Friday, October 30, 2009

Bench Life


"ခံုတန္းေလးရဲ႕ ဘဝ"

ေန႔ရယ္ ညရယ္
ေခတ္ျပိဳင္ေျပာင္းလဲ
လူသားအက်ိဳး
ေန႔စဥ္ထမ္းပိုး
ေဆာင္ညားေသာ္လည္း
တစ္စံုတစ္ဦး တစ္ေယာက္ကမွ
ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း
ေျပာမသြားၾကဘူး။

ခ်စ္တယ္ ၾကိဳက္တယ္
အဖန္ဖန္ ေျပာၾကား
စံုတြဲမ်ားစြာ
ခံုတန္းေပၚမွာ
ထိုင္ၾက ေျပာၾက
သြားၾကေသာ္လည္း
သူတို႔ေလးေတြ
နီးသြားေသာခါ
ဘယ္အတြဲတေလမွ
အဖက္လုပ္ကာ ငုံၾကည့္မသြားဘူး။

ပ်ိဳရြယ္ အိုငယ္
လူေပါင္းစံုတို႔
စကၠန္႔ မိနစ္
နာရီမလပ္
လာေရာက္ခိုနား
အပန္းေျဖသြားလည္း
စားထားျပီးသား
အမိႈက္ခြံအခ်ိဳ႕ေတာင္
ခံုတန္းေလးေပၚက်ဲျဖန္႔သြားတယ္။

ေဆာင္းနဲ႔ မိုးရယ္
ေႏြဥတုရယ္
အလီလီညြတ္ေျပာင္း
အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ
ျဖတ္သန္းေသာ္လည္း
ေန႔ေန႔ ညည
ဥတုရဲ႕ဒဏ္
ခါးစီးျပီးေတာင္ ခံခဲရေသးတယ္။

ျဖဴလိုက္ နီလိုက္
သုတ္လိုက္တဲ့ေဆး
က်ဳပ္ရဲ႕ကိုယ္ေရာင္
လွပေစဖို႔
အေရခြံမ်ားစြာ
အလဲအဖယ္ ဝတ္ရေသာ္လည္း
လမ္းျဖတ္ေလွ်ာက္သူ
လူတစ္စုက
ကြမ္းေသြးနီေတာင္ ေထြးသြားေသးတယ္။

ထိုင္လိုက္ ထလိုက္
ျပန္သြားလိုက္ၾက
ေရာက္လာၾကႏွင့္
မရပ္မနား က်ဳပ္ေက်ာသားေပၚ
ထိုင္ရံုေလးတင္ အားမရေသးပဲ
တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕ဆို
ေရးလိုက္ခ်စ္လိုက္
နင္းေျခလိုက္ႏွင့္
ခ်ိဳးဖဲ႔လို႔ေတာင္ သြားၾကေသးတယ္။

ညွင္းသဲ့တိုက္ခတ္
ျဖတ္သန္းလာတဲ့
အင္းယားေရျပင္
ေလေျပညင္းကို
ေပြ႕ယူနမ္းရိႈက္
အေမာေျပဖို႔ရာ
လူသားသဘာဝ
လာေရာက္အပန္းေျဖ
ခိုနားေသာ္လည္း
စည္းမရွိသူ
အတြဲအခ်ိဳ႕ေၾကာင့္
ခံုတန္းေလးချမာ
မ်က္လႊာခ်ကာ ရွက္ရေသးတယ္။

အလႊာေပါင္းစံု
မ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာ
အဆင့္ဟူ၍
မခြဲျခားပဲ
အပန္းလဲေျဖ
အနားယူဖို႔ေရး
တာဝန္ကိုေတာ့
အိုမင္းရင့္ေရာ္
ေဟာင္းသြားတဲ့ထိ
ထမ္းသြားရမွာ။

(ခရာလင္း)
အင္းယာကန္သို႔ အမွတ္ရလြမ္းေမာမႈ

Tuesday, October 27, 2009

ဇက္ေပၚကဇီးသီး (နီကိုရဲ)


ဒီဝတၳဳတိုကေလးက ဆရာနီကိုရဲ လက္ရာပါ။မူရင္းစာက ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္နဲ႔ မဟုတ္ေတာ့ Adobe Readerမွာ ဖတ္မရတာနဲ႔ မူရင္းအတိုင္း စာရိုက္ျပီးတင္ေပးလိုက္တာပါ။ကၽြန္ေတာ့္လို ဖတ္မရခဲ့တဲ့သူေတြ အတြက္ေရာ၊ မဖတ္ရေသးတဲ့သူေတြ အတြက္ပါ ဆရာနီကိုရဲ ေရးထားတဲ့ စာေကာင္းေလးတပုဒ္ ဖတ္ႏိုင္ေစရန္ ရည္ရြယ္ျပီး တင္ထားရျခင္းပါ။ဟာသေတြ အေရးမ်ားတဲ့ ဆရာရဲ႕ သာမရိုးက် အေတြ႔အၾကံဳေလးကို စာေရးဆရာတေယာက္ အျမင္နဲ႔ ခံစားမႈရသေလး ေျပာင္ေျမာက္သြားေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ့ ဆရာ့ရဲ႕လက္ရာေလးပါ။ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဇီးသီးသည္ကေလးရဲ႕ဘဝေလးကို ေတြးရင္း အရင္က ေခ်ာင္းသာသြားခဲ့စဥ္က ဇက္ဆိပ္မွာ ဒီလိုဇီးသီးသည္ေလးေတြ ေရာင္းခ်ေနတာေတြခဲ့ဖူးေပမယ့္ ဆရာေရးထားသလို မေတြးမိခဲ့ဖူးပါဘူး။အခု ဆရာနီကိုရဲအေတြးေလးနဲ႔ ေရးထားတာဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး...........။

ဇက္ေပၚကဇီးသီး

ကြ်န္ေတာ္တို႔႐ႈတင္အဖြဲ႕ ေခ်ာင္းသာက ေန႔ကား႐ိုက္ျပန္လာၾကတုန္းက ႀကံဳခဲ့ရတဲ့အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕ဟာ ေခ်ာင္းသာမွာ အားလံုးဆယ့္တစ္ရက္ ေနခဲ့ၾကရပါတယ္။ေခ်ာင္းသာဆိုတာက အပန္းေျဖတဲ့ေနရာပါ။ဒါေပမဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္က်ေတာ့ အလုပ္သြားလုပ္ရတဲ့ေနရာ ျဖစ္ေနတယ္။

ဒီေတာ့ ေခ်ာင္းသာသြားရတဲ့ခရီးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူသြား ခရီးသည္ေတြဟာ ခံစားခ်က္ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ ေနေလ့ရွိပါတယ္။ သူတို႔က ေခ်ာင္းသာကိုအသြားမွာ ေပါ့ပါးလြတ္လပ္ေနၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာၾကီးကို ခရီးသြားတဲ့အရသာ ခံစားေနၾကတာကို သူတို႔မ်က္ႏွာမွာ အတိုင္းသားကို ျမင္ေနရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေတာ့ သူတို႔ေလာက္ မေပါ့ပါးႏိုင္ဘူး။ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါဘူး။ ဟိုကိုေရာက္ရင္ အလုပ္လုပ္ရမွာကိုး။ ေခ်ာင္းသာမွာ ကြ်န္ေတာ္ ဇာတ္ၫႊန္းေရးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကား(၁၀) ကားမွာ ကိုးကားကလမ္းမွာ ဇာတ္အိမ္တည္တာမ်ားပါတယ္။ မင္းသား နဲ႔မင္းသမီးတို႔ လမ္းမွာ ခရီးစကတည္းက အဆင္ေျပမႈ၊ မေျပမႈကေလးနဲ႔ စေတြ႕ၾကတယ္ေပါ့ေလ။ထားပါေတာ့ေလ။

ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ႐ုပ္ရွင္႐ိုက္တဲ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ေခ်ာင္းသာက အျပန္လမ္း မွာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ကေလးအေၾကာင္းပါ။

ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခကေနဆင္းလာၿပီး (အဲဒီအခ်ိန္က) ေရွာျပာဇက္ဆိပ္မွာ ဟိုတစ္ဖက္(ပုသိမ္ဘက္)ကို ကူးဖို႔ ဇက္ေစာင့္ေနရတာပါ။ဇက္ကတစ္စင္းတည္းမို႔ ဒီဘက္က လူနဲ႔ ကားကိုတင္၊ ဟိုဘက္က လူနဲ႔ကား ေတြကို တင္ၿပီးျပန္လာ၊ အဲဒီလို လြန္းထိုးဆြဲရတာပါ။ ဒီဘက္ဇက္ဆိပ္မွာေရာ ဟိုဘက္ဇက္ဆိပ္မွာပါ တစ္နာရီ ေစာင့္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔႐ႈတင္ကား ေရွာျပာဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ဇက္က ငဝန္ျမစ္အလယ္မွာ လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ ၁၀-မိနစ္ေလာက္ ေနာက္က်သြားတယ္ဆိုပါေတာ့..။

ဟိုဘက္ျပန္လာမယ့္ ဇက္ကိုေစာင့္ရင္း ဇက္ဆိပ္က ဆိုင္ေလးေတြမွာ ထိုင္သူကထိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ငဝန္ျမစ္ကိုၾကည့္ဖို႔ ေလကေလးတျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနတဲ့ ကမ္းစပ္က သစ္ပင္ရိပ္မွာ သြားရပ္ရင္း ငဝန္ျမစ္ထဲမွာ ပိုက္ခ်တဲ့ေလွကေလးတစ္စင္းကို ေငးေနမိတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္ရပ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ရိပ္ကို သံလင္ပန္းေလးေခါင္းမွာရြက္ သစ္သားခံုကေလးကို လက္မွာကိုင္ထားတဲ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ဝင္လာပါတယ္။
ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ လက္ထဲကခံုကိုခ်ၿပီး ခံုေပၚကိုေခါင္းေပၚက ဗန္းကေလး တင္ပါတယ္။ ဗန္းထဲမွာပါလာတာ ေဂၚလီလံုးအရြယ္ ေတာဆီးသီးကေလးေတြရယ္၊ မည္းတူးေနတဲ့ဝိုင္အိုလက္ေပါင္ဒါဘူး ေလးတစ္ဘူးရယ္၊ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႔ထုပ္ထားတဲ့အထုပ္ရယ္၊ ဆားနဲ႔င႐ုတ္သီးအစိမ္းမႈန္႔ စပ္ထားတဲ့ေကာ္ခြက္ ကေလးရယ္ပါ။

ကေလးမေလးက ပိန္ပိန္ပါးပါးေလးပါ။ သူဝတ္ထားတဲ့ ဂါဝန္ကေလးက အေရာင္လြင့္လို႔၊ အက်ႌကေတာ့ ဘာအေရာင္ရယ္လို႔ေတာင္ အတိအက်ေျပာလို႔မရေတာ့ေလာက္ ေအာင္ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ခရီးသြားရင္ လမ္းေဘးတို႔၊ ကားဂိတ္တို႔မွာ ေတြ႕ေနက် ေဈးသည္မကေလး ဆိုပါေတာ့။ ထံုးစံအတိုင္း ဖိနပ္ကလည္းမပါဘူး ။

ကေလးမေလးက အေမာေျဖရင္းနဲ႔ ဗန္းထဲက ဆီးသီးေတြကို ေတာင္ပူစာကေလးတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ စုပံုေနတယ္။ သူ႔ဗန္းထဲက အျမင္ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ရတဲ့ဆီးသီးေတြကို အေပၚမွာတင္ေနတာပါ။ ငဝန္ျမစ္ကို ေငးဖို႔လာတဲ့ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကေလးမေလးကိုေငးရင္း ရင္ထဲမွာ သနားသြားတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္သနားစိတ္က ထူးထူးဆန္းဆန္းရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္လိုပဲ ပံုမွန္က႐ုဏာစိတ္ရွိတဲ့သူတိုင္း ရင္ထဲမွာျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ သနားစိတ္ပါ။ ေက်ာင္းမေနရရွာဘူး ထင္ပါရဲ႕၊ သူ႔ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္ ဘာလုပ္မွာလဲ၊ အမိအဖေရာစံုရွာရဲ႕လား စသည္ျဖင့္အေတြးေတြပါ။

ကြ်န္ေတာ္ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစားတယ္။ ဘာမွလုပ္မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိရေတာ့ ရင္ေမာသြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ က႐ုဏာတရားရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီက႐ုဏာက မာသာထရီဆာရဲ႕က႐ုဏာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက က႐ုဏာက ဆရာႀကီးဦးေရႊေအာင္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ပါရမီထိုက္တဲ့က႐ုဏာ မဟုတ္ပါဘူး။ သာမန္က႐ုဏာမ်ိဳးပါ။

