဒီအေဆာင္ရဲ႕အေနာက္မွာ ကန္တင္းရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ေသြးအလႈရွင္ေတြကို အဟာရျဖစ္ေအာင္ ေဆးနဲ႔ အစားအေသာက္ေတြ ေကၽြးတယ္။ သြားစားလိုက္ပါဦး။”
ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အစာဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္ရေတာ့ စိတ္ဝင္စားသြားသည္။ “ဒီကိုလာခဲ့သမွ် ဒီအစီအစဥ္ေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပဲ။” စိတ္ထဲမွာလဲ ကန္တင္းဆိုေတာ့ ရွယ္ပဲေနမွာလို႔။ ေရခ်မ္းေျခလွမ္းမ်ားက ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ အစားအေသာက္ ေကၽြးေမြးရာ အေဆာင္အေနာက္ဘက္ ကန္တင္းဆီ ဦးတည္လိုက္ပါသည္။
ေရခ်မ္းတို႔မ်ား အစာေဟ့ဆိုတာနဲ႔ ပါရမီျဖည့္ဖက္ မဒမ္ခ်မ္းကိုေတာင္ ေမ့မလိုျဖစ္သြားတယ္။ ေဆာ္ရီးပါ။ ေသြးလႈခန္းက ေရခ်မ္းထြက္လာတာနဲ႔ မဒမ္ခ်မ္းက
“အို…. ျမန္လိုက္တာ။”
“ဟုတ္တယ္။ ေသြးထုတ္လိုက္တာ ခဏေလးပဲ။ ဒါေတာင္ ဆရာမက ေသြးလႈလႈျပီးျခင္း ခဏေလာက္ မွိန္းေနရမယ္ဆိုလို႔ လွဲေနတာ။”
“ဟုတ္လား။ ေသြးအားေကာင္းလို႔ထင္တယ္ ျမန္တာ။ က်မအရင္ ေသြးလႈတုန္းကဆို ဆယ္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာင္ၾကာ သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ ေသြးလႈျပီးတဲ့သူေတြကို အဟာရျပန္ျပည့္ေအာင္ဆိုျပီး ဘူေဖးေကၽြးေသးတယ္။”
“ဟုတ္တယ္။ ဒီမွာလဲ ေကၽြးတယ္ေျပာတယ္။ လာ…လာ”
ေရခ်မ္းလဲ အေနာက္ဘက္ ကန္တင္းဆီသို႔ မဒမ္ခ်မ္းအားေခၚျပီး ဦးတည္လိုက္သည္။
ကန္တင္းတဲ့။ ေရခ်မ္း ထင္သမွ် ကန္တင္းတကာ့ ကန္တင္းထဲမွာ ဒီကန္တင္းအေသးဆံုး ျဖစ္မည္။ ဆက္တီတစ္စံုသာရွိျပီး ေကာင္တာေပၚမွာလည္း ဘာစားစာရာမွ် မယ္မယ္ရရ မေတြ႔။ ေကာ္ဖီခြက္အလြတ္တခ်ိဳ႕သာရွိသည္။ ေရခ်မ္းလဲ ျပန္လွည့္ရႏိုး ထိုင္ရႏိုးနဲ႔
“ေသြးအလႈရွင္လား”
ေရခ်မ္း ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္သည္။ ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက သိပ္အလုပ္ရႈပ္ေနပံုရသည္ ထိုင္ခံုမွ ေျဖးညင္းစြာထျပီး ေရခ်မ္းကို အေရွ႕ဆက္တီမွာ ထိုင္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္သည္။ သူပံုကေတာ့ အဝယ္မလိုက္တဲ့ ေဈးဆိုင္က အေရာင္းစာေရးမလိုပါပဲ။ ဝယ္သူလာရင္ေတာင္ သူတို႔အတြက္ ရွားပါးပစၥည္း တစ္မ်ိဳးလိုမ်ိဳး။
ေကာင္တာမွ အမ်ိဳးသမီးက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ရယ္၊ ကိတ္မုန္႔တစ္ခ်ပ္ရယ္၊ ၾကက္ဥ အစိမ္းတစ္လံုးရယ္၊ ေနာက္ မဒမ္ခ်မ္းရခဲ့တဲ့ ဖ်ဳရာမင္းဘီစီလို ေသြးေကာင္းေဆးတစ္ထုပ္ရယ္ လာခ်ေပးသည္။ ေရခ်မ္းလဲ လာခ်ေပးသမွ် အားေတာင့္အားနားစြာနဲ႔ အျပတ္စားလိုက္ရင္း။ 
“ဒီမွာ ေသြးလာလႈတဲ့လူ မ်ားလား အေဒၚ”
“တခါတေလလဲမ်ားတယ္။ အျမဲတမ္းေသြးအလႈရွင္ေတြ၊ အဖြဲလိုက္ ေသြးလာလႈတဲ့သူေတြ လာရင္ေတာ့ မ်ားပါတယ္။ က်န္အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ အခုလို မနက္အေစာပိုင္းဆို ေသြးအလႈရွင္္ သိပ္မရွိတတ္ဘူး။”
“ကၽြန္ေတာ္ စာေစာင္ေတြ သတင္းစာေတြမွာေတာ့ ေသြးအလႈရွင္ေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ေတြ႔ေနတာပဲ။”
“ဒီလိုေမာင္ရင္ေတြတာ မ်ားေပမယ့္လည္း တကယ္ေသြးအလႈရွင္စာရင္းက သိပ္မ်ားတာမဟုတ္ဘူး။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး လူဦးေရနဲ႔ တြက္ၾကည့္မွ ငါးရာခိုင္ႏႈန္း ေလာက္ပဲရွိတာ။”
“ေၾသာ္… ဒါဆို အေတာ္နဲေသးတာေပါ့ေနာ္။”
“ဟုတ္တယ္။ ဒီ အမ်ိဳးသားေသြးဌာနကလည္း မၾကာမၾကာ နယ္ေတြ၊ ရံုးေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြမွာ လိုက္ျပီး ေသြးအလႈခံရတယ္။ ဒီမွာ လာလႈၾကတာေတြကေတာ့ သိတဲ့လူေတြပဲမ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြက သိရက္နဲ႔ လာမလႈႏိုင္တာေတြ၊ လာလႈခြင့္မရွိတာေတြ၊ လာလႈရက္နဲ႔ ေသြးက လက္ခံလို႔မရတာေတြ၊ အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးေပၚ မူတည္တာေပါ့ေလ။”
-----------------------------------
ေရခ်မ္းလည္း  အမ်ိဳးသားေသြးဌာန အေပါက္ဝေရာက္လာေတာ့ ခုနကေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစုကို မေတြ႔ေတာ့ပါဘူး။ ေရခ်မ္းစိတ္ထင္ သူတို႔လိုတဲ့ေသြး ရသြားျပီထင္တယ္။ ေသခ်ာေအာင္ ေသြးထုတ္ေပးတဲ့ ဌာနထဲသြားျပီး ေမးေတာ့ သူတို႔လိုတဲ့ေသြး တျခားမွာရလို႔ သြားထုတ္ၾကတယ္တဲ့။ ေရခ်မ္းက ခုနက သူလႈခဲ့တဲ့ေသြးကို သူတို႔အတြက္ လႈမယ္ဆိုရင္ေကာဆိုေတာ့
“ေသြးကို က်မတိုဌာနက ေသခ်ာေအာင္ ဓာတ္ခြဲစမ္းသပ္ပါေသးတယ္။ ရွင္တို႔လႈထားတဲ့ေသြးေတြ တဆင့္ျပန္လႈလို႔ရျပီဆိုေတာ့မွ က်မတို႔ဆီက ျပန္ထုတ္ေပးပါတယ္။”
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနေလးမွအထြက္ ေသြးလိုလို႔ေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစု ေသြးရသြားလို႔ စိတ္ေပ်ာ္သြားသလို၊ လာတုန္းက မလႈခ်င္ေပမယ့္လဲ သူတို႔မိသားစု ျဖစ္အင္ေလးကို အမွတ္တမဲ့ သိရွိလိုက္ရာမွ ေသြးလႈခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာျပီး ၾကိဳတင္စီစဥ္မႈ မရွိထားတဲ့ၾကားက မြန္ျမတ္တဲ့ အလႈတစ္ခုကို ကမ္းဆင့္လွမ္းလင့္လိုက္ရလို႔ ထိုမိသားစုေလးကိုေရာ၊  အမ်ိဳးသားေသြးဌာနကို လမ္းျပေခၚေဆာင္လာတဲ့ မဒမ္ခ်မ္းကိုေရာ ဤစာစုေလးနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
ခ်မ္းလင္းေန
www.chanlinnay.blogspot.com

Friday, October 14, 2011

ေအာ္ပေရးရွင္း

အခ်စ္ဆိုတာ...
ထက္ရွတဲ့ဓါးတစ္လက္ေပါ့။
ေကာင္မေလးရယ္
မင္းရဲ႕သိမ္ေမြ႕တဲ့လက္ေတြနဲ႔
ဓါးထက္ထက္ကိုင္ရင္း
ေၾကကြဲေနတဲ့ႏွလံုးသားပိုင္ရွင္
ဒီလူကို
ခြဲစိတ္လို႔ျပဳျပင္
ကုသလို႔ျပင္ဆင္ပါေတာ့...
ခြဲစိတ္ရင္း... စိတ္ခြဲရင္း...
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့
ေၾသာ္...ဘ႐ူးတပ္(စ္)... မင္းလည္းပါတာကိုး...
 
Poe Si

ပိုစ့္ေတြမတင္ျဖစ္တာၾကာေတာ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ တင္လိုက္ပါတယ္။

Wednesday, October 5, 2011

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...