ကြ်န္ေတာ္ သူ႔ကို ဘာကူညီႏိုင္သလဲဆိုေတာ့ သူ႔ဆီက ဆီးသီးေလးေတြ ဝယ္စားရင္းနဲ႔ကူညီႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တတ္ႏိုင္တာ ဒါပဲမဟုတ္လား။
“ဆီးသီးဘယ္လိုေရာင္းတံုးဟ လုပ္စမ္းပါဦး”
“တစ္ဘူးတစ္ဆယ္”
“အင္း..ဒါဆို..ငါးဆယ္ဖိုး ငါးဘူးထားလိုက္”

ကြ်န္ေတာ္ေနာက္တာက ႐ိုးလြန္းလို႔ ဘယ္သူမွ မေနာက္ေတာ့တဲ့ျပက္လံုးပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး၊ ပါးစပ္က ထြက္သြားတာ။ ဒါေပမဲ့ေကာင္မေလးက တစ္ခ်က္ေတြသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို မ်က္လံုးမြဲကေလးနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ရင္း..
“မရပါဘူးဦးရယ္၊ ေမေမက သူေျပာတဲ့ေဈးအတိုင္းမေရာင္းရင္ ႐ိုက္လိမ့္မယ္”

သူ႔အၾကည့္ သူ႔စကားသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘဲ ရင္ထဲဆို႔သြားတယ္။ ဒုကၡပဲ စာလည္း မတတ္ဘူးထင္ပါရဲ႕လို႔ စိတ္ထဲေတြးရင္း မွတ္ထားဟဲ့လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္ေပးလိုက္ပါတယ္။
“ဦးက စတာပါ သမီးရယ္။ တစ္ဘူးတစ္ဆယ္ဆို ငါးဘူးငါးဆယ္ေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား”
ကေလးမေလးက တစ္ခ်က္ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ေခါင္းညိတ္ရွာပါ တယ္။
“ဦးက အလကားေနာက္တာ ပါ။ ကဲ တစ္ရာဖိုးေပး”
ကေလးမေလးက ဝမ္းသာအားရ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေမာ့ၾကည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိုင္ေနရာကထရပ္ရင္း
“ဦး ခဏေစာင့္ေနာ္”ဆိုၿပီး ကုကိၠဳပင္ေနာက္ကို ေျပးထြက္သြားတယ္။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေန႐ံုပါပဲ။

ကြ်န္ေတာ္ ဆီးသီးမ်ားမ်ားဝယ္တာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ပထမ တစ္ခုကေတာ့ သူ႔ကိုအားေပးခ်င္တာပါ။ ဒုတိယတစ္ခ်က္က ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္လို႔ ပုသိမ္ကေန ရန္ကုန္ကို ေမာင္းတဲ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ လူေတြငိုက္ၾကမွာပါ။ အဲဒီေတာ့မွ ေတာဆီးသီးကေလးေတြကို ဆားနဲ႔ တို႔စားျပရင္ ေအးသီတာတို႔၊ ျဖဴျဖဴလြင္တို႔ စတဲ့ဇာတ္ပို႔အုပ္စု သြားရည္က်ၾကမွာအမွန္ပဲ။ သူတို႔ေတာင္းစားရင္ ကြ်န္ေတာ္က သြားရည္က်တံေတြးမ်ိဳစတဲ့ ဣေႁႏၵေတာ္ေတာ္ပ်က္မွ ေကြ်းမယ္လို႔ စိတ္ကူးၿပီး ဝယ္တာပါ။ အခုေတာ့ ကေလးမေလးက ဘယ္ကိုေျပးၿပီး ဘာလုပ္မွန္း မသိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ေစာင့္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ။

ခဏၾကာေတာ့ျပန္ေရာက္လာတယ္။ မ်က္ႏွာမွာလည္းေပ်ာ္လို႔ လက္ထဲမွာ ႏို႔ဆီခြက္တစ္လံုးနဲ႔ ..။
“အေမက ေျပာတယ္၊ တစ္ရာဖိုးဆိုရင္ ဒါနဲ႔ငါးခြက္တဲ့”
ႏို႔ဆီခြက္ကို ေျမႇာက္ျပရင္းေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွျပန္ေျပာ မေနေတာ့ပါဘူး။ သူက ဆီးသီးေလးေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာထည့္ေပးပါတယ္။
“မင္း ေက်ာင္းမေနေတာ့ဘူးလား။”
သူက ေခါင္းကို ခါပါတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ဘာအရိပ္မွမရွိဘူး။
“ဘယ္ႏွတန္းအထိေနဖူးလဲ”လို႔ ဆက္ေမးေတာ့ ဘာမွျပန္မေျဖဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ သူ႔ဘဝနဲ႔ဘာမွ မဆိုင္တာေတြကို ေလွ်ာက္ေမးသလို ျဖစ္ေနတယ္ထင္ပါရဲ႕။
“ဆားကို သပ္သပ္ထုပ္ေပးေနာ္။”
“ဟုတ္ကဲ့”
“နင့္အေမက ေဈးမေရာင္းဘူးလား။”
“ဖ်ားေနတယ္။”
“ဘာျဖစ္လို႔ ဖ်ားတာလဲ။”
“ဟို ေျခေထာက္ကို သစ္စစူးတာ။”
“ေဆးခန္းမျပ...”
ကြ်န္ေတာ္စကားကို ရပ္ပစ္လိုက္တယ္။ မလိုအပ္တဲ့စကားကို ဘာျဖစ္လို႔ေမးေနမွာလဲ။ သူ႔ကို ဆီးသီးဖိုး ပိုက္ဆံေပးရင္း ပိုက္ဆံထပ္ေပးဖို႔ စိတ္ကူးလိုက္မိေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့အေခါက္ေတြတုန္းက ဇက္ေမာင္းတဲ့ဘႀကီး ေျပာတဲ့စကားကို ျပန္သတိရတယ္။
“ေမာင္ရင္တို႔ကေတာ့ ေစတနာနဲ႔သနားလို႔ ေပးေပးသြားတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ၾကာေတာ့ ကေလးေတြက အက်င့္ပါၿပီး ေရာင္းမစားေတာ့ဘူး ေတာင္းစားကုန္ေရာ။”တဲ့။

ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဆီးသီးထုပ္ကို ေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည့္ရင္း ႐ႈတင္ကားဆီျပန္လာရတယ္။ အိတ္ေတြေအာက္ ေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အိတ္ကိုရေအာင္ထုတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ေဆာင္လာတဲ့ ကိုယ္ပူက်ေဆးရယ္၊ အကိုက္အခဲေပ်ာက္ေဆးရယ္၊ ဘာမီတြန္ရယ္ ယူလာၿပီး သူ႔ဆီသြားေပးရတယ္။
“အစာစားၿပီးရင္ ဒါတစ္လံုး ဒီဟာ တစ္လံုးေသာက္ရမယ္။ အစာမစားဘဲ၊ အစာမရွိဘဲနဲ႔ မေသာက္ ရဘူး ၾကားလား။ ေလးနာရီျခား တစ္ခါေသာက္ရမယ္။ ေဟာဒီပန္းေရာင္ အလံုးေလးကိုေတာ့ အိပ္ခါနီးမွ ေသာက္ရမယ္။ ကဲ ျပန္ေျပာစမ္း”

သူက သြက္သြက္လက္လက္ပဲ ျပန္ေျပာျပပါတယ္။ မွားေနတာကို ႏွစ္ခါျပင္ေပးၿပီး မွန္သြားေတာ့မွ သူ႔အေမဆီ သြားေပးခိုင္းရတယ္။ သူ ေျပးထြက္သြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကူးရမယ့္ဇက္က ေရလယ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။

ဇက္ေပၚကားေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဆူဆူညံညံေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေနာက္က်ိေနတဲ့ငဝန္ျမစ္ေရကို ဇက္လက္တန္းကိုကိုင္ရင္း ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။
သတိရလို႔ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ဆီးသီးကေလးတစ္လံုးထုတ္စားေတာ့ စားလို႔ေကာင္းသားခင္ဗ်။ ၾကြပ္ၾကြပ္နဲ႔ခ်ိဳလို႔ မခ်ဥ္သေလာက္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခံတြင္းေတြ႕ၿပီး ထုတ္စားေနမိတယ္။ ဆားေလးနဲ႔တို႔ စားေတာ့ အိုေကပဲ။

ျမစ္လယ္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း ႐ႈတင္ကားေပၚထိုင္လိုက္ရင္း ဆီးသီးစားရင္းေပါ့ေလ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္ တဲ့အတိုင္း ဟိုအငတ္ေတြကလည္း ေတာင္းစားတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္က ဆီးသီးသည္ကေလးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ့ သူတို႔စိတ္ဝင္စားၾကပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဆီက ဆီးသီးစားေကာင္းေအာင္ဟန္ေဆာင္တာလား၊ ဘာလားေတာ့ မသိဘူး ေပါ့ေလ။

ျမစ္လယ္ေရာက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဆီးသီးလည္း ကုန္ေရာေပါ့ေလ။ တစ္ေယာက္တစ္လက္ဆိုေတာ့ ဘယ္ခံႏိုင္မွာတံုး၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ “ဆီးသီးခ်ိဳခ်ိဳေလး”ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕အသံကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားရေတာ့ ဝမ္းသာသြားတယ္။ ေခၚလိုက္ရင္ ဒီေကာင္မေလး က်ိန္းေသေရာင္းရေတာ့မွာ မဟုတ္လား။
“ၾကားလား၊ အဲဒါသူ႔အသံပဲ ခဏေနဦး။”

ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့ သူျဖစ္ေနတာနဲ႔ လွမ္းေခၚရတယ္။ ကားေပၚက ဇာတ္ပို႔ေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္က ပူပူေႏြး ေႏြးဇာတ္ပို႔ထားေတာ့ ေကာင္မေလးကို စိတ္ဝင္စားၿပီးဝိုင္း ဟိုေမးဒီေမးေပါ့။ သူကလည္း ႐ုပ္ရွင္ထဲက အစ္မႀကီးေတြဆိုၿပီးေပ်ာ္လို႔။
“ကဲ နင့္ဆီးသီးေတြကို ငါတို႔ အကုန္ဝယ္မယ္။ ဟုတ္ၿပီလား၊ ကဲ အားလံုးကို ငါးရာယူ”
“ဟင့္အင္း မရဘူးအစ္မ၊ အေမ ဆူလိမ့္မယ္ မရဘူး။”
သူ႔စကားေၾကာင့္ ငတိမေတြ အံ့ဩသြားၾကတယ္။ ႏို႔ဆီဘူးတစ္ဘူးမွ ႏွစ္ဆယ္ သူ႔ဗန္းထဲကဆီးသီးက ဘယ္လိုမွ ငါးရာဖိုးမရွိဘူး။
“အံမယ္မေရႊစာ..ညည္းဟာက တစ္ဘူးမွႏွစ္ဆယ္၊ ငါးရာဆိုတာ ငါတို႔က နင့္ကိုပိုေပးထားတာ။”
“ဟင့္အင္း ျခင္ၾကည့္မယ္ေလ အစ္မရယ္... ေနာ္။”
“ကဲ.. ကဲ ျခင္မယ္ဆိုလည္း ျခင္ျခင္။”

သူက ဇက္ေပၚမွာ ထံုးစံအတိုင္း ဒူးကေလးေထာင္ၿပီး ထိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏို႔ဆီခြက္ထဲ ဆီးသီးေတြထည့္၊ လြတ္တဲ့ေနရာမွာပံု၊ ေနာက္တစ္ခါထပ္ထည့္တုန္း ပထမဆီးသီးေတြကေရာကုန္နဲ႔ ဒုကၡမ်ားေနရွာ တယ္။ ဇက္ကလႈပ္ေနေတာ့ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ပံုထားတဲ့ဆီးသီးေတြက ဘယ္ၿငိမ္ပါ့မလဲ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေကာင္မေလး စိတ္တိုလာပံုရတယ္။ ဒူးေခါင္းေထာင္ထားတဲ့ သူ႔စကတ္ထဲ ဗန္းထဲက ဆီးသီးေတြ အကုန္ေလာင္းထည့္ပစ္လိုက္ ေတာ့ ႐ႈတင္ကားေပၚက ငတိမေတြ ေအာ္လိုက္ၾကတာ ဆူညံကုန္တာပဲ။ သူ႔စကတ္က ညစ္လည္းညစ္ပတ္ရ တဲ့ထဲ ဒူးေခါင္းေထာင္ထားတဲ့ထဲ ထည့္ေတာ့ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မွာလဲ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။

အားလံုးျခင္ၾကည့္ေတာ့ တစ္ရာ့ ေလးဆယ္ဖိုးပဲရွိတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ကိုငါးရာပဲ ေပးလိုက္ပါတယ္။ဇာတ္ပို႔ငတိမ ေတြက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဆီးသီးတစ္အိတ္ျပန္အစားေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ကြ်န္ေတာ္က ဘယ္စားမလဲ။အဲဒီအျဖစ္ကို မသိတဲ့လူလာရင္ ဆီးသီးထုတ္ေကြ်း။ စားရင္ဝိုင္းရယ္ၾကနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လုပ္တာထက္ေတာင္မွ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနေသးတယ္။ ငွက္ေပ်ာေၾကာ္တို႔ ၊ကင္းေကာင္တို႔လည္း အဲဒီဆီးသီးနဲ႔ခံရပါတယ္။ဇက္ဆိပ္ေရာက္လို႔ ကားေပၚတက္ေတာ့ ေကာင္မေလးက ဆီးသီးဗန္းကေလးကိုင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို ေငးလို႔..။

အိမ္ေရာက္လို႔ ၃၊ ၄ရက္ၾကာ ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဇနီးက ခရီးေဆာင္ အိတ္ေလွ်ာ္ဖို႔လုပ္ေတာ့..။
“ဟင္ ဒီမွာ ဆီးသီးထုပ္ႀကီးပါလား။ ဘယ္တုန္းက ဆီးသီးလဲ”
“ေခ်ာင္းသာကအျပန္ဇက္ေပၚက ဆီးသီးပါကြာ၊ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ လႊင့္ပစ္လိုက္ပါေတာ့..”
ကြ်န္ေတာ္တစ္ခ်က္သတိရမိသြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဆို ေကာင္မေလးဆီးသီးေရာင္းေနမွာပဲ။ သူ႔အေမေရာ ေနေကာင္းသြားၿပီလားလို႔ပါ။

နီကိုရဲ
ဆရာနီကိုရဲကို ဤစာမူျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။
PDF နဲ႔ဖတ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ဒီမွာ ဖတ္ပါ။



Friday, October 23, 2009

ေမတၱာပဓာန

အလ်ားအနံေတာ့မရွိေပမယ့္ အသြားအျပန္ေတာ့ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးက လူတိုင္းလူတုိုင္း ၾကားဖူးေနၾကပါ။ေမတၱာတရားအေၾကာင္းကို ပုံႏိႈင္းျပၾကတဲ့ စကားေလးပါ။လူသားေတြဟာ တစ္ဦးေပၚကို တစ္ဦးက ေမတၱာသက္ေရာက္မႈရွိမယ္ဆိုရင္ မွန္သားျပဒါးျပင္ေပၚ အလင္းက်ေရာက္လာလို႔ တဖန္အလင္းျပန္တဲ့ သေဘာတရားလိုေပါ့ ေမတၱာတရားဟာလဲ အျမဲတမ္း စတင္ပို႔လႊတ္တဲ့သူဆီကို တနည္းတဖံု ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာတတ္စျမဲပါ။ ဒီလိုအေၾကာင္းက်ိဳးတရားေတြေၾကာင့္ လူသားေတြ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး မနာလိုဝန္တိုစိတ္၊ ခိုက္ရန္ေဒါသ ျဖစ္လိိုစိတ္ အရွင္းနဲ႔ ေမတၱာထားခဲ့ၾကလို႔ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေသာ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ ဒီလိုအေၾကာင္းတရားေတြဟာ အခုလဲ ရွိေနဦးမွာပဲ။ေနာင္လဲ လာၾကဦးမွာပါပဲ။
ေမတၱာတရားရဲ႕ အင္အားၾကီးမားပုံကိုေတာ့ လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ား သိရွိခံစားနားလည္ဖူး ၾကပါလိမ့္မည္။ေမတၱာတရားဟာ လူသားေတြတင္ပဲလား၊ ဒီသတၱေလာကၾကီးေပၚမွ အျခားျခားေသာ သက္ရွိသတၱဝါေတြ အေပၚမွာလဲ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး၊ တစ္ေကာင္ႏွင့္ တစ္ေကာင္ အျပန္အလွန္သက္ေရာက္မႈေတြကို ျဖစ္ရပ္မွန္သတင္းေတြ၊ ရုပ္ရွင္ေတြ၊ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ေတြ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု ျမင္ၾက၊ ေတြ႔ၾက၊ သိျမင္ခံစားဖူးၾကမွာပါ။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အခ်ိန္ဆိုတဲ့ကာလေတြဟာ သက္တမ္းႏွင့္ အမွ်ကို ေဝးကြာသြားတတ္ၾကေပမယ့္လဲ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ၾကတဲ့ အမွတ္တရ ရွိမႈေလးေတြကေတာ့ စိတ္ႏွလံုးသားသ႑ာန္ကေန ဘယ္နည္းဘယ္ပံုနည္းႏွင့္မွ် ေရႊ႕ရွားေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလ႔မရွိၾကပါဘူး။တခါတရံမွာသာ ေမ႔ေပ်ာက္ေကာင္း ေမ႔ေပ်ာက္သြားတတ္ ၾကေပမယ့္လည္း အလားတူ ျဖစ္ပ်က္မႈ၊ တိုက္ဆိုင္မႈေလးေတြကို ျပန္လည္ေတြ႔ရွိရတိုင္း မိမိတို႔ခံစားဖူး၊ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေသာ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြဟာ ျပန္လည္မွတ္မိလာတတ္ စျမဲပါပဲ။

တေန႔ ေရခ်မ္း ရံုးထဲမွာ အလုပ္ပါးလို႔ နက္ထဲဝင္ၾကည့္ရင္း ကိုပီတာတင္ျပထားတဲ့ လူသားသခင္က အလြန္တရာမွ ဆိုးရြားလြန္းလို႔ ေသဒဏ္ေပးထားတဲ့ သူရဲ႕ေခြးၾကီးကို ကာကြယ္လိုတဲ့ ေမတၱာအေၾကာင္းေလးဖတ္ရေတာ့ ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ဟိုးအတိတ္ငယ္စဥ္က သူႏွင့္ ေကာက္ရတို႕ ပံုရိပ္လႊာေလးကို ျမင္မိရင္း……………………………………………………………။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“တယ္ ဒီေခြးမ သတိထားေဟ့ ….လူေတြကိုလဲ လိုက္ကိုက္ေနတယ္။ဟဲ့ကေလးေတြ အနားမကပ္ၾကနဲ႔ေနာ္။ဒီေခြးမၾကီးက သားက်ထားတာ၊ သူ႕ကေလးေတြနားကပ္မွာဆိုးလို႔ လမ္းသြားလမ္းလာ လူတကာကို လိုက္ဟပ္ေနတာ။”
အထက္ပါ မေအးသန္းရဲ႕ ခုႏွစ္အိမ္ၾကား သူ႕အသံျပဲၾကီးနဲ႕ လမး္သြားလမ္းလာမ်ား၊ ကေလးမ်ားကို ေအာ္ေျပာျပီး သားက်ျပီးကာစ ေခြးမၾကီးရဲ႕ လူတကာကို ရန္လိုေနမႈကို ေအာ္ေျပာရွင္းျပေနတာကို ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚမွ အတိုင္းသားၾကားေနရသည္။ဒီေခြးမၾကီးကလဲ သူအရင္စံေပ်ာ္ရာ ေရခ်မ္းအိမ္ မ်က္ေစာင္းထိုးေလာက္က ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္မွာပင္ သူ႔ကေလးေတြကို ေမြးခဲ့တာ ရက္ပိုင္းေလးပဲ ရွိဦးမည္ထင္သည္။

ဒီေညာင္ပင္ၾကီးက လမ္းႏွစ္ခြဆံုထိပ္ေလးတြင္ရွိျပီး ထိုႏွစ္လမ္းလံုးမွလဲ ေဈးဘက္ကို သြားလို႔ရ၍ ဒီလမ္းဆံုေလးသည္ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ေဈးသြားေဈးလာျဖင့္ ကင္းလွသည္မရွိလွေပ။ ေနာက္ျပီး တစ္ခ်ိဳ႕ေစ်းသြားသူေတြကလဲ ေစ်းအသြားကို ေစ်းထိပ္အမႈိက္ပံုၾကီးမွာ ျပစ္ရန္ အမိႈက္ထုပ္ေလးေတြကို ေဈးျခင္းထဲထည့္လာတတ္ၾကသည္။သူတို႔ေတြက ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္နားက ျဖတ္သြားတိုင္း ဒီေခြးမၾကီးက သူတို႔ရဲ႕ စားကၽြင္းစားက်န္ အနံအသက္ေၾကာင့္ သူတို႔ေနာက္က ေကာက္ေကာက္လိုက္ျပီး အစာေတာင္းေလ႔ရွိသည္။ဒါကို တခ်ိဳ႕ ေခြးေၾကာက္သူ၊ သူတို႔ေနာက္ေခြးလိုက္တာ မၾကိဳက္သူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေခြးမၾကီးကို ဟိန္းလႊတ္ၾက၊ ေျခာက္လႊတ္ၾကသည္။ သနားဓာတ္ခံရွိသူေတြကေတာ့ ညက ဟင္းက်န္ေကၽြးက်န္ေလးမ်ားကို ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေလးေတြႏွင့္ ထုတ္လာျပီးခ်ေကၽြးတတ္ၾကသည္။

ေရခ်မ္းကေတာ့ ညဘက္ ဒီေခြးမၾကီးအတြက္ ထမင္းၾကမ္းအခ်ိဳ႕နဲ႔ ဟင္းက်န္ကေလးမ်ား နယ္ဖတ္ျပီး ျခံေထာင့္မွာ သူအတြက္ စာခြက္လုပ္ေပးထားသည္။ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီေခြးမက ညေနပိုင္းဆို ေရခ်မ္းတို႔ အိမ္ဝန္းက်င္မွာ တဝဲလည္လည္ရွိေနတတ္သည္။ေရခ်မ္းက ဒီေခြးမၾကီးကို “ေကာက္ရ”လို႔ သူ႔ဘာသာ အမည္ေပးထားသည္။ ေခြးမၾကီးကလဲ သူ႕နာမည္ကိုသိသည္။အစာေကၽြးခါးနီး “ေကာက္ရေရ” ဟုေခၚလိုက္ရံုျဖင့္ အျမီးေလးတႏွံႏွံျဖင္႔ ေျပးလာတတ္ျပီး သူ႔အစာကို မစားေသးမွီလဲ ေရခ်မ္းကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း သူ႔မ်က္လုံးေတြျဖင့္ ၾကည့္ေျပာတတ္သည္။

တခါတုန္းကလဲ ေကာက္ရေၾကာင့္ ေရခ်မ္းတိ႔ုအိမ္ကို သူခိုးကပ္တာမိသြားခဲ့ရဘူးသည္။ မနက္လင္းအားၾကီး လူေတြအိပ္ေကာင္းခ်ိန္ေပါ့ ေကာက္ရတစ္ေကာင္ တခါဘူးမွ် အူသံရွည္ရွည္မဆြဲဘူး။ ေဟာင္လဲ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ေဟာင္ျပီး တိတ္သြားတတ္သည္။အဲဒီေန႔မွ ေရခ်မ္းအေဖကလဲ “ဒီေခြးမ သူ႕လလဲမဟုတ္ေသးပဲ ဘာေၾကာင့္အူေနတာလဲမသိဘူး”ဟု သတိထားေျပာသည္။ေနာက္သူ႔အသံက အူယုံတင္ မဟုတ္ေသး တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေရခ်မ္းတို႔အိမ္ေရွ႕တဲ့တဲ့ၾကီးမွာ လာေဟာင္ေသးတယ္။အေဖလဲ ထူးျခားတယ္ဆိုျပီးထၾကည့္တာ ကိုေရႊငတက္ျပားက ျခံေထာင့္က စံပယ္ရံုၾကီးထဲမွာ ေရွ႕ထြက္မရ ေနာက္ထြက္မရပဲ ျဖစ္ေနတာ အေဖကေတြ႔သြားျပီးမိသြားသည္။သူက ဘယ္ေရွ႕တိုးထြက္ႏိုင္မလဲ ေကာက္ရမက သူအေရွ႕က ပိတ္ျပီးေဟာင္ေနတာ။သူခိုးက အဲဒီမွာ ဂိမ္တာပဲ ေရွ႕တိုးရင္လဲ ေခြးမပါးစပ္က ျဖဲျဖဲၾကီးနဲ႕အဆင္သင့္၊ ေနာက္ဆုတ္ရင္လဲ ေရခ်မ္းအေဖက ကိုးသင္းခ်ိဳင္းဓားၾကီး တဝင့္ဝင့္နဲ႔ မတတ္သာတဲ့အဆံုး စံပါယ္ရုံထဲမွာပဲ တဟင့္ဟင့္နဲ႔ ရိႈက္ငိုရတဲ့ အဆင့္ေရာက္သြားပါတယ္။ (ကိုးသင္းခ်ိဳင္းဓားဆိုတာက ေရခ်မ္းတို႔ရပ္ကြက္က ခ်ိဳင္းေရာင္တဲ့ကိုသင္း လာအေပါင္ခံထားတဲ့ ကိုသင္း(ခ်ိဳင္း)ရဲ႕ဓားမပါ။အခုေတာ့ သူလဲ လာမေရြးႏိုင္ေတာ့လို႔ ေရခ်မ္းအေဖလက္ထဲ ေရာက္လာတာပါ။:P)

ေကာက္ရနဲ႔ ေရခ်မ္းတု႔ိအေဖ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုျပီး အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးသက္ကာရေတြ တင္လိုက္ၾကသည္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာက္ရလဲ သူ႔ေညာင္ပင္ေအာက္ကေန အေတာ္ေလးၾကာေအာင္ ေျပာက္သြားသည္။ေရခ်မ္းတို႔မိသားစုလဲ သူလာေနၾက ညေနတိုင္းအစာလာမစားေတာ့လဲ သူကိုေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။အစာခြက္ထဲမွာေတာ့ အစာေတြထည့္ျမဲတိုင္းေတာ့ ထည့္ထားေပးသည္။ေကာက္ရၾကီး ျပန္ေရာက္လာလို႔ ဗိုက္ဆာရင္စားလို႔ရေအာင္တဲ့ သူမဟုတ္လဲ အျခားေကာင္ေတြ စားၾကေစဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႕ ညတိုင္းေရခ်မ္းကို အေဖက ေကာက္ရရဲ႕အစာခြက္ကို သြားေျဖ႕ခိုင္းေလ႔ရွိသည္။

တေန႔ ေရခ်မ္းအစာခြက္ျဖည့္ေနရင္း ဟဲဟဲနဲ႔ ေမာဟိုက္တဲ့ အသံၾကားလို႔ ေနာက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာက္ရျပန္ေရာက္လာသည္။လ်ာတန္းလန္းနဲ႔ အေဝးၾကီးက လာပံုလဲရသည္။သူၾကည့္ရတာ အစာလည္း ဝဝလင္လင္ မစားရခဲ့ဟန္ ပိန္လွီေျခာက္ေသြ႕ေနသည္။ေရခ်မ္းလဲ “ေကာက္ရ လာ…လာ”လို႔ လက္ယက္ေခၚလိုက္ေတာ့ ထိုင္ေနရာမွ ေရခ်မ္းနားထလာသည္။ေရခ်မ္းက သူနားေခါင္းေလးပြတ္ျပီး ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာလဲေမးေတာ့ နားလည္ဟန္ျဖင့္ ေမးေငါ့ရင္ မ်က္လံုးအဝိုင္းသားျဖင့္ ေရခ်မ္းကို ေမာ့ၾကည္ေနသည္။ေနာက္ေရခ်မ္း သ႔ူအတြက္ အစာကို အစာခြက္ထဲတည့္ေပးတာ ျပီးေအာင္ထိုင္ေစာင့္ေနသည္။ အစာထည့္ျပီးျပီဆိုမွ အစာခြက္နားလာျပီးစားသည္။

ေနာင္လအတန္ၾကာေတာ့ ေရခ်မ္းအေဖက “ေကာက္ရမမွာ ဇီးရွိလာျပီ ဧကန္န ဒီေကာက္ရမ အရင္ေပ်ာက္သြားတာ ခ်စ္သူအသစ္ေတြ႕သြားလို႔ လိုက္သြားတာထင္တယ္”လို႔ ေရခ်မ္းအေဖက ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။မၾကာပါဘူး ေကာက္ရမမွာ ေခြးေပါက္ကေလး ေလးေကာင္ ေပါက္လာျပီး လမ္းေပၚက ေဈးသြားေဈးလာေတြ သူ႔ကေလးေတြ လာၾကည့္မွာစိုးလို႔ထင္တယ္ ေတြ႕သမွ်လူကို လိုက္ေဟာင္ေနသည္။ေရခ်မ္းတို႔သြားၾကည့္ေတာ့ သူက ဘာမွမေျပာဘူး ခပ္လွမ္းလွမ္းေလးမွာ သူေရွ႕ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကိုဆင္းျပီး ေမးေလးတင္ကာ ဝပ္တြားျပီးၾကည့္ေနလိုက္ေသးတယ္။ေရခ်မ္းအေမက
“သားေရ ေကာက္ရတို႔မိသားစု ညၾကရင္ေအးေနမွာ ေႏြးသြားေအာင္ ေခြးေလးေတြေအာက္ကေန ဂံုနီအိတ္ခြံေတြ ခင္းေပးမွထင္တယ္။ေနာက္ျပီး သူတို႔မိသားစုအတြက္ လမ္းထိပ္ထမင္းဆိုင္က ထမင္းဟင္းအက်န္ေတြ အေမသြားေတာင္းလိုက္ဦးမယ္”။
ဒါကိုေကာက္ရက ေရခ်မ္းအေမေျပာသြားတာ သူနားလည္တယ္ထင္တယ္ “အူ”ဆိုျပီး ေက်းဇူးစကား တိုးတိုးေလးေျပာလိုက္သည္္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ရက္အတန္ၾကာလာေတာ့ ေကာက္ရရဲ႕ကေလးေတြ လမ္းစေလ်ာက္တတ္လာပါျပီ။ဟိုစမ္းတဝါး ဒီစမ္းတဝါးနဲ႔ သူတို႔ကေလးေတြ ဒယိမ္းဒယိုင္ လမ္းေလ်ာက္ေနတာကိုၾကည့္ရင္း ေကာက္ရမၾကီးရဲ႕ မိခင္ေမတၱာအျပည့္ျဖင့္ သူ႔ကေလးေတြ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ ေရခ်မ္းစိတ္ထဲ ဝမ္းသာၾကည္းႏူးေနမိတယ္။ ေကာက္ရမခ်စ္သူက အေကာင္လွတယ္ထင္တယ္။ေလးေကာင္လံုးက သူတို႔အေမလိုမဟုတ္ပဲ အေမြးႏုရွည္ရွည္ေလးေတြ ရွိတယ္။ေဈးသြားေဈးလာေတြက ေခြးကေလးေတြကိုခ်စ္လို႔ ကိုင္ရင္ေတာင္ ေကာက္ရမက သူ႔ကေလးေတြကို ေခၚသြားမွာဆိုးလို႔နဲ႔တူတယ္ ဂီးဂီးနဲ႔ မာန္ဖီလိုက္ေရာ ကိုင္ထားတဲ့သူေတြက ေခြးေလးေတြခ်ျပီး လန္႔ေျပးသြားၾကတယ္။

ညေန အစာစာဖို႔သူတို႔မိသားစုကို လွမ္းေခၚလိုက္ရင္ ဒီေကာင္ေလးေလးေကာင္က လံုးလံုး လံုးလံုးနဲ႔ သူအေမေရွ႕ကေန အေျပးေလးေတြလာၾကပံုက ခ်စ္စဖြယ္ေလးေတြ။ျပီးေတာ့ ေရခ်မ္းထည့္ေပးတဲ့ အစာခြက္ထဲက အစာေတြကို ေလးေကာင္သားအလုအယက္နဲ႔ကို စားေနလိုက္ၾကေသးတယ္။ရံဖန္ရံခါမ်ား သူတို႔အသံေသးေသးေလးေတြနဲ႔ အစာမာန္ဖီေနလိုက္ၾကေသးတယ္။ေကာက္ရမၾကီးကေတာ့ သူကေလးေတြ အစာဝလင္ေအာင္စားေနတာကိုပဲ အေနာက္ကေန ထိုင္ၾကည့္ေနတယ္။သူကေလးေတြ ဝသြားျပီဆိုေတာ့မွ သူကက်န္ခဲ့တဲ့အစာကိုဆက္စားတယ္။

တေန႔နံနက္ေစာေစာ အိမ္ေရွ႕တံခါးမွာ တဂ်စ္ဂ်စ္နဲ႔ တစ္ခုခုျခစ္သံၾကားလိုက္ရေတာ့ ဘုရားရွိခိုးေနတဲ့ ေရခ်မ္းအေမက ထျပီးတံခါးသြားဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာက္ရေလ သူ႔ကေလးေတြကို ဂုတ္ကေနကိုက္ခ်ီျပီး တေကာင္ခ်င္းစီ တံခါးေရွ႕လာခ်ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ေနာက္ျပီး သူတစ္ကိုယ္လံုးလဲ ေသြးေတြေပၾကံလို ဒဏ္ရာေတြကလည္း ဗလပြနဲ႔။ေနာက္ျပီး သူပါးစပ္မွာလဲ အျမဳပ္ေတြတစီစီနဲ႔ အျပင္ကိုလွ်ံၾကေနတာကို ေရခ်မ္းအေမကေတြလိုက္ရေတာ့ “လာၾကပါဦး၊ ဒီမွာေကာက္ရမ ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲမသိဘူး။” ဟု လွမ္းေအာ္လိုက္ေတာ့ ေရခ်မ္းနဲ႔ သူ႔အေဖ အေျပးေလး ထြက္လာၾကည့္ၾကတယ္။

“ဟာ ဒီပံုအတိုင္းဆို ေကာက္ရမ အဆိပ္တံုးမိသြားျပီထင္တယ္။သ႔ူကို ဘယ္သူေတြက ရိုက္လႊတ္လိုက္လဲမသိဘူး၊ ဒဏ္ရာေတြနဲ႕”ဆုိျပီး ေရခ်မ္းအေဖက အိမ္ေအာက္ဆင္းသြားျပီး ေကာက္ရမကို သြားၾကည့္လိုက္တယ္။ေကာက္ရမချမာလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္မွ အားတင္းျပီးထားရလဲ မသိဘူး သူ႔ကေလးေတြ အားလံုးကို အိမ္ေရွ႕ေလွကားေျခရင္းနားမွာခ်ထားျပီးတာနဲ႔ သူလဲ ဘုန္းဘုန္းလဲက်သြားတယ္။ေနာက္ျပီး သူ႕ဆီကို ေျပးဆင္းလာတဲ့ ေရခ်မ္းအေဖကို အားကိုးတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ျပီး ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္သြားရွာတယ္။ေခြးကေလးေတြကေတာ့ သူတိုမိခင္ၾကီး ဘာျဖစ္မွန္းေတာင္မသိရွာၾကဘူး ေခြးကေလးတို႔ ဘာသာဘာဝ သူတို႔အေမ အေလာင္းေဘးမွာ လွည့္ပတ္ေျပးေဆာ့ေနၾကတယ္။

ေရခ်မ္းတို႔သားအဖလဲ ေကာက္ရရဲ႕ေနာက္ဆံုးခရီးအတြက္ သူေနခဲ့တဲ့ ေညာင္ပင္ေအာက္မွာပဲ ျမဳပ္ႏွံသျဂၤိဳလ္လိုက္ၾကတယ္။ေခြးကေလးေတြကိုေတာ့ ေရခ်မ္းတို႔ အိမ္ေအာက္မွာပဲ သူတို႔အတြက္ ေႏြးေထြးေအာင္ ေနရာေလးတစ္ေနရာလုပ္ေပးထားလိုက္တယ္။ညဘက္ညဘက္ဆိုရင္ေတာ့ ေရခ်မ္းတို႔အိမ္ေအာက္က ေခြးကေလးေတြ သူတို႔စို႔ေနၾက ေကာက္ရမႏို႔ကို ေတာင္းတလို႔ ညီးေနသံေတြကိုၾကားရတိုင္း ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ျဖစ္အင္ကို သနားေနမိတယ္။

ေကာက္ရမဟာ သာမာန္ေခြးမတစ္ေကာင္ျဖစ္ေပမယ့္လဲ သူ႔အေပၚ ေက်းဇူးရွိတဲ့သူေတြ၊ ေမတၱာထားတဲ့သူအတြက္ ေက်းဇူးတုံ႕ျပန္မႈရွိတယ္မိခင္ပီသတဲ့ေမတၱာစိတ္နဲ႔ အရင္းခံ၍ သူကေလးေတြရဲ႕ အသက္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာင့္မႈလဲရွိတယ္သူေသဆံုးခါးနီးတိုင္ေအာင္ေတာင္ သူ႔ေဝဒနာကို လွစ္လ်ဳျပဳျပီး သူ႔ကေလးေတြ ေနာင္ေရးအတြက္ နားခိုစရာစီစဥ္သြားေပးေသးတယ္။ အခုဆိုရင္ သူကေလးေလးေကာင္ဟာ ေရခ်မ္းတုိ႔အိမ္မွာ လံုျခံဳေရးအတြက္ အရမ္းကို အားကိုးရတဲ႔ ေခြးၾကီးေလးေကာင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။သူတို႔အေမ ေကာက္ရမတစ္ေကာင္ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

Sunday, October 18, 2009

Go Back Home



အိမ္အျပန္

က်င္လည္ခဲ့တာ မ်ားလာျပန္ေတာ့
ေရာက္တဲ့ေနရာ ရင္းႏွီးလာျပီ။

ငါ့ရဲ႕စိတ္ေတြ ေရြ႕ရာကိုေတာ့
ငါ့ေျခလွမ္းေတြ ကပ္မလိုက္ခ်င္ျပီ။

ငါ့ႏွလံုးသား ဦးတည္ရာေတာ့
အေျပးလွမ္းျပီး သြားခ်င္မိျပီ။

အိမ္ျပန္ဖို႔အေရး ေမ်ာ္ကာေငးေတာ့
သံုးေလးရက္သာ က်န္ပါေတာ့ျပီ။

ေရာက္ခ်င္လိုေဇာ ဖန္လာမ်ားေတာ့
သူ႕အလိုလို ရက္ကပ္လာျပီ။

ေရာက္ခ်င္လြန္းလို႔ ေစာင့္ရျပန္ေတာ့
ငါ့ရင္ဘတ္ေတြ ေလးလြန္းလွျပီ။

ေစာင့္တဲ့ရက္ကို ေရာက္လာျပန္ေတာ့
ျပန္ရမည့္အေရး ေတြးပူမိျပီ။

ဘာျဖစ္ျဖစ္ပါ ျပန္ရမည္မို႔
ငါ့ေျမ ငါ့ေရ ေရာက္ခ်င္လွျပီ။

ေစာင့္ေမ်ာ္ၾကသူ ဇနီးနဲ႔သား
အမ်ိဳးမ်ားကို ျမင္ခ်င္လွျပီ။

တကယ္ေရာက္ေတာ့ ဒုံရင္းဒုံရင္း
င့ါျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ျပန္ေျပးခ်င္သည္။

(ခရာလင္း)



Tuesday, October 13, 2009

Suu Kyi Trail Chronology

16 August: John Yettaw of Falcon, Missouri, arrived in Bangkok on a US government plane with Sen Jim Webb of Virginia, who secured his freedom with a plea to Burma's ruling military junta.

16 August: Burmese state television said that Yettaw was freed on humanitarian grounds because of his health.

15 August: John Yettaw was released after visiting US Sen Jim Webb won his release.

15 August: Aung San Suu Kyi met with US Sen Jim Webb. Suu Kyi was taken from her lakeside residence to a government guesthouse for the meeting.

12 August: Aung San Suu Kyi criticized the recent verdict against her and plans to challenge the court’s decision as “totally unfair” and “totally illogical.”

11 August: Suu Kyi sentenced to a further 18 months house arrest by Rangoon’s Northern District Court.

4 August: John William Yettaw, the American on trial with Aung San Suu Kyi, was hospitalized for a second time, apparently the result of fasting in prison.

31 July: The verdict in the trial of Aung San Suu Kyi was postponed to August 11 on the order of high-ranking military officials in Napyidaw.

28 July Suu Kyi trial concluded with the court announcing it will deliver its verdict at the end of the week.

Aung San Suu Kyi insisted that the proceedings would show “whether or not the rule of law exists in the country.”

24 July: Suu Kyi's trial was postponed after her defense gave a 30-page closing statement. She said the current charge against her—harboring American intruder John W Yettaw—could not be examined "correctly and completely."

10 July: Aung San Suu Kyi spent more than six hours in court as government prosecutors questioned a defense witness.

4 July: UN Secretary-General Ban KI-moon said he was “deeply disappointed” because Burma’s military junta rejected his second request to meet Suu Kyi.

29 June: The highest court rejected the appeal by Suu Kyi’s lawyers to reinstate two key witnesses in the trail.



22 June: Suu Kyi and her two companions meet with her lawyers at the prison for two hours to prepare their arguments. Suu Kyi thanks the public for their birthday wishes.

17 June: The high court granted a request by lawyers of Suu Kyi to consider whether two more defense witnesses can testify.

13 June: Suu Kyi’s lawyer said Burma’s high court will convene June 17 to consider an appeal to reinstate two key defense witnesses.

12 June: The Rangoon North District Court postponed Suu Kyi’s trail to June 26 to hear the testimony of a Suu Kyi’s defense witness.

10 June: Suu Kyi instructed her lawyers to continue the appeals process to allow more defense witnesses to be heard in a case.

9 June: A Burmese divisional court rejected two defense witnesses for Suu Kyi and accepted a third.

—The court rejected Tin Oo, the vice chairman of the NLD, and Win Tin, a member of the NLD executive committee.

—It accepted Khin Moh Moh, a lawyer and NLD member.

5 June: The trial of Aung San Suu Kyi is delayed for a week allowing for testimony from three additional defense witnesses.

3 June: The judge agrees to postpone the verdict to hear evidence from the three defense witnesses.

29 May: The court declares a recess.

28 May: The prosecution’s only defense witness, Kyi Win, is scheduled to appear at the court session.

27 May: The judge rules to reject the defense’s proposed witnesses: a lawyer and two senior members of the National League for Democracy. They include the prominent the journalist and former political prisoner, Win Tin, the party's vice chairman; Tin Oo, an NLD member currently under house arrest: and lawyer Khin Moe Moe.

26 May: Aung San Suu Kyi testifies that she did not violate the terms of her house arrest, saying she only offered temporary shelter to a US man who swam to her lakeside home.

Kyi Win, Suu Kyi’s lawyer, testifies that her harboring Yettaw did not constitute a violation of her house arrest and that it was the duty of government guards outside her compound to prevent any intrusions.

Journalists and diplomats attend the trial.

25 May: The prosecution abruptly drops eight remaining witnesses.

Authorities will allow 21 journalists, 10 from local media and 11 representing foreign media, to cover the trial.

The prosecution questions Suu Kyi and she testifies: "I did not inform them," when asked by the judge whether she had told Burma's military authorities about the intrusion. "I allowed him to have temporary shelter."

She testifies Yettaw left at 11:45 pm on May 5, adding: "I only knew that he went to the lakeside. I did not know which way he went because it was dark."

23 May: The state-own daily newspaper The New Light of Myanmar reports on the fifth day of Suu Kyi’s trial.

Items left by an uninvited American visitor are presented as evidence for the prosecution, including a book on the Mormon faith and a personal letter, which establish Yettaw’s presence and could be used to convict and imprison Suu Kyi on charges of violating her house arrest, according to the newspaper.

22 May: Prosecutors accuse Suu Kyi of accepting items left by John William Yettaw.

The special government court in Insein Prison accepts charges against Suu Kyi that she violated the terms of her house arrest.

21 May: The prosecution spends almost two hours showing a video said to have been shot by Yettaw at Suu Kyi's house during visit.

20 May: Day Three of the trial. Ten journalists and 30 diplomats are allowed inside the courtroom. Five of the journalists are from local government-friendly publications while the other five are from international news media and are chosen by drawing lots.

Thai, Singaporean and Russian ambassadors are permitted to meet with Suu Kyi in her “guest house” in Insein Prison. Suu Kyi reportedly looks healthy and appears confident during the 45-minute hearing.

19 May: The trial continues behind closed doors. Suu Kyi is led into the courtroom by women security officers. Five more prosecution witnesses are called, including Lt-Col Maung Muang Khin of the Criminal Investigation Department and immigration officer Myat Twin. Suu Kyi and other defendants are denied requests to address the court. Burma’ state-run press report on the case against Suu Kyi for the first time.

18 May: Suu Kyi’s trial begins at Insein Special Court. A police official is the first witness called by the prosecution. Police set up barbed wire barricades as roadblocks as crowds gather on the road leading to the prison.

15 May: Two of Suu Kyi’s lawyers, Aung Thein and Khin Maung Shein, are dismissed from Burma’s bar.

May 14: Suu Kyi and her two “companions” are arrested and transferred to Insein prison where they are detained in a guest house within the jail’s compound; Suu Kyi, her two companions and Yettaw are charged; Suu Kyi’s lawyer announces she is to be tried on May 18; State-run newspapers publish a biography of Yettaw.

May 13: US embassy officials meet with Yettaw for three minutes at an interrogation center in Rangoon.

May 11: Dr Pyone Mo Ei revisits Suu Kyi and administers an intravenous drip.

May 8: Dr Pyone Mo Ei pays Suu Kyi a medical visit for about 2 hours.

May 7: State-run media report that a US citizen swam to Suu Kyi’s house and stayed for three days; More than 20 police briefly enter Suu Kyi’s compound; Suu Kyi’s lawyer announces that she is “not safe”; Dr Tin Myo Win is refused entry to the compound and is then arrested.

May 6: Yettaw is fished out of the lake by police and arrested.

May 3: Yettaw swims across Inya Lake to Suu Kyi’s house.

May 2: American John William Yettaw arrives in Rangoon on a tourist visa.

May 1: Burmese military authorities reject an appeal to release Aung San Suu Kyi from house arrest.

အလင္းဆက္

ကိုယ္ေရာင္ေပ်ာက္သြားျခင္း

ေခါင္းစဥ္ေလးကို ၾကည့္ရင္ စိတ္ဝင္စားမႈေလးတစ္ခုေတာ့ရွိၾကမယ္ ထင္တယ္။ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ဖို႔ ကိုယ္ေပ်ာက္ေဆးနည္းေတာ့ ရွိဖို႔လိုတယ္ မဟုတ္လား။ေဆးနည္းက ေရခ်မ္းဆီမွာ ရွိတယ္ဗ်ာ့။ေနဦး အစအဆံုးလဲ ဖတ္ဦး။ေဆးနည္းပဲ လိုခ်င္တယ္ဆိုျပီး ေၾကာ္မဖတ္သြားၾကနဲ႔ဦး။ဟဲ..ဟဲ စကားေလးေတာ့ နဲနဲ ပလႅင္ခံဦးမွေပါ့ဗ်ာ။ေဆးနည္းက ဟိုကလူၾကီးေတြ ေျပာတာေပါ့ဗ်ာ။(ဟိုကလူၾကီးဆိုေတာ့ နဲနဲေဝးတယ္ဗ်ာ။သိပ္ကိုေဝးတယ္။ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေဝးလဲဆိုေတာ့ကာ မႏၱလာစကားနဲ႔ဆို တစ္ျပႏွစ္ျပေလာက္ကို ေဝးတာ။ေဝးၾကလြန္းလို႔ေတာင္ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းမသိေအာင္ကို ေဝးတယ္။ေဝးလြန္းေတာ့ ဒုံးေဝးတယ္ ေျပာရမလားပဲ။ လူၾကီးေတြဆိုတာ ေဝးကိုေဝးလြန္းပါတယ္ဗ်ာ။ေဝးတာမွ အထက္မေရာက္ ေအာက္မေရာက္။အလယ္ေခါင္မွာ ရပ္ျပီး ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာနဲ႔။ေဆးနည္းေပးတာကို ေျပာတာပါ။)ေဆးနည္းက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့ ဟိုေဝးတဲ့လူၾကီး ေဘးအိမ္က ဦးၾကက္ဖၾကီးေပးတာဗ်။ၾကက္ဖဆိုလို႔ ဟို Rapperၾကက္ဖနဲ႔ သြားမေရာလိုက္နဲ႔ဦး။ၾကက္ဖျခင္းေတာ့တူတယ္ ဟိုက Rapper၊ ဒီက မေရမရာ။

အဲဒီ မေရမရာၾကက္ဖၾကီးက ေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ အလုပ္အကိုင္မေကာင္းလို႔ ျငီးျငီးေနတာ။ မၾကားရက္လို႔တဲ့။ဘယ္ၾကားရက္မလဲ ေရခ်မ္းျငီးတာက အဖ်ားတက္ေနတဲ့ လူနာတင္မကဘူး။အျငီးဆံုးဆိုပါတဲ့ ခိုေတာင္ ေရခ်မ္းျငီးတဲ့ ကာရံေတြၾကားျပီး ခိုျငီးခ်င္းေတာင္ တမ္ဘို (Tambo)မကိုက္ပဲ ရိုင္းယ္(Rhyme)မထပ္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ကဲ အဲဒါၾကည့္ ေရခ်မ္းျငီးခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေပါက္လဲဆိုတာ။ေရခ်မ္း စီးရီးထုတ္လိုက္ၾကည့္္ အခုေခတ္ ရက္ပ္ပါေလာကၾကီးမွာ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ကာရံေတြနဲ႔ ရိုင္းယ္အသစ္ေတြ ဟဲလိုက္ရင္ ရက္ပါေတြေကာ၊ ပရိုဂ်ဴဆာေတြပါ ထမင္းအိုးေမွာက္ျပီး ေၾကးအိုးေသာက္ေနရမွာစိုးလို႔။စီးရီးထုတ္မယ့္အၾကံ အဲဒီေနရာမွာပဲ ရပ္လိုက္ျပီး စာကေလးေခြနဲ႔ ျခင္ေဆးေခြ ရီမစ္လုပ္ျပီး ေရာင္းလိုက္တာ ေပါက္လိုက္တဲ့ ေသာက္ေသာက္လဲ ဝက္ဝက္ကြဲေအာင္ကို ရႈံးေတာ့တာပဲ။မဒမ္ေရခ်မ္းကလဲ ေပးလိုက္တဲ့အားေပးမႈ လူကိုမေတြ႕လိုက္နဲ႔ ေတြတဲ႔ေနရာမွာတင္ ၾကိတ္မႏိုင္ခဲမရဘူး ဆိုတာၾကီးပဲ။(ေရခ်မ္းကို ဘာေၾကာင့္ ၾကိတ္မႏိုင္ ခဲမရလဲဆိုတာ ရူးတိုတိုး သိတဲ့လူရင္းေတြ မဖြသြားၾကနဲ႔ဦး။ကြာေစ့နဲ႔ ေနၾကာေစ့အခြံေတြ။လိုက္ေကာက္သိမ္းေနရမွာစိုးလို႔။ဟဲ..ဟဲ တိတ္တိတ္ေနရင္ ျပန္လာမွ လက္ေဆာင္ယူလာခဲ့မယ္။ေဒၚသီတစ္ထုပ္ နဲ႔ ေဂၚဖီျပဳတ္။ေဒၚသီအထုပ္ကေတာ့ ေသြးစား..အဲေလ..ဘြာေတး ေယာင္သြားလို႔ ေသြးလိမ္း၊ ေဂၚဖီျပဳတ္ကေတာ့ လုိသလိုသံုးေပါ့ဗ်ာ။တို႕စားစား၊ သုတ္စားစာ:P)

ေရခ်မ္းလဲ အပိုဝင္ေငြေလးမ်ား ဘာေလးမ်ားရမလားဆိုျပီး ဦးၾကက္ဖေပးတဲ့ ကိုယ္ေရာင္ေပ်ာက္ေဆး ေဖာ္ေရာင္းမလားလို႔ ၾကံေနတာ။နည္းကေတာ့ တကယ္တမ္း သိပ္မခက္ပါဘူး။ မသိသူေက်ာ္လႊား၊ သိသူေကာက္စားေနတဲ့ အခုလိုေခတ္ၾကီးထဲမွာ ဘယ္ကိုယ္ေရာင္ေပ်ာက္ေဆး လြယ္လြယ္နဲ႔ ေပးမလဲ။လိုခ်င္ရင္ေတာ့ အသြားအျပန္ ကားခေလးေတြ လွမ္းထားမယ္။အဲေလ ေယာင္သြားလို႔ မၾကားေသးမွီ ကာလကမွ စပယ္ယာျပဳတ္လာတာဆိုေတာ့ ေတာင္းတာေလးေတြ အက်င့္ပါသြားလို႔။စပယ္ယာဆိုလို႔ ၾကံဳတုန္းေလး ေလယာဥ္စပယ္ယာဂါထာေလးေပးရဦးမယ္။ဂါထာက မဟာေရႊႏိုင္ငံသြား ေတာလားဆိုတဲ့ ေလဘတ္စ္ကားေခ်ာက္ဂ်က္ယာဥ္(အဲယားဘစ္ထက္ မသာတဲ့ ေဂ်ာက္ဂ်က္ေဂ်ာက္ဂ်က္နဲ႔ ေျပးဆြဲေလယာဥ္)ေပၚက ေလယာဥ္စပယ္ယာေလးေတြ ေပးတဲ့ဂါထာပါ။ဂါထာေပး ေတးျဖစ္မဟုတ္လား။ေပးတဲ့ဂါထာ ေတးျဖစ္ေအာင္ဆိုၾကည့္ေပါ့ဗ်ာ။

လက္တို႔ျပီးေတာ့ ေျပာရဦးမယ္၊
လက္တို႔ျပီးေတာ့ ေျပာရဦးမယ္။
လက္တို႔ေတာင္းရင္ ရွက္ဖို႔ ေကာင္းတယ္။
ေဆာင္ထားၾက ေဆာင္ထားၾကေဟ့
အေၾကြ ေဒၚလာတန္ေလးေတြ။
ဘာလုပ္ဖို႔…… ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။
မဂၤလာဒုံေဘးမဲ့ေတာၾကီး
ျပဳျပင္ေရး အလႈခံပါတယ္ရွင့္။

အႏၱရာယ္လဲကင္း၊ ေဘးလဲရွင္းတဲ့ဂါထာပါ။ေဘးရွင္းဆိုတာ ေပးသာေပးေပါ့ ကိုယ့္နေဘးရွင္းမရွင္းဆိုတာလဲ ၾကည့္ေပါ့။မဟုတ္ပါဘူး ေဘးမဲ့ေတာဆိုေတာ့ အေကာင္ဘေလာင္ေတြ ရန္ကၾကီးတယ္မဟုတ္လား။ေတာ္ၾကာ ဘာေကာင္ေတြ ညာေကာင္ေတြ ထြက္လာမွာဆိုးလို႔ပါ။သိပ္လဲေတြးျပီးလဲ မရယ္ၾကနဲ႕ဦး။:P

ေရခ်မ္း ခင္ဗ်ား ေဆးနည္းေပးရမွာမို႔လို႔ အခ်ိန္ဆြဲေနတာမွတ္လားဆိုျပီး ေျပာမေနၾကနဲ႔ဦး။မဟုတ္ဘူးလား ဆိုေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ေဆးနည္းက ကိုယ္လဲ လြယ္လြယ္နဲ႔မရခဲ့ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ေရာ့…အင့္ဆိုျပီး လြယ္လြယ္နဲ႔ ေပးလို႔ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ခုနက ဂါထာလို လြယ္လြယ္ေပးေတာ့ ေဆးမျဖစ္ပဲ ေတးျဖစ္သြားမွာဆိုးလ႔ို။

ခင္ျမားဗ်ာ.. ေဆးနည္းမ်ား ေပးမွာျဖင့္ ျမန္ျမန္မေပးဘူး။အိုင္တင္ေတြ။မူလက်ီေတြ။ဘူလခ်ီေတြ။ဘာဂ်ီေတြြ(ကုလားျပည္အေနၾကာသြားေတာ့ ကုလားစကားေတြေရာသြားတာ) လုပ္ေနတယ္လို႔ အထင္ေတာ့ ခပ္ေစာေစာ မစေမာပါနဲ႔ဦး။ကၽြန္ေတာ္လဲ စင္ေပၚေရာက္တုန္း ကိုယ္ပဲအလွည့္ဆိုျပီးေတာ့ အျပတ္ကို ဟဲခ်င္ေသးတာေပါ့။ “ အခ်စ္ေရ ကိုယ္ဟာ မုဆိုးမပါ။အခ်စ္ေရ ကိုယ္ဟာ နတ္ဆိုးေလးပါ။”ေရခ်မ္းအရင္တုန္းကေပါ့။သီတင္းကၽြတ္ေရေက်ာ္ပြဲေတြ လုပ္ရင္ ဘာရမလဲ ကိုယ္ရဲ႕ အသံျပာ၊အသံဝါ၊အသံနက္၊ အသံတက္ဂနီကာလာစံုနဲ႔ စတိတ္ေပၚတက္ဟဲခ်င္တာေပါ့။ဟဲသာဟဲခ်င္တာ သီခ်င္းဆိုရင္ေတာင္ စာသားက အျပည့္အဝမရဘူး။ဟိုနားစပ္စပ္ ဒီနားစပ္စပ္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းနဲ႔ လဒၾကီး လွည္းၾကိတ္ထားတဲ့ အတိုင္းပဲ။ေရခ်မ္းအေမကဆို “စင္ေပၚတက္မဆိုပါနဲ႔လားသားရယ္။အားေပးမယ့္ ပရိတ္သတ္ေတြေၾကာင့္ အေမတို႔အိမ္ေလး တိုက္ေဆာက္စရာ အုတ္ခဲေတြရေနပါဦးမယ္”တဲ့။
“အရင္ထဲက မၾကီးတဲ့ အထင္မ်ား ေသးလိုက္တာအေမရယ္။ေရခ်မ္းအသံ မိုးထက္ညံေအာင္ကို ဆိုျပဦးမွာပါ။အားေပးမယ့္လူမရွိလဲ နားေလးလို႔သြားရေအာင္ေတာ့ ေရခ်မ္းဆိုႏိုင္ပါတယ္ဗ်ာ။”

ဒီပြဲမ်ိဳးမွာ ေရခ်မ္းမဟဲရလိုေတာ႔ မျဖစ္ဘူး။ေရခ်မ္းလိုက္ေနတဲ့ ေနာင္မဒမ္ခ်မ္းျဖစ္လာမည့္ ေအးျမလဲ လာနားေထာင္မယ္ဆိုတာ သိေနတယ္ေလ။သူေၾကြေအာင္ မေၾကြရင္လဲ ပင္စည္ကေန လႈပ္ခ်ရမွာပဲ။လႈပ္ခ်လို႔မွ ျပဳတ္မက်ရင္ တံုးခုျပီးခူးမယ္။တုံးခုလိုမွ လွမ္းမရရင္၊ ေလွကားတက္ခူးမယ္။ဒါေပမယ့္ ငါဟာ ေလွကားငွားရမယ္။(ဦးလႊမ္းမိုးစာသားကို ေရခ်မ္းက ေကာ္ပီလုပ္ စာသားေျပာင္းဟဲမွာ)

ရပ္ကြက္လူၾကီးကိုလဲ စင္ေပၚတက္ႏိုင္ဖို႕ ကန္ေတာ့လိုက္ရတာ ဖင္ဘူးေထာင္းကို ေထာင္ေနတာပဲ။(ေထာင္မွာေပါ့ဗ်ာ အစမ္းဟဲတာေတြမ်ားလို႔ ဟိုေခါင္းထြက္သြားတာ) ျပန္ကိုမထႏိုင္ဘူး။ဦးနဲ႔ ၾကမ္းနဲ႔တိုက္ ရတာလဲ အၾကိမ္ေပါင္းကိုမနဲဘူး။ဦးက ၾကမ္းကို တိုက္လိုက္၊ ၾကမ္းကလဲ ဦးကို တိုက္လိုက္နဲ႔။ေနာက္ဆံုး ရပ္ကြက္လူၾကီးသမီး ၾကမ္းၾကမ္းဆိုတဲ့ ကေလးမလဲ ဦးနဲ႕ လိုက္ကိုေျပးသြားတယ္။အတိုက္ကိုမခံေတာ့တာ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေတာင္ တိုက္ပါမ်ား နဲ႕ေသးဆိုသလိုေပါ့။ၾကမ္းၾကမ္းလဲ လူပဲ တိုက္ပါမ်ားေတာ့ ခ်စ္လာတာေပါ့။ခ်စ္ပါမ်ားေတာ့ အင့္(တမ်ိဳးမထင္နဲ႔ဦး အခ်စ္ေတြမ်ားလာလို႔ ရင္ထဲ ျပည့္အင့္လာတာကို ေျပာတာပါ။)အင့္ပါမ်ားေတာ့ ၾကမ္းၾကမ္းဆိုတဲ့ေကာင္မေလးလဲ ဦးလက္ထဲပါသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ဟဲ..ဟဲ ေရခ်မ္းေရးေနလို႔ ဦးဆိုတာ ေရခ်မ္းလာလို႔လဲ မထင္လိုက္နဲ႔ဦး။ဦးဆိုတာ ဟိုကိုယ္ေပ်ာက္ေဆးေပးတဲ့ ဦးၾကက္ဖၾကီးပါ။ ေရခ်မ္းလား ဒီလိုဦးနဲ႔သမီးဇာတ္လမ္းေတြ ဘယ္လုပ္မလဲ။

အဲဒီတုန္းကမ်ားဗ်ာ ၾကမ္းၾကမ္းအေဖ ရပ္ကြက္လူၾကီးလဲ သူသမီးလုပ္ဇာတ္ကို ရွက္လို႔ သူ႔မ်က္ႏွာ ဘယ္နားထားရမလဲလို႔ ေဒါသလိႈင္လိႈင္ထျပီး ေျပာေျပာေနတာ။ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတဲ့ ေရခ်မ္းလဲ ၾကားဖန္မ်ားတဲ့ ဓာတ္ျပားေဟာင္းျဖစ္ျဖစ္လာေတာ့
ဦးေလးေရ ……ဦးေလးမ်က္ႏွာၾကီး ထားစရာမရွိရင္လဲ ရာမဇာတ္ပြဲထဲက ဒႆေခါင္းနဲ႔သာ လဲထားလိုက္ေတာ့ဗ်ာ
လို႔ဆိုျပီး ေအာ္လဲေျပး။ ဦးၾကက္ဖဆီ ေရာက္ေနတဲ့ ၾကမ္းၾကမ္းအေဖ ေဒါသလဲ ေရခ်မ္းေနာက္ ေတာက္ေလ်ာက္ကို လိုက္တာ ေတြးသာၾကည့္ေတာ့ဗ်ာ။လိုက္ရင္းနဲ႔ ေမာ။ေမာရင္းနဲ႔ ေျပး။ေျပးရင္းနဲ႔ ေဆြးေနတဲ့ သူဖိနပ္သဲၾကိဳးၾကီး ျဗဳတ္ခနဲျပတ္။ ဘုတ္ခနဲဆိုျပီး ေမွာက္ယွက္လဲတာ ရပ္ကြက္လူၾကီးလဲ ကာယားၾကီးကို လန္လို႕။ေတာ္ေသးလို႔ဗ် လန္သာလန္သြားတာ ေအာက္ခံေလးတစ္ထပ္ပါေတာ့ ျပန္လွည့္ၾကည့္တဲ့ ေရခ်မ္းလဲ ျပံဳးျဖီးျဖီးနဲ႔ လွ်ပ္တပ်က္ရိုက္ခ်က္ မခံလိုက္ရတာ။

ဦးၾကက္ဖတို႔ ဦးနဲ႔သမီးအတြဲကေတာ့ ဦးနဲ႔ဇနီးျဖစ္သြားၾကပါျပီ။ ၾကားထဲက ေရခ်မ္းကေတာ့ အေခ်ာင္ပါးစပ္ စပ္ေဆာ့မိလို႔ စင္ေပၚတက္ရမည့္အေရးနိမ့္ခဲ့ရတယ္ဗ်ာ။

ေျပာေနရင္းနဲ႔ မေရမရာၾကက္ဖၾကီးေပးတဲ့ ကိုယ္ေရာင္ေပ်ာက္ေဆးေပးဖို႔ကို ေမ့သြားတယ္။ဒီကိုယ္ေရာင္ေပ်ာက္ေဆးကို ဦးၾကက္ဖကလည္း သိပ္မေပးခ်င္ဘူး။သူမိန္းမခိုးစဥ္က သူေယာကၡထီး သူအေပၚက်ေနတဲ့ ေဒါသေတြကို လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းေပးခဲ့လို႔ဆိုျပီး ေရခ်မ္းကို ေပးလိုက္တာ။မဟုတ္လို႔ကေတာ့ သူေဆးနည္း ဘယ္သူမွ မရဘူး။ဒီေဆးနည္းက ဂါထာေတာ့ရြတ္ရတယ္။ေဆးျမစ္ေတြလဲ တူးရတယ္။ေဆးအညြန္းလဲ ပါတယ္။နဲနဲေတာ့ခက္သဗ်ိဳ႕။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေရာင္ၾကီးေတာင္ ေပ်ာက္မွာဆိုေတာ့ လုပ္ခ်င္လုပ္ၾကည့္ၾကေပါ့ဗ်ာ။ပထမဦးစြာ ဝိဇၨာေတြ(ကာတြန္းဝိဇၨာလို႔ မထင္လိုက္နဲ႔ဦး။)၊ေဇာ္ဂ်ီေတြလိုပဲ မဟာျမိဳင္ေတာၾကီးထဲဝင္ျပီး ဟိုဟိုဒီဒီ ေပါက္ပန္းေလးဆယ္အျမစ္ေတြတူးေနရင္းရင္းက ေအာက္ပါဂါထာကို-

ဥဳံ ရတာမလို လိုတာမရ
အဲဒါငါ့ ေယာက္ခမ၊
လိုတာမရလို႔ ရတာဆြဲယူ၊
မေလာက္ေသးဘူး ေျပာေျပာေနတဲ့ဲ့
ဒါလားဟဲ့ ငါ့ေယာက္ခထီး၊
သူတို႔လိုအင္ေတြ ျဖည့္မေပးႏိုင္တဲ့
ငါ့လိုသမက္ေလာင္းကို
လာဟဲ့ အပ္ခ်ေလာင္း
ေျမာင္းထဲကို ေဂ်ာင္း
ဆိုျပီး အထက္ပါ ေအာက္ပါ အဝီစိပါမက်န္ေအာင္ စိတ္ထဲမွာမွတ္ျပီး ရြတ္ႏိုင္သေလာက္ မ်ားမ်ားရြတ္။မ်ားမ်ားရြတ္ေလ ျမန္ျမန္ေပ်ာက္ေလပဲလို႔ေတာဆိုသတဲ့ဗ်ာ။

ေဆးက်မ္းအဆိုကေတာ့့
ခ်ိဳေသာအဆင္းရွိဧ။္
ရသတဏွာကိုစား၏ ။
ရာဂဘ၀င္ကို ဖန္ေစ၏ ။
ရႈိက္မက္ေသာ အေတြ႔ျဖစ္ေစ၏ ။
အသိဥာဏ္ကို မႈိင္ေတြ၏ ။
လံုးစံုဘ၀ကို ခ်ဳပ္ေစ၏ ။
ထိုသို႔ ျဖစ္ကုန္ေသာ္
(၀ါ) ျဖစ္လာလတၱံေသာ္
ေဘာဇနက်မ္း အလိုအရ
" အခ်စ္ " ျဖစ္၏..........။

ေဆးအညြန္းမွာေရးထားတာဖတ္လိုက္ၾကည့္ၾကပါဦး။

ႀကမ္းပုိးအမတစ္ေကာင္၏ အေပၚအေရခြံကုိ ခြာပါ... ထုိ႕ေနာက္ ဆား စာပြဲတင္ဇြန္းတစ္ဇြန္းကုိ မီးကင္ၿပီး ၃ ရက္တိတိေနလွန္းပါ....
ေနလွန္းထားေသာ ဆားႏွင့္ ျငဳပ္ေကာင္းေစ့ကုိ ဆတူေရာေထာင္းၿပီး ေရေႏြးျဖင့္ က်က္ေအာင္ျပဳတ္ပါ။
ေနပူ ၆ လတိတိ ျပပါ...။ပုလင္းတစ္လုံးထဲ ထည့္ကာ ေျမေအာက္ ၆ ေပအနက္တြင္ ၆ လ ထပ္ၿမွဳပ္ထားပါ...
၆ လၾကာလွ်င္ အဆုိပါ ပုလင္းကုိ ေဖာ္ၿပီး မိမိေပ်ာက္ေစခ်င္ေသာေနရာတြင္ လိမ္းပါ။ :P
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မေရမရာၾကက္ဖၾကီးေပးတဲ့ ေဆးပုလင္းအညြန္းစာကိုဖတ္ျပီးမွာတဲ့အတိုင္းလုပ္တာ ေျပာက္တယ္ဗ်ာ။ေျပာရင္းမွ သတိရတယ္ဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းစဥ္က “ကိုယ္ေယာင္ေပ်ာက္ေဆး” တဲ့။ေဆာ္ရီး စာလံုးေပါင္းမွားသြားလို႔ဗ်ာ။:P တာ့တာဗ်ာ။ဘိုင္းဘိုင္း။

ခ်မ္းလင္းေန

ကၽြန္ေတာ္ အျမဲသြားေငးေနၾကျဖစ္တဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စာမ်ားကို လာေရာက္အားေပၾကတဲ့ ညီအကိုေမာင္ႏွမ ဘေလာဂ္ဂါမ်ားျဖစ္ၾကေသာ
အမအျပံဳးပန္း၊ မေရာင္(ေမတၱာေရာင္ျပန္)၊ ေတာထဲကဇာတ္လမ္းေလးေတြေရးတဲ့ မငယ္ႏိုင္၊ ဟင္းေကာင္းေတြ ခ်က္ခ်က္ေကၽြးတဲ့ မဂ်ာ(ဂ်ာမုန္းဒန္)၊ တကယ္တမ္းမာယာ မမ်ားတတ္တဲ့ မႏွင္း(ႏွင္းနဲ႔မယာ)၊ ကႏၱာရၾကီးကို မိုးေတြသည္းေပးတဲ့ မငုံ(ကႏၱာရမိုးစက္မ်ား)၊ ရန္ကုန္မွာ အလည္သြားေနတဲ့ ညီမေဇာ္(ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္)၊ေလထဲမွာပဲ ဝဲပ်ံေနတဲ့ ညီမေကာင္းကင္(ေကာင္းကင္သမီးပ်ိဳ)၊ ကႏၱာရေျမကို ေက်ာခိုင္းေတာ့မည့္ ညီမDIM(ျဖဴစင္ၾကယ္) ၊ခ်ည္ေပါင္မစားရရွာဘူးဆိုတဲ့ ညီမ စိတ္၏ေၿဖရာ၊တစ္ကို အျမဲဦးေအာင္ ေနရာယူတတ္တဲ့ ညီမ ဝက္ဝံကေလး ၊ေမျမိဳ႕မွာသြားေနခ်င္တဲ့ ညီမအေနာ္၊ႏို႕ေသာက္ျပီးႏိုး (No)နားေထာင္တယ္ဆိုတဲ့ညီမေနျခည္ ၊ c for chan ကို တဂ္သြားတဲ့ ညီမဝိုင္း၊အမလား ညီမလားေမးထားတာ မေျပာေသးတဲ့ အမရာ၊ ေမာင္ေလး(ေကာင္ေလးငယ္)နဲ႔ စာအတူတူ ေရးၾကတဲ့ မခ်စ္ရ၊ yakiniku ေၾကာ္ေကၽြးတဲ့ ခြန္သဒၵါ၊ ႏႈတ္ဆက္ျခင္းကဗ်ာနဲ႔ ေရွးဆက္မတိုးေသးတဲ့ ညီမၾကယ္ျဖဴစင္၊ စိတ္ထဲရွိရွိသမွ်ဆိုျပီး ကဗ်ာေလးေရးတဲ့ ေရႊညာသူေလး(ခ)မိုးစက္ပြင့္ေလး၊ မႏၱလာသူေလး မန္းေလရူး၊ မခ်ိဳကိုးသဇင္၊ဖိတ္စာနဲ႔တကြ ၾကြလာျပီးမွ လက္မွက္ေျပာက္သြားပါတဲ့ လင္းၾကယ္စင္ ……..

လာျပီလာျပီ ဘရိုတို႔ေရ။ မိန္းကေလးေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး (Lady Fat ေဆာ္ရီး Lady First:P)ေတြမို႔လို႔ပါ။

အလုပ္ေတြနဲ႔ ပိျပီးျပားေနတဲ့ သယ္ရင္းၾကီးအယ္ေကျဖဴ(လင္းၾကယ္ျဖဴ)၊ ဆရာမင္းလူစာေတြ ၾကိဳက္တဲ့ ကိုေရတမာ၊ အေတြးအားအားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ကိုလူေထြးၾကီး၊ သုတစြယ္စံုၾကီး ကိုတာ(ကိုပီတာ)၊ကဗ်ာေတြ လွိမ့္ေရးတဲ့ ကိုဟန္၊ေဇာ္နဲ႔ ေမြးရက္တူလတူ ညီေလးဖိုးစိန္၊ခ်စ္ဇနီးေခ်ာရဲ႕ ကိုယုယ
(ဓာတ္ပံုထဲမွာေတြ႕ဘူးတာ။:P)၊ ထိထိမိမနဲ႔ အေတြးေကာင္းဝတၳဳတို ေလးေတြေရးတဲ့ ကိုေႏြဆူး(ေႏြဆူးအလကၤာ)၊စာသားလွလွေလးေတြ အေရာင္ျခယ္ကဗ်ာဖြဲ႕တဲ့ ညီေလးမိုးစက္အိမ္၊ သိဟ္ရာသီဖြားမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းသီဟသစ္ ႏွင့္ ညီေလးဧရာဝတီသား(ေပ်ာက္ခ်က္သားကို ေကာင္းေနတာ။)၊ ရန္ကုန္ပဲ သတိရေနတဲ့ စိုင္း(စိုင္းေလာင္ပိန္း)၊ အေတြးနဲ႔ႏွိပ္စက္ေနတယ္ဆိုတဲ့ ကိုေနစိုးႏိုင္၊ ဒေဒြးက ကိုမိုးေမွာင္၊ ငါကိုနားလည္ပါဆိုတဲ့ လင္းငယ္ (လင္းငယ္၏ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္)၊ မအိမ္ကံ အခန္းဆက္ၾကီးေရးေနတဲ့ ကိုရီႏိုမာန္၊ ဘရိုလို႔ ေခၚတတ္တဲ့ ညီလင္းဆက္၊ သိလား?(သိဘူး။:P)ဆိုတဲ့ အျဖဴေလး၊ မေလးေျမမွ ညီေလးခရာတြန္၊ သူစာေတြျပန္ေရးသြားမွ ဟင္းခ်လိုက္မိတဲ့ ျမစ္က်ိဳးအင္း(စာေရးေကာင္းသူတစ္ေယာက္မို႔ ပါ)၊ ေမာင္လွမ်ဳိး(ခ်င္းေခ်ာင္းျခံ)ကုိ ၾကိဳက္နွစ္သက္လို႕ပါဆိုတဲ့ ရင္ဘတ္ၾကီး (ခ)ဘၾကိဳင္ (ခ်ဥ္ေပါင္ျခံ)၊ ကဗ်ာအားအရမ္းေကာင္းတဲ့ ေကာင္းကင္ကို၊ ေက်ာက္ေတြၾကည့္ျပီး ျပံဳးေနတတ္တဲ့ ငခ်မ္းေကာင္၊ အိုင္တီအေၾကာင္းေတြ ေရးၾကတဲ့ ညီေလး ေလာေလာဆည္ ႏွင့္ ညီေနမင္း၊ မခ်စ္ရရဲ႕ေမာင္ေလး ေကာင္ငယ္ေလး၊လနဲ႔ခ်ီ ေျပာက္ေနတဲ့ ေခတ္ခမ္းေကာင္ ။ေရးရင္ အမ်ားၾကီးဗ်ာ။နာမည္မေရးမိခဲ့တာရွိရင္လည္း ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးၾကပါ ခင္ဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္ အခုကေန တစ္လတိတိ ကိုယ္ေရာင္ေပ်ာက္ေတာ့မယ္ဗ်ာ။စာေတြ လာမဖတ္ႏိုင္တာကိုေတာ့ ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးပါ။(ေခြးေတာ့မလႊတ္လိုက္နဲ႔ေနာ္။:P)

ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာဂ္ကို အျမဲလာလည္ၾကတဲ့ နာမည္ပါတဲ့ သူမ်ားေကာ၊ မပါတဲ့သူမ်ားျဖစ္ေသာ၊ ေခတၱမွ် ေျခရာခ်သြားၾကေသာ၊ ေနာင္လာလည္ၾကဦးမည့္သူမ်ားေကာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ဇာတ္ေကာင္ ေမာင္ေရခ်မ္းႏွင့္အတူ ကၽြန္ေတာ္ ခ်မ္းလင္းေနမွ အျမဲ ေက်းဇူးတင္ေနပါမည္။ေနာက္ေနာင္မ်ားကိုလဲ လာေရာက္လည္ပတ္ဖို႔ပါ ထပ္မံဖိတ္ေခၚပါသည္။စာအေရးအသားမွာ တစ္စံုတရာမွားယြင္းမႈမ်ားရွိခဲ့လွ်င္လည္း သည္းခံနားလည္းေပးၾကပါ ခင္ဗ်ာ။ကိုယ္ေရာင္ေပ်ာက္ေဆးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေယာင္ေနတာေတြ ေပ်ာက္သြားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္စာေတြ အပတ္စဥ္ ထြက္လာၾကမွာပါ။စာကို စိတ္ရွည္စြာ ဖတ္ရႈသြားၾကတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါ။ကၽြန္ေတာ္စာေတြ ဖတ္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူး ျပံဳးေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။




Sunday, October 11, 2009

Portable Softwares

Portable Applications Suite (Only Window User)



ကၽြန္ေတာ္ ေဆာဒ့္ဝဲေတြအေၾကာင္းမေရးတာ အေတာ္ၾကာသြားပါျပီ။ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ဝါသနာတစ္ခုကေတာ့ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ေဆာဒ့္ဝဲေလးေတြအေၾကာင္း ေလ့လာတာနဲ႔ ကလိတာပါ။အခုလဲ အလြယ္တကူနဲ႔ အသံုးဝင္ႏိုင္တဲ့ Portable Applications Suite အေၾကာင္းေလးေျပာခ်င္လို႔ပါ။

တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္ သူမ်ား ကြန္ျပဴတာေတြသြားသံုးရင္ ၾကံဳတတ္လြန္းလို႔ပါ။သူမ်ားကြန္ျပဴတာေတြ၊ ေနာက္အင္တာနက္ကဖီးေတြမွာ သြားသံုးရင္ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္သံုးေလ့သံုးထရွိတဲ့ ေဆာဒ့္ဝဲေတြမရွိခဲရင္ သံုးရတာ နဲနဲကသိကေအာင့္ေတာ့ျဖစ္ေလ့ရွိတယ္။ေနာက္ျပီး တခါတေလ အရမ္းအေရးၾကီးတာေတြ သံုးခ်င္တဲ့အခါ သူတို႔ေတြမွာ ရွိတဲ႔ေဆာဒ္ဝဲက ကိုယ္သံုးေနၾကမဟုတ္တာတို႔ သူတို႔က installမလုပ္ထားတာတို႔ဆိုရင္ အေတာ္ဒုကၡေရာက္ပါတယ္ဗ်ာ။ေနာက္တခုက internet မခ်ိတ္ထားတဲ့ ကြန္ျပဴတာဆိုရင္လဲ ကိုယ္လိုခ်င္တာလဲ ေဒါင္းမရ၊ သူဆီမွာလဲမရွိရင္ေတာ့ ပိုဆိုးေပါ့။အိမ္ျပန္ျပီးပဲ ကိုယ္ကြန္ျပဴတာၾကီးပဲမလာရေတာ့မလိုပဲ။

အခုကၽြန္ေတာ္ ေရးထားတဲ့ Portable Applications Suite ေလးကိုသာ သင္သြားေလရာယူသြားေလ့ရွိတဲ့ Pen Drive (Portable drive), USB Thumbdrive, PDA (Personal Digital Assistant)or iPod ေလးေတြမွာ ထည့္သြင္းထားလိုက္ရင္ သင္ဘယ္သြားသြားေပါ့ သင့္ရဲ႕သံုးေနၾက ေဆာ့ဒ္ဝဲေလးေတြကိုပါ အလြယ္တကူ သင္နဲ႔အတူယူေဆာင္လို႔ရသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ေနာက္ျပီး ဒီPortable Applications Suite ထဲမွာပါတဲ့ ေဆာဒ္ဝဲေလးေတြအျပင္ ေနာက္ထပ္ မည္သည့္ Portable Softwareေလးေတြကိုလဲ ထပ္မံထည့္သြင္းယူသြားလို႔ရပါတယ္။

Portable Software သံုးဖူးျပီးသားသူေတြ အတြက္ကေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳး Portable Software ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္း၊ အသံုးဝင္ေၾကာင္းကို သိၾကပါတယ္။Portable Softwareေလးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕မူလSoftware ထက္လဲ အရြယ္အစား ပမာဏလည္းေသးငယ္တယ္။သံုးရတာလဲ အတူတူေလာက္ပါပဲ။Installလုပ္တဲ့ အခါမွာလဲ နဂိုပံုစံ installလုပ္သလိုပဲ Portable Software file ေလးကို ကုိယ္ကြန္ျပဴတာေလးမွာ run ေပးျပီး location ေရြးခိုင္းတဲ့ေနရာေရာက္ရင္သာ သင္တို႔ရဲ႕ Pen Drive ေလးထဲကို ေရြးခ်ယ္ေပးလိုက္ျပီး သူအလိုလိုဆက္လက္ install လုပ္သြားပါလိမ့္မယ္။သင့္ရဲ႕ Pen Driveေလးကိုသာ Portable Softwareေလးေတြမသြင္းခင္ သင့္ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားဖို႔ေလးေတာ့ လုပ္ေပးရမွာေပါ့ဗ်ာ။

Install လုပ္ျပီးသြားရင္လဲ သင္သြင္းယူလိုက္တဲ့ Pen Drive ေလးမွာ သြင္းလိုက္တဲ့ ေဆာဒ္ဝဲေလးကို သြားျပန္ၾကည့္လိုက္ပါ။သြင္းလိုက္တဲ့ Portable Software ဖိုင္ေလးေတြ႔ျပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီဖိုင္ထဲက .exe file ေလးရွာျပီး စတင္သံုးလို႔ ရပါျပီ။ဒါက သာမာန္ Portable Software သံုးပံုသံုးနည္းေလးပါ။

Portable Applications Suite မွာၾကေတာ့ အသင့္ပါျပီးသား Applicationsေလးေတြရွိပါတယ္။ သူက Window Start Menu လိုသူ႔ရဲ႕ Start Menu ပါေတာ့ သံုးရတာလြယ္ပါတယ္။

  • * Mozilla Firefox, Portable Edition (ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ လက္ဆြဲေတာ္ web browserပါ။)
  • * Mozilla Thunderbird, Portable Edition (email သံုးဖို႔ပါ။)
  • * Mozilla Sunbird, Portable Edition (calendar/tasks)
  • * ClamWin Portable (antivirus)
  • * Pidgin Portable (instant messaging)
  • * Sumatra PDF Portable (PDF reader
  • * KeePass Password Safe Portable (password manager)
  • * Sudoku Portable ( ဂဏန္းေလးေတြ စီထည့္တဲ့gameေလးပါ)
  • * Mines-Perfect Portable (game)
  • * CoolPlayer+ Portable (audio player)
  • * OpenOffice.org Portable* (office suite)
  • - Writer (word processor)
  • - Calc (spreadsheet)
  • - Impress (presentations)
  • - Base (database utility)
  • - Draw (drawing)
  • * Mozilla Firefox, Portable Edition (web browser)
  • * Mozilla Thunderbird, Portable Edition (email)
  • * Mozilla Sunbird, Portable Edition (calendar/tasks)
  • * ClamWin Portable (antivirus)
  • * Pidgin Portable (instant messaging)
  • * Sumatra PDF Portable (PDF reader
  • * KeePass Password Safe Portable (password manager)
  • * Mines-Perfect Portable (game)
  • * CoolPlayer+ Portable (audio player)
  • * OpenOffice.org Portable* (office suite)
  1. - Writer (word processor)
  2. - Calc (spreadsheet)
  3. - Impress (presentations)
  4. - Base (database utility)
  5. - Draw (drawing)
သူရဲ႕မူရင္းဆိုဒ္ကေတာ့ www.portableapps.com ပါ။သူဆီ Portable Applications Suite ကို ေဒါင္းဖို႔ သံုးမ်ိဳးရွိပါတယ္။
Platform Only -
Suite Light -
Suite Standard -
ကြဲျပားပံုကိုေတာ့ သူဆီမွာေလ့လာလိုက္ပါဗ်ာ။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Platform Only ပဲေရြးသံုးပါတယ္။သူေပးထားတဲ့ Applications ေတြ သိပ္မၾကိဳက္လို႔ပါ။ေနာက္မွ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ Portable Software ေလးေတြပဲ ေရြးျပီး Install လုပ္လို႔ရေအာင္ပါ။Portable Applications Suiteကို ဒီမွာ ေဒါင္းယူပါ။ေဒါင္းျပီးရင္ စျပီး Install လုပ္ပါ။

သူရဲ႕လိုင္စင္ကို သေဘာတူတယ္ေပါ့။ကိုယ္ကသံုးခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ေတာ့ တူရမွာေပါ့ဗ်ာ။
ဒီေနရာေလးမွာ ကိုယ္သံုးခ်င္တဲ႔ Pen Drive ေလးရွိတဲ့ေနရာကို ေရြးေပးရမွာပါ။


ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ Pen Drive Dangoကို ဒီလိုေရြးလိုက္ျပီး OK ႏွိပ္လိုက္ပါတယ္။

OK ျပီးရင္ေတာ့ သူဘာသာ Install လိမ့္မယ္။ျပီးရင္ သင့္ရဲ႕ ကြန္ျပဴတာ Task Bar ကPortable Applications Icon ေလးႏွိပ္ၾကည့္လိုက္ပါ ဒီလိုေလးေပၚလာပါလိမ့္မယ္။
သူရဲ႕ ွStart Menu က Optionကိုႏွိပ္ပါ။ျပီးရင္ Install New App ကိုႏွိပ္ျပီး သင္လိုခ်င္တဲ့ Portable Software ရွိရာေနရာကို ေရြးျပီး Install လုပ္ပါ။သင္မွာ Portable Software ေလးေတြ အရင္ ေဒါင္းထားျပီးသားရွိရမွာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဥပမာအေနနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေဒါင္းထားတဲ့ 7-Zip Portable Software ေလးကိုေရြးျပီး Install လုပ္ျပထားပါတယ္။
7-Zip Portable Software ကို Install သြင္းျပီးသြားတဲ့ ပံုပါ။ဒီလိုမ်ိဳး ေနာက္ထပ္Portable Software ေလးေတြကို ဆက္လက္သြင္းႏိုင္ၾကပါျပီ။
ဒါကေတာ့ ဗီဒီယိုေလးနဲ႔ရွင္းျပထားတာပါ။

ကဲဒီေအာက္မွာ အသံုးဝင္မယ့္ Portable Software ေတြပါ။

Accessibility & Office

Graphics & Pictures

Blender Portable - 3D modelling, animation, rendering, post-production, playback
Cornice Portable - image viewer with slideshow
Dia Portable - full-featured diagramming tool
GIMP Portable - Photo and Image Editor

Music & Video



Development


Internet



Utilities



ဒါကေတာ့ ကြန္ျပဴတာနည္းပညာေတြၾကီးပဲ ေရးသားတဲ့ ညီေလး ညီေနမင္း စုေဆာင္းထားတဲ့ Portable Software ေတြရွိတဲ့ေနရာေလးပါ။သူဆီမွာလဲ Portable Software ေတြအေတာ္ကိုစံုလင္ေအာင္စုေဆာင္းထားတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။

ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